{"id":5532,"date":"2013-11-29T15:24:28","date_gmt":"2013-11-29T15:24:28","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2013\/11\/29\/sinterklaas-shackleton-myanmar-kroatie-en-later-hawai-frans-polynesie-fiji-en-volendam-plaatjes\/"},"modified":"2014-02-21T10:01:05","modified_gmt":"2014-02-21T10:01:05","slug":"sinterklaas-shackleton-myanmar-kroatie-en-later-hawai-frans-polynesie-fiji-en-volendam-plaatjes","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2013\/11\/29\/sinterklaas-shackleton-myanmar-kroatie-en-later-hawai-frans-polynesie-fiji-en-volendam-plaatjes\/","title":{"rendered":"Sinterklaas – Shackleton – Myanmar, Kroatie en later Hawai & Frans-Polynesie- Fiji en Volendam plaatjes"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

Spitsuur<\/span><\/p>\n

A\u00a0 USAF C-17 flew a whopping . . 675 . . men . . and\u00a0 . . women …and… children out of Tacloban\u00a0 P. I.\u00a0 . . in a single load.<\/span> \u00a0<\/span> “We have reached our cruising altitude….\u00a0 Feel free to move about the cabin.”<\/span><\/font><\/p>\n

\"\"
\u00a0
Sinterklaas op bezoek bij de Tuijpjes<\/span><\/p>\n

Onder: Zaten we gistermiddag rustig in de kamer, toen er plotseling nogal wild werd aangeklopt. Jawel,…. en daar stormden Sint en drie Pieten naar binnen. Omdat we a.s woensdag het Sint feest hier pas vieren hadden we dit gezelschap nog niet verwacht, maar het was wel een leuke verrassing. Meestal komen op zondagmiddag al onze kinderen en kleinkinderen op bezoek, maar door omstandigheden was alleen Brenda zonder Vincent, met haar kids aanwezig. Vlnr: Jip, Piet Vincento, Sint, Piet Appo, Thijs, Sophie en Piet Benno\u00a0 <\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Death or Glory – Deel van Shackleton’s mislukte poolexpeditie vandaag\u00a0 <\/font>(maandag 2 dec ) op Discovery TV<\/span><\/p>\n

Een aanrader !!! De vorige twee maandagavonden waren wij hier thuis aan de buis gekluisterd voor deel 1 en 2.\u00a0 Maandag 2 december om 10 uur s’ avonds op Discovery Channel het derde deel van de documentaire over de poging van een stel expeditieleden om de overtocht van de met 27 mannen op Antarctica gestrande poolreiziger Ernest Shackleton van Elephant Island naar Southe Georgie (1500 km door de koude en woeste zuidelijke Atlantic Ocean) in 1916 met 6 schipbreukelingen in een zelfde houten sloep als toen met dezelfde kleding en uitrusting als toen over te doen. Een van de meest spraakmakende en moedigste staaltjes overlevingskunst aller tijden. Echt huiveringwekkend !
Vooral omdat wij in Antarctica bij Elephant Island en op South Georgie waren, en de bizarre omstandigheden daar aan den lijve ondervonden hebben, zijn wij buitengewoon gefascineerd geraakt door deze onvoorstelbare gebeurtenis<\/p>\n

Uit een artikel dat ik schreef in september 2011 over dit onderwerp in dit journaal: <\/p>\n

<\/span><\/font>Onder: De route van het schip de “Endurance” waarmee Shackleton naar het zuidpoolgebied voer. De witte route loopt van 1 augustus 1914 uit Londen via Buenos Aires naar South Georgie. De groene route vertrekt op 5 december uit het walvisvaart station Grytviken in South Georgie naar Antarctica. Men wil via de geografische Zuidpool naar de andere kant van Antarctica lopen, daartoe zijn 70 sledehonden met sleden mee. Op 18 januari 1916 loopt het schip vast in het pakijs. De paarse route van het pakijs waarin het schip vast lag, duurde 9 maanden; grotendeels in het 24 uurs duister van de winterse poolnacht. Op 21 november 1916 zonk het schip na door het ijs vermorzeld te zijn. Dan lopen de mannen bijna 5 maanden lang de gele route over de ijsschotsen, de sloepen daarbij de gehele tijd meeslepend. De 70 honden werden zoetjesaan onderweg opgegeten; gebakken in het robbenvet smaakten ze naar taai rundvlees, aldus Shackleton in zijn boek “South”. <\/p>\n

Op 9 april 1915 gaan ze in de sloepen en varen bijna een maand lang in noodweer de lichtblauwe route naar Elephant Island waar ze rond 20 april 1916 aankomen. Beseffend dat ze hier geen schijn van kans hebben, roeien en zeilen ze op 24 april met 6 man in een sloep de 1500 km lange oranje route door 10 meter hoge golven terug naar South Georgie. Ze komen hier 27 dagen later op 20 mei 1916 aan in Haakon Bay, waar dan nog de met sneeuw en gletschers bedekte bergen van het South Georgie te voet overgestoken en geklommen moeten worden naar Stromness Bay aan de andere kant v\/h eiland, waar walvisvaarders zijn. Hier arriveren ze op 21 mei 1916. Dan moeten ze weer terug naar de 22 mannen die nog op Elephant Island achtergebleven zijn, dit lukt pas na ruim drie maanden en 4 mislukte pogingen op 30 augustus 1916. Dit gaat het voorstellingsvermogen van de moderne mens toch te boven?<\/p>\n

South Georgie is nu geheel onbewoond, sinds in 1964 de Noorse walvisvaarders er vertrokken. Ook toen wij er waren – in 2010 was het er onbewoond -, en zagen we er alleen maar pinguins robben en vele andere soorten dieren.<\/p>\n

\"\"
<\/font>\u00a0
<\/span><\/font>Onder: Probeer je een voorstelling te maken ! Van 18 januari tot 27 oktober, dus de hele Antarctische winter, zat de Endurance vast in het ijs. Zo’n negen maanden leven met niets dan robbenvet, en robben,- en pinguinvlees eten, op hetzelfde ijzige plekje bij min 10 tot min 40 graden . De mannen verdreven de tijd met voetballen, robbenjagen en andere spelletjes op het ijs naast het schip. In deze winterperiode komt de zon niet meer op en blijft het 24 uur per dag donker. …. en…geen enkel contact met de buitenwereld. In die tijd dreven ze zo’n 1500 km met het ijs mee naar het noorden. Tja dit gaat allemaal bijna ons voorstellingsvermogen te boven.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Delen van het schip moeten ijsvrij blijven om geen schade te laten ontstaan. Een koude klus. In het midden de Endurance in het continue donker van de poolwinter. Rechts is eind oktober 1915 de mannen hebben op last van Shackleton de boot verlaten. De honden, de sleden, 3 sloepen en wat voorraden zijn al geevacueerd. Er moet verder geleefd worden op ijsschotsen, totdat het pakijs zo ver open trekt, dat de sloepen kunnen varen.\u00a0 <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: De Endurance zinkt voor de ogen van de hevig ge\u00ebmotioneerde bemanning, links het zinkende schip en rechts het eerste kamp op een ijsschots. Vaak moest hals over kop verhuisd worden naar een andere ijsschots , als die waarop ze hun kamp hadden doormidden brak. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Vijf maanden lang zwierf men van de ene naar de andere ijsschots en probeerde men zoveel mogelijk met het pakijs mee te liften naar het Noorden om open water te bereiken. Dan wordt besloten de sloepen in het water te laten en in twee weken werd na een heel barre tocht Elephant Island bereikt. Op de foto rechts komen de drie sloepen met de bemanning aan op Elephant Island. \u00a0 <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Een foto die ik zelf maakte van Elephant Island; het plekje waar Shackleton en zijn bemanning in drie sloepen op 20 april 1916 aan land kwamen, na een barre tocht door een woeste oceaan vol pakijs en ijsbergen. Bijna geen strand en steile rotsen op de achtergrond, en altijd onstuimig, koud, in laaghangende bewolking met mist, zoals hier toen wij er langs voeren en deze foto maakten. Na ’n verblijf van een paar dagen vertrok Shackleton van deze plaats met nog 5 man in een sloep naar South Georgie, (1500km) waar ze op 20 mei 1916 aankwamen. De laatste 22 bemanningsleden die op deze gure en mens onvriendelijk plek achter bleven, zouden pas ruim 3 maanden later, op 30 augustus 1916 , gered worden. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Sir Ernest Shackleton en rechts de groep die achterbleef op Elephant Island. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Deze foto maakte Frank Hurley op 24 april 1916 op het strand van Elephant Island toen Shackleton met 5 anderen in een sloep vertrok naar South Georgie – 1500 km – om hulp te halen. Een tot mislukken gedoemde missie, waar de mannen zelf ook bijna niet in geloofden. Met een kleine sloep door de 10 meter hoge golven van de Zuidelijke Atlantische oceaan bij min 10 a min 20 graden en soms 60 tot 90 knopen wind. Nu, na bijna 100 jaar spreekt dit koelbloedige staaltje van overlevingsdrang en moed nog steeds tot ieders verbeelding. Wellicht de grootste overlevingsprestatie ooit door mensen geleverd. De zwaaiende achterblijvers moesten nog 4 maanden in extreme omstandigheden wachten op hun redding. Het enige wat ze hadden was hoop.\u00a0 <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Walvisvaart station Stromness Bay op South Georgie, waar Shackleton bijna 2 jaar na het begin van z’n reis voor het eerst weer in de “bewoonde” wereld kwam. Na de onvoorstelbare tocht over de oceaan <\/font>landde hij met nog 5 van zijn lotgenoten bij Haakon Bay aan de andere kant van het eiland. Na een barre tocht te voet over de met sneeuw en ijsgletschers bedekte bergen – op deze foto ijs en sneeuwvrij omdat het zomer is – kwam hij in Stromness Bay terecht. In zijn boek “South” vermeldt Shackleton dat hij en zijn makkers zich de laatste paar honderd meter over de vrij vlakke besneeuwde hellingen naar beneden lieten glijden. Dat komt wel overeen met het beeld op onderstaande foto, toen ik er in 2010 van maakte. <\/span><\/span><\/span><\/font>De eerste persoon die ze tegenkwamen op het strand liep heel bang en snel weg. Hij was geschrokken van het barbaarse uiterlijk door de lange onverzorgde baarden en kapotte kleding van de mannen. <\/p>\n

\"\"
<\/font>
<\/font>Onder: Strommnes Bay, zoals het in 1964 plotsklaps door de Noren is achtergelaten, en wij het in feb 2010 aantroffen. Hier vandaan heeft Shackleton in mei 1916 meteen getracht zijn 22 maten die waren achtergebleven op Elephant Island te redden. Het daartoe hier geleende stalen walvis schip raakte echter op 10 mijl van Elephant Island weer vast in het pakijs, en kon nog maar net ontsnappen. Uiteindelijk heeft Shackleton nog 3 pogingen ondernomen, waarvan de laatste op 30 aug 1916 vanuit Chili met behulp van de Chileense autoriteiten lukte. Over de gehele wereld werd Shackleton en zijn bemanning gelauwerd en ge\u00eberd. \u00a0 <\/span>
<\/font>
\"\"<\/p>\n

<\/font>Onder: Het is bijna een luguber gezicht om de plotseling verlaten nederzettingen te aanschouwen. Zoals hier deze scheepswerf in Strommnes bay, waar je zo verder kan bouwen aan dit nog niet afgemaakte schip. Op deze werf is Ernest Shackleton ook zeker op bezoek geweest. Leeg en verlaten maar nog intact, als\u00a0 zouden de bewoners voor een aarbeving of ander ramp gevlucht zijn.<\/p>\n

<\/span><\/font>\"\"<\/font>\u00a0\u00a0

Een zelfportret van de Mars Rover Curiosity<\/span><\/p>\n

Wat een bloedstollende foto van onze Mars Rover op het Mars oppervlak !! Om kippenvel van te krijgen. Het is eigenlijk beangstigend om te beseffen dat we het bijna normaal vinden om zo’n foto te aanschouwen. De foto is, zoals hieronder te lezen is, gemaakt op 3 feb 2013 uit 66 opnames met de MAHLI camera aan een poot met kogelgewrichten. De beelden van de poot heeft men weg geretoucheerd. <\/span><\/font>De foto is een week geleden pas vrijgegeven. He<\/span><\/font>t gaat goed met de Curiosity; hoewel er afgelopen week even een stroomstoring aan boord van de Curiosity was, maar die heeft men inmiddels opgelost. <\/p>\n

<\/span><\/font><\/p>\n

Onder: This self-portrait of NASA’s Mars rover Curiosity combines 66 exposures taken by the rover’s Mars Hand Lens Imager (MAHLI) during the 177th Martian day, or sol, of Curiosity’s work on Mars (Feb. 3, 2013). The rover is positioned at a patch of flat outcrop called “John Klein,” which was selected as the site for the first rock-drilling activities by Curiosity. The self-portrait was acquired to document the drilling site. The rover’s robotic arm is not visible in the mosaic. MAHLI, which took the component images for this mosaic, is mounted on a turret at the end of the arm. Wrist motions and turret rotations on the arm allowed MAHLI to acquire the mosaic’s component images. The arm was positioned out of the shot in the images or portions of images used in the mosaic.
<\/font><\/p>\n

Figure 1 (rechts onder de horizon) indicates the location of a rock target called “Knorr” near the rover. Scientists used Curiosity’s Mast Camera (Mastcam) to study spectral characteristics of Knorr. <\/font><\/p>\n


\"\"
<\/span><\/font>
De voorpret van “reizen”<\/font>

Het mooie van reizen is – net als met vakanties – dat je er 3 keer lol aan beleeft:
<\/font><\/p>\n