{"id":24476,"date":"2017-10-10T13:55:30","date_gmt":"2017-10-10T13:55:30","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/?p=24476"},"modified":"2017-11-10T10:04:34","modified_gmt":"2017-11-10T10:04:34","slug":"noord-korea-beijing","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2017\/10\/10\/noord-korea-beijing\/","title":{"rendered":"Noord Korea – Beijing"},"content":{"rendered":"

!2 dagen door Noord-Korea, de meest bizarre 12 dagen van ons leven.
\n<\/strong><\/p>\n

Toen we na 12 dagen rondreizen door Noord-Korea in de trein de grens weer overstaken naar China, het nieuwe\u00a0 “vrije westen” , hebben we van opluchting in de trein een paar flessen wijn van kant gemaakt, maar we hadden het niet willen missen, het was een bloedstollende ervaring.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Noord-Korea<\/p><\/div>\n

Na een paar geweldig leuke dagen in Beijing vertrokken we per “soft sleeper” coupe in de 24 uurs trein van Beijing naar Pyongyang de hoofdstad van Noord Korea, maar er was weinig “softs” aan. Geen restauratie, harde stapelbedden en 24 uur lang keihard kedeng kedeng…. en aan dat liedje had ik toch al de pest… Na een lange rit door China volgden de 2 grenspassages die bij elkaar 5 uur duurden. Op het grenscontrole perron in Noord-Korea werd wat fotografie betreft voor mij de toon al na 5 minuten gezet. Een van de Noord Koreaanse vrouwelijke beambten zag mij met m’n camera voor het raam van onze coupe en vermoedde dat ik haar had gefotografeerd, waarop ze – kijkend als een heks -, onze coupe binnen stormde.<\/p>\n

Zij pakte eigenhandig mijn camera, zocht razendsnel de foto’s op die ik op het perron gemaakt had en gebood mij daarvan een door haar aangewezen aantal foto’s te verwijderen, er op toekijkend dat ik dat ook deed.<\/p>\n

Afijn, ik had mijn vrijheid nog, maar het “unheimische gevoel” dat zich ter plekke aandiende zou de weken daarna alleen nog maar groeien. Vooral toen onze charmant uitziende vrouwelijke gidsen snoeiharde bewakers bleken te zijn die onze paspoorten innamen en ons allerlei vrijheidsbeperkende maatregels oplegden op gebied van kleding, gedrag, en waar we (niet) mochten lopen en fotograferen. Op straffe zelfs van onze vrijheid, werd ons keihard medegedeeld.<\/p>\n

Hoewel , dat moet gezegd, ze er wel alles aan deden om het ons voor de rest naar de zin te maken. Maar… de schrik zat en bleef erin. Tijdens de rit door het Noord-Koreaanse platteland naar Pyongyang viel gelijk al op: slechte en meest onverharde wegen, veel, heel veel militairen, militaire controles, armoedige en bouwvallige dorpjes en huisjes, heel veel uitgestrekte rijst en maisvelden en geen personenauto’s, geen straatverlichting en heel magere mensen. De enige dikke Noord Koreaan is Kim Jong Un. En daar is geen woord van gelogen of overdreven.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Een beeld van het platteland van Noord Korea, een arm land en een Stalinistische dictatuur, dat zich – in de eigen propaganda gelovend – als een wereldmacht beschouwt.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Tijdens onze treinreis en veel langdurende busritten door Noord-Korea zagen we veel kleine boerendorpjes met allemaal dezelfde stijl huisjes. Deze huisjes stammen nog uit de de periode 1905-1945 toen heel Korea, dus ook Zuid Korea door Japan gekoloniseerd was. Na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki in 1945 capituleerde Japan en werd Korea in twee\u00ebn gedeeld. Het noordelijke deel onder de hoede van de Russen en het zuidelijke deel kwam onder Amerikaans toezicht. In 1948 riep het noordelijke deel de onafhankelijkheid uit en noemde zich DPRK: Democratic People Republic Korea. Volgens onze geschiedenisboeken vielen zij in 1950 Zuid Korea binnen, maar de Noord Koreanen beweren in 1945 bevrijd te zijn door hun eigen leiders en dat de Amerikanen – die Zuid Korea bezet houden – zeggen ze, – de Korea oorlog in 1950 begonnen is.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Hoofdstad van Noord Korea Pyongyang bij het ontwaken vanuit ons hotelraam. Pyongyang is niet representatief voor heel Noord Korea, er zijn 2 a 3 grote nieuwe straten met de monumentale uit vroeger communistische heilstaten bekende betoncultuur; prestigieuze betonnen paleizen en veel te grote militaristische monumenten. Op alle contouren van die patserige beton objecten zijn gekleurde TL balken gemonteerd zodat het ’s avonds en s’ nachts heel wat lijkt.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

In een theater naast de b\u00fchne waarop schoolkinderen van de basisschool – overigens een perfecte – voorstelling gaven, hing dit grote schilderij. Symboliserend voor waar Noord-Koreaantjes mee worden opgevoed en onderricht: een computer, een voetbal, een viool en …een raketje !!<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

De DMZ ( Demilitarized Zone) zoals die in 1953 door Noord,- en Zuid Korea en de Russen en de Amerikanen werd overeengekomen op de grens van Noord en Zuid Korea. De 3 blauwe huisjes zijn van de Zuid Koreanen en de 4 witte (1 op de foto) van de Noord Koreanen. Het gebouw op de achtergrond is van de Zuid Koreanen. De zwarte lijn (balk) tussen de huisjes is de grens. In 1950 viel het Noord Koreaanse leger Zuid Korea binnen. De Korea oorlog van 1950 tot 1953 was geboren. De Zuid-Koreanen werden naar het zuiden gedrongen en m.b.v de Amerikanen werd het front weer naar het noorden verplaatst Toen in het noorden de Chinese grens in zicht kwam hebben de Noord Koreanen m.b.v de Chinezen de zuiderburen weer naar de oorspronkelijke grens teruggedreven toen in 1953 een wapenstilstand werd overeengekomen. Die wapenstilstand is er nog steeds, en ook de grens van toen. Het is de beruchte DMZ: Demilitarized Zone, waar de militairen van Noord en Zuid-Korea elkaar in de ogen kijken. Wij hebben de DMZ bezocht, een gedenkwaardige belevenis. Overigens beweren de Noord Koreanen dat hun eerste leider tussen 1925 – hij was toen 13 – tot 1945 het land bevrijd heeft – en zij – de Noord -Koreanen – vochten naar hun zeggen nooit tegen de Zuid Koreanen , maar tegen de US. Een van onze bewakers ging zelfs zo ver dat ze zei dat Zuid Korea momenteel door de US bezet wordt. Daar moesten ze na tegenstribbelingen van ons op terugkomen.<\/p><\/div>\n

<\/div>\n
\"\"<\/a>

In het theater van een een naschoolse opvang voor kinderen van 7 tot 13 jaar zingen de kinderen hier een lied terwijl op de achtergrond beelden van een raketlancering te zien zijn.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Dit beeld van Noord Korea, zagen wij continue tijdens onze rondreis. Onze bewakers vonden dit “negatieve plaatjes”. De leiders willen dit beeld niet naar buiten gebracht hebben.<\/p><\/div>\n

Verbijstering en ongeloof na propaganda tour door Noord Korea<\/strong><\/p>\n

Verbijstering en ongeloof zijn woorden die bij mij opkomen om in het kort even te beschrijven wat ik voel net na onze rondreis door Noord-Korea. Binnenkort wil ik een van dag tot dag verslagje met foto’s publiceren over deze trip. De Noord-Koreanen noemen hun land DPRK, Democratische People Republic Korea, maar er valt weinig democratisch aan te ontdekken. En dan beperk ik me nog maar tot wat ik hier zelf gezien heb. Laat staan wat er op You Tube al door ervaringsdeskundigen die hier gewoond hebben over gepubliceerd is. Het is een kneppelharde dictatoriale Stalinistische heilstaat , zoals vroeger de Sovjet Unie en Albani\u00eb. De reis die we maakten was eigenlijk \u00e9\u00e9n grote propaganda tour voor het regime dat zich een bovenaardse oppergoddelijke status heeft aangemeten, waar het hele dagelijkse leven om draait; een status die door onze gidsen\/bewakers en lokale gidsen overal heel serieus genomen werd, waardoor we heel vaak op onze tanden hebben moeten bijten<\/p>\n

\"\"<\/a>

Het eten in Noord-Korea was voor ons niet bepaald een reden om in gewicht “aan te komen” Vlees en kip is er schaars, wel zijn er veel verse en rauwe groenten, koude nudels, (vreselijk) en natuurlijk rijst.\u00a0 Vaak was er gebraden eend, maar we kwamen elk niet aan meer dan 5 gram eetbare eend. Magere beestjes. Al het eten wordt koud opgediend. Nadat wij hier over geklaagd\u00a0 hadden werd aan het einde van onze trip de rijst warm geserveerd. Ook de vis, voornamelijk inktvis, was aan ons niet zo besteed.<\/p><\/div>\n

Noord -Korea, een land met 25 miljoen inwoners. In ons hotel in hoofdstad Pyongyang zagen we een brochure waarin Noord Korea zichzelf onder de wereldmachten schaart\u2026…Hoe is het mogelijk?… \u00a0Een schamele fiets is het enige eigen bezit van de Noord Koreaan; het overgrote deel van de bevolking leeft in schrijnende armoede, is slecht behuisd, en moet het doen met voedsel op de bon. Op een paar bombastische en Las Vegas-achtige verlichte straten en gebouwen in Pyongyang na, is nergens straat verlichting in het land, ook niet of nauwelijks in de andere steden, en omdat er ook geen verlichte etalages zijn is het \u2018s avonds dan pikkedonker. Lanbouwwerktuigen zijn er niet, de arbeiders, mannen en vrouwen in het land, doen alles met de hand.<\/p>\n

De enige berijdbare weg is die van Pyongyang naar de DMZ (gedemilitariseerde zone; de grens met Zuid Korea) , voor de rest zijn ze allemaal slecht tot zeer slecht begaanbaar vol met gaten, en worden ze voornamelijk gebruikt voor militair vervoer, voetgangers en fietsers; ook wordt rijst en mais op de snelwegen gedroogd. De op de snelweg werkende vrouwen en hun kinderen kunnen dan vaak maar net ontweken worden. Overigens had onze chauffeur weinig respect voor overstekende voetgangers. Het viel ons op dat hij met volle vaart op oversteekplaatsen af denderde zonder te remmen of aanstalten daartoe te maken. Voetgangers moeten hier stoppen sprak onze bewaakster.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Gekiekt door de voorruit van ons busje. Op de snelwegen rijden praktisch geen personenauto’s, en er wordt massaal rijst en mais op de wegen gedroogd. S’ avonds wordt de droge rijst en mais in plastic zakken geschept<\/p><\/div>\n

De vele militaire voertuigen die we zagen verkeren vaak in deplorabele staat en staan vaak met geopende motorkap rokend langs de weg. Uiteraard konden we daar geen foto’s van maken. Die geven een ander beeld van het zichzelf wereldmacht noemende kleiduimpjesland. Noord Koreanen bezitten geen personenauto, de weinige personen auto\u2019s op de wegen zijn meestal taxi\u2019s of hoge militairen met particuliere chauffeur. Moet dit een wereldmacht zijn ?<\/p>\n

Het straatbeeld wordt gedomineerd door militairen, lopend, fietsend, in jeeps of in laadbakken van gammele open vrachtwagentjes. Het landschap is bezaaid met militair verkeer en wachthuisjes, uitkijktorens, slagbomen en controleposten, die door met zware automatische wapens en zoeklichten uitgeruste militairen bemand zijn. Overal rijden sjofele busjes en trucks af en aan om de met werkvee volgestouwde open laadbakken, – mannen en vrouwen \u2013 te droppen langs de rijst en maisvelden, waar ze met sikkels gebukt handmatig hun werk staan te doen; alles met de hand, want werktuigen om het land te bewerken zijn er zoals eerder gezegd niet. Grasperkjes zagen we overigens ook – sprietje voor sprietje – handmatig geplant worden, en met een sikkel met de hand gemaaid. Uiteraard hebben we daar allemaal geen foto’s van mogen maken.<\/p>\n

Ook worden laadbakken vol arbeiders in weer en wind langs het spoor of op de wegen gedropt, waar je ze vaak met vele tientallen in groepen bij elkaar gehurkt op de grond ziet zitten, om met hamers en beitels handmatig zware herstelwerkzaamheden aan de spoorrails of de weg te verrichten. Vrouwen tilden gezamenlijk grote afgehakte stukken beton op een ossenwagen. Het deed pijn aan onze ogen.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Deze foto mochten we wel maken. In Pyongyang heeft een grote groep huisvrouwen volgens onze bewakers zelf het initiatief genomen om elke ochtend van 6 tot 8 uur op een van de pleinen op luid schallende propaganda muziek voor de vertrekkende arbeiders te zingen en vlaggen te zwaaien. Ze keken er echter niet vrolijk bij dus met die vrijwilligheid zal het wel meevallen.<\/p><\/div>\n

Hoe is het mogelijk dat al die 25 miljoen inwoners van Noord Korea ondanks bovenstaande hun land als wereldmacht zien, en als het paradijs op aarde? Het lijkt wel of ze massaal gehypnotiseerd zijn. Zo erg zelfs dat ze hun leiders Kim Jong Un, zijn vader en opa, – respectievelijk 3de<\/sup> , 2de<\/sup> en 1ste<\/sup> leider voor dit paradijselijke geschenk de goddelijke status hebben gegeven. En niet zomaar een god; een almachtige onfeilbare oppergod. Noord Korea heeft zelfs een nieuwe jaartelling ingevoerd. Het geboortejaar van de 1ste<\/sup> leider 1912 is nu jaar 1. De Koreanen leven nu dus in jaar 104, noemen dit juche 104<\/p>\n

We zijn 12 dagen door dit land gereisd en zijn bijna geen moment van de leiders verstoken geweest. In alle steden en dorpen staan metershoge bronzen standbeelden op groteske pleinen of zoals in Pyongyang zelfs beelden van 30 meter hoog op een kunstmatige aangelegde heuvel, waarvoor een deel van de stad gesloopt moest worden. Men beschouwt dit als offici\u00eble heilige plaatsen. Hierop mag men in gepaste kleding \u2013 geen korte broek \u2013\u00a0 en zonder zonnebril de beelden in een colonne achter elkaar benaderen, en moet er in rijen naast elkaar staand gebogen worden, met de armen naast het lichaam. Als de zonnebril gecorrigeerd glas heeft mag men hem op houden.<\/p>\n

Kan het nog gekker? Jazeker\u2026 De bewaker maakte op mijn verzoek met mijn camera een foto van Mary en mij op zeker 60 meter voor de bronzen beelden. Ineens gaf ze een grote gil toen ze zag dat mijn arm op Mary’s schouder rustte, en dat is dodelijk !! Ze rende naar mij toe en stond er op dat ik de foto verwijderde, hetgeen ze ook op de camera controleerde…… we namen de foto opnieuw zie hieronder. Ik heb hem voor de aardigheid even scheef afgebeeld.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Dit is de foto waar de tekst hierboven over gaat. Ik heb de foto hier even scheef gezet, maar mag zo scheef niet gemaakt worden, door het over de grens brengen van een dergelijke foto kan je in de gevangenis raken volgens onze bewakers. De bronzen beelden zijn 30 mtr hoog, en moeten toch een kapitaal gekost hebben…waar halen ze het geld allemaal vandaan vraag je je af…<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

In elke stad of dorp staan de beelden van de leiders; het zijn heilige plaatsen, er gelden allerlei protocollen hoe de beelden benaderd moeten worden. Armen langs je lichaam hangend, geen korte broeken en geen zonnebrillen. En.. alles gaat in colonne.<\/p><\/div>\n

Werkelijk overal in het land op de buiten wegen en in de steden en dorpen staan in alle straten reusachtig grote verlichte billboards met afbeeldingen van de leiders, maar ook foto\u2019s van de huizen waarin de leiders gewoond hebben. Links en rechts om je heen in de steden en op het platteland staat het vol met slogans van de leiders op mega grote borden of op monumentale betonnen constructies. Niet meer dan tegeltjeswijsheden, die volgens onze bewakers door de lokale bevolking als levenslessen worden beschouwd. Alle openbare gebouwen, restaurants, hotels, fabrieken boerderijen, hangen op de buitenmuren vol met megagrote schilderingen van de leiders. Maar ook binnen in die gebouwen kan je je blik niet wenden of de leiders zijn in beeld..<\/p>\n

\"\"<\/a>

Werkelijk het hele land puilt uit van de mega grote verlichte billboards met afbeeldingen van lachende leiders.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Waar je ook binnenstapt, het gaat ALTIJD over de leiders, hoe vaak ze er waren, wanneer precies en welke wijze woorden ze uitgesproken hebben. Vaak gaven de leiders adviezen over productietechnieken van bv staal zodat het jaar na hun bezoek de staalproductie vertwaalfvoudigd was, of de productie van fruit verveelvoudigd. De leiders weten alles. Zo gaven de leiders bij de bouw van grote projecten aan de bouwtechnici ter plekke vaak bouwinstructies, waardoor een gebouw nog beter en sterker werd. Dit alles werd ons door onze bewakers met trots zonder blikken of blozen verteld.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Er was een zowaar een bloemen tentoonstelling. Deze was echter geheel gewijd aan de lievelingsbloemen van de 1sr en 2de leider. Een rode begonia en een roze orchidee die speciaal voor de leiders gekweekt zijn.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Een wat groter dorp onderweg. Hier is een belangrijke grondstof en exportproduct voor Noord-Korea op te zien. Steenkool, in de vorm van koolpoeder. Deze poeder zagen we op verschillende plaatsen handmatig tot koolbriketten gemaakt worden.<\/p><\/div>\n

Alle monumenten in Pyongyang hebben afmetingen die gerelateerd zijn aan de leiders, bv de hoogte in meters van een monument is 70 mtr t.g.v de 70ste<\/sup> verjaardag van de 1ste<\/sup> leider, of bv een beeld met 1962 stenen in het jaar dat de 1ste<\/sup> leider 50 werd. Het hele dagelijkse leven in Noord Korea draait om het wel en wee van de leiders. Wij zijn in heel veel religieuze landen in de wereld geweest, maar zo’n sterke godsverering als hier voor de leiders hebben we nooit eerder meegemaakt. Het lijkt wel of het hele volk gehypnotiseerd is. En dan gaat het eigenlijk maar gewoon om een Stalinistische dictator<\/p>\n

\"\"<\/a>

In de steden zoals Hamhung, reden wij slechts in straten met aan weerszijden woontorens zodat het nog wat leek, maar wat wij niet mochten zien en fotograferen waren de krottenwijken achter de flats zoals op deze foto te zien is.<\/p><\/div>\n

Zo\u2019n 24 uur per dag draait het propagandacircus op TV door, met continue beelden van de lachende en triomferende leider, vooroplopend en gevolgd door een in een V formatie er achter aan lopende horde overdreven applaudisserende militairen en journalisten die alle instructies die de leider links en rechts geeft op schrijven. Want daar kan het volk echt wat mee…<\/p>\n

We zagen dit allemaal met eigen ogen, al mochten we er geen foto\u2019s van maken. Hoe is het toch mogelijk dat niemand enige kritiek heeft op die leiders? Dat de Noord-Koreanen denken in het Walhalla rond te zweven? Het is heel simpel; mijn vader zei het vroeger al: wat je niet kent mis je niet. Om dit regime in stand te houden en de mogelijke oppositie in de kiem te smoren, mogen de Noord-Koreanen van hun leiders niet weten, wat er elders in de wereld te koop is, en wat anderen van Noord Korea denken. De leiders bouwden een grote muur rondom Noord Korea, er komt NIETS van buiten naar binnen, geen mensen en geen informatie. En het beeld dat naar buiten gaat wordt ook door de leiders bepaald.<\/p>\n

De grenscontrole bij binnenkomst is er dan ook sterk op gericht geen publicaties over Noord Korea vanuit andere landen te importeren, maar ook geen religieuze en pornografische uitingen. Journalisten komen ook niet makkelijk het land binnen. De meeste tijd bij onze binnenkomst in Noord-Korea werd door de grenscontroleurs besteed aan de Libelle en de Linda want dit zou wel eens pornografisch materiaal kunnen bevatten.<\/p>\n

De toeristen mogen t.b.v. dit doel ook geen contact hebben met de Noord-Koreanen. Zo mochten wij niet op eigen houtje het hotel uit, en om even de benen te strekken buiten de bus; onderweg werd hiertoe naast de bus zelfs een toegestane vierkante meter aangegeven. Het beeld van Noord – Korea naar het buitenland, wordt ook door de leiders bepaald; wij hebben dat heel goed aan den lijve ondervonden.<\/p>\n

Foto\u2019s die het spelletje van de leiders kunnen ondermijnen zijn verboden, maar we mochten zonder probleem foto\u2019s maken die ter meerdere eer en glorie van de leiders dienen. Zoals van onderstaand megagebouw – zo’n groot gebouw kennen wij in ons land niet eens – dat een naschoolse opvang voor kinderen is van 5 t\/m 12 jaar. Ja , je leest het goed !<\/p>\n

\"\"<\/a>

Dit kolossale patserige paleis in Pyongyang is een naschoolse opvang voor de schoolkinderen van 5 t\/m 12 jaar. Het is een ver over de top doorgeschoten uiting van praal, pracht en machtsvertoon door en voor het regime en heeft niets met kinderopvang te maken.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

In het bombastische en protserige gebouw hangen overal mega schilderijen van de grote leiders, en zijn zelfs fake-raketten opgesteld “om de kinderen te behagen” Daaaaag !!<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Maar dan komt de Stalinistische aap uit de mouw. In een van de met marmeren zuilen omgeven “kantines” van de naschoolse opvang waar de kinderen vaak verblijven, staan 2 x 6 billboards met aan weerszijden foto’s – dus 24 boards – en verhalen van de 3 leiders waarop zij weldaden voor de jeugd verrichten.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Het geijkte beeld van de wegen in Noord Korea, zoals wij dat steeds zagen vanuit onze bus. Geen personenauto’s, maar fietsers en mensen die langs de kant v\/d weg lopen<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Overal, honderden arbeiders die handmatig het land bewerken; ze worden in laadbakken van vrachtwagentjes op de werkplekken gedumpt. Er zijn geen landbouwwerktuigen. Ook zijn er veel arbeiders die op de fiets naar hun werk gaan. Je zit dat aan de rijen fietsen die soms langs de weg in de berm liggen of staan.<\/p><\/div>\n

Onze bewaker gaf ons een gemeende waarschuwing: \u201cIn elk geval geen foto\u2019s van militairen, militaire voertuigen, bouwplaatsen, spoorweg, – en wegwerkers, mensen in laadbakken van vrachtwagens. Foto\u2019s van standbeelden van de leiders moeten de gehele standbeelden bevatten en ze moeten rechtop staan. \u201cMaar\u201d\u2026 \u00a0en ik zag aan haar ogen dat ze het meende:\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cals naar er naar de mening van de grensbeambte – die dit kan controleren, nog los van de absoluut verboden foto\u2019s\u00a0 – teveel negatieve foto\u2019s van het land op je camera of computer staan, kom je het land niet meer uit\u201d Daar schrokken we toch wel hevig van. Een aantal verboden foto\u2019s vooral van militaire strekking die ik al verstopt had als onzichtbare laag in andere foto\u2019s heb ik toen toch maar verwijderd.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Een rokend militair voertuig, dit soort foto’s mag beslist niet worden gemaakt in Noord Korea; overigens dachten wij eerst dat er iets met de motor van zo’n rokende truck aan de hand was, maar later zagen we een militair blokjes hout in een cilinder in de laadbak werpen, en bleek ons dat het hier gaat om hout gestookte aandrijving van de motor. De zgn houtgasmotor zoals die in de tweede wereldoorlog bij gebrek aan benzine gebruikt werd.<\/p><\/div>\n

Het is een en al censuur; de kranten zijn van de staat, het staatsonderwijs is heel sterk gecensureerd al keek ik met heimwee naar de discipline in de klasjes en wat daar op gebied van bv muziekonderwijs door gerealiseerd wordt. Er zijn 3 Koreaanse TV zenders van de staat en \u00e9\u00e9n TV zender die 24 uur per dag propaganda uitzendt, het buitenlandse nieuws wordt door een Koreanen gemaakt op een Koreaanse zender. Het is niet moeilijk om te bedenken wat daarop te zien is.<\/p>\n

Er is geen internet, en uiteraard geen Google etc ; er komt geen letter ongewenste informatie het land in. Wel is er gecensureerd intranet voor bepaalde diensten en bedrijven, hiermee kan een gecensureerd E-mailtje naar het buitenland verstuurd worden, maar niet andersom, wij hebben er geen telefoonverbinding; vanuit het hotel kan een telefoontje met het buitenland gemaakt worden, maar uit diverse publicaties heb ik begrepen dat die afgeluisterd worden. En zo kan zo’n regime dus aan de macht blijven….<\/p>\n

\"\"<\/a>

Onze gidsen hebben ons urenlang “gefolterd” met de verhalen over de vredelievendheid van hun leiders die het volk door de jaren heen steeds veel “love” gaven. Overal in het land hangen te hooi en te gras echter dit soort Stalinistische oorlogszuchtige afbeeldingen. Ook in de scholen waar nog hele jonge kinderen er de hele dag tegen aan kijken.<\/p><\/div>\n

ONGELOOF<\/strong><\/p>\n

Een maatschappij waarin de mens ondergeschikt is aan het systeem, en het leger zorgt voor handhaving (lees onderdrukking); hebben wij daar geen ander woord voor?. Is dat niet gewoon fascisme? Het is waarschijnlijk vooral door de indringendheid van de handhaving ook wel onderdrukking genoemd, dat van binnen uit geen of weinig of geen kritiek klinkt op het regime vanuit deze samenleving maar dat wil nog niet zeggen dat die kritiek er ook niet is. Op You Tube zijn hier tientallen video’s van te zien.<\/p>\n

In de hele wereld vormt de jeugd en vooral de studenten society\u00a0 een bron van assertiviteit in de maatschappelijke discussie; een kiem van kritiek en vernieuwing, zoals die ook in China 30 jaar geleden ge\u00efnitieerd werd. Maar hier in Pyongyang zagen we op het grote plein grote massa\u2019s studenten dansjes doen, daarbij als kleuters zwaaiend met vlaggetjes, om daarmee over een paar dagen op de Nationale Feestdag de grote oppergod Kim Jong Un te behagen. De bevrijding gaat gaat dus nog wel even duren.<\/p>\n

Het is te hopen voor de Noord Koreaanse bevolking dat er snel wat gaat veranderen, door de sancties komen de mensen nog meer in de problemen. De Amerikanen zijn sinds 1 sept verdwenen, en de Europeaanse toeristen komen ook niet meer naar Noord Korea, de populaire en altijd druk door Europese en Amerikaanse toeristen bezette hotels in het gebied noord van de DMZ staan echt helemaal leeg. Het zijn spookhotels, wij hebben dat zelf waargenomen, en de bewakers moesten dat wel toegeven. Al kwamen ze er later op de dag, na veel gebeld te hebben met hun manager op terug. Het ging zogenaamd maar om dat ene hotel waar wij nou net in geweest waren. Ja ja…. Waar moet dat heen ?<\/p>\n

\"\"<\/a>

Vanaf een hoog monument maakte ik deze foto van het grote plein in Pyongyang, dat we kennen van de TV beelden met de militaire parades.\u00a0 het wordt niet bevolkt door protesterende studenten, maar door veel studenten die samen leuke dansjes instuderen.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Een close up die ik later maakte van het hierboven genoemde plein in Pyongyang. Grote groepen studenten zwaaien met vlaggetjes en oefenen kleuter-achtige danspasjes om op de Nationale feestdag de leiders hiermee te behagen<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Voor de afwisseling vrienden: dit zijn de 1ste leider links , dan zijn zoon de 2de leider, en dan de vrouw van de 1ste leider, dus de oma van Kim Jung Un. S’avonds en s’nachts zijn dit de enige verlichte objecten in de stad.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Kan het nog gekker, jazeker, dit zijn beelden van de geboortehuizen van de van links naar rechts 1 ste en 2de leider, en de oma van Kim Jong Un. De zeker 20 meter brede billboards van deze belangrijke plaatsen staan in het gehele land<\/p><\/div>\n

Na onze terugkomst uit Noord Korea namen we op het treinstation in Beijing (China) afscheid van onze reisvrienden Wim en Ria, zij vlogen meteen door naar Taiwan en wij vlogen een dag later naar Fukuoka in Japan, waar we nu zijn. Wat een heerlijk gevoel om weer helemaal vrij te zijn. We zijn inmiddels in Nagasaki.<\/p>\n

Binnenkort zal ik een uitgebreid van dag tot dag verslag van onze Noord Korea reis publiceren, met foto\u2019s.<\/p>\n

 <\/p>\n

Beijing<\/strong><\/span><\/p>\n

We waren voorafgaand en na de rondreis door Noord Korea in Beijing in China. De enige manier om bij ons vandaan in Noord Korea te komen is via Beijing, vandaar. Hoewel China ook een communistisch land is hebben we het vooral na onze Noord- Korea reis als een rijk, kapitalistisch westers vrij land beleefd.<\/p>\n

In Beijing is wel internet maar Facebook, Twitter Google en alle echt westerse social media zijn op het internet geblokkeerd. Met een speciaal appje van VPN kan je de blokkade omzeilen, daar ben ik maar niet aan begonnen. We hebben een fietstocht door de tropisch warme stad gemaakt. Uiteraard bezochten we het plein van de Hemelse Vrede en fietsten we door een paar Hutongs. Dit zijn nog echte oude stadswijken, in bijna originele staat.<\/p>\n

S’avonds bezochten we het beroemde Beijing ChaoYang Theatre, waar we flabbergasted uit vandaan kwamen, wat een onmogelijke prestaties van de Chinese acrobaten. Ook lieten we ons naar een befaamd Peking eend restaurant brengen, waar we na de nodige “taal schermutselingen” van een heerlijk diner genoten<\/p>\n

 <\/p>\n

\"\"<\/a>

Hier moesten we de fietsen parkeren om lopend het Plein vd Hemelse Vrede te betreden.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

We hebben hier een foto gemaakt zoals alle Chinezen dat op deze plaats doen. Mao, en de ingang van de Verboden Stad op de achtergrond, en dan een paar rare houdingen…..<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Uiteraard mocht een bezoek aan het wereldberoemde “Beijing Chao Yang Theatre” tijdens ons bezoek aan Beijing niet ontbreken. We hebben al heel wat in ons leven gezien, maar dit acrobatische circus grenst bijna aan het bovenaardse. De show duurde maar een uur, maar we raakten er niet over uitgepraat, GEWELDIG !!<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Op het dakterras van ons hotel in Beijing zagen we een trouwceremonie, waar we natuurlijk leuke foto’s van konden maken.<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Chinese bruid !<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

In het Chao acrobaten circus reden 8 motorrijders in een ijzeren gazen bol…geweldig!<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Tussen de adembenemende acrobatiek door werd er ook op z’n Chinees gedanst.<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

!2 dagen door Noord-Korea, de meest bizarre 12 dagen van ons leven. Toen we na 12 dagen rondreizen door Noord-Korea in de trein de grens weer overstaken naar China, het nieuwe\u00a0 “vrije westen” , hebben we van opluchting in de trein een paar flessen wijn van kant gemaakt, maar we hadden het niet willen missen, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-24476","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24476","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=24476"}],"version-history":[{"count":5,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24476\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":24550,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24476\/revisions\/24550"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=24476"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=24476"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=24476"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}