{"id":5847,"date":"2009-03-15T07:36:22","date_gmt":"2009-03-15T07:36:22","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2009\/03\/15\/goodbye-fijii-hello-las-vegas\/"},"modified":"2014-02-21T11:42:13","modified_gmt":"2014-02-21T11:42:13","slug":"goodbye-fijii-hello-las-vegas","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2009\/03\/15\/goodbye-fijii-hello-las-vegas\/","title":{"rendered":"Goodbye Fijii, hello Las Vegas !"},"content":{"rendered":"

Onder: Een van de pools van het resort op Tokoriki Island waar we 5 dagen lang een fantastisch verblijf hebben gehad, en helemaal tot rust kwamen; een plek zoals je die alleen maar in je dromen tegenkomt.<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"\u00a0<\/font><\/p>\n

Onder: : Onder een van de palmbomen rechts zat\u00a0 gitarist Jerry vaak het tropische “This is my Island in the sun”,\u00a0bekend van Harry Bellafonte,\u00a0een beetje\u00a0dromerig,\u00a0maar heel virtuoos te tokkelen. Het verhoogde de toch al zwoele “tropical” sfeer\u00a0 aanmerkelijk. Ik vroeg hem waar hij deze manier van spelen\u00a0geleerd had. “On the beach” antwoordde hij, lachend om deze in zijn ogen kennelijk domme vraag van mij.\u00a0<\/u><\/em>\u00a0<\/font><\/p>\n

\"\"\u00a0<\/p>\n

Zondagmiddag 8 mrt namen we met enige weemoed afscheid van Tokoriki Island. Eerst werden we nog emotioneel toegezongen door de obers en andere bedienden van het resort.\u00a0 <\/span>Jerry, een van de gitaristen, die steeds voor ons gespeeld en gezongen had, en \u00a0<\/span>waarmee ik ook nog even samen “gejamd” had, drukte me net voor we vertrokken een briefje in de handen met daarop het adres van het resort en de titel van een liedje : Oh Lonesome Me” . Hij wilde dit graag op CD hebben, om het na te spelen en zingen; ook vroeg hij me een gitaarplectrum op te sturen. (kosten bij ons 50 eurocent)\u00a0 <\/span>Hij had er nog maar eentje, maar, zei hij: “\u00a0die wordt nu heel dun, ik heb hem al drie keer op een zandsteen bijgeslepen”. Uiteraard heb ik hem beloofd dit te zullen doen. Je\u00a0kan je\u00a0afvragen wie er nou gelukkiger is, de basaal levende Fiji-janen of wij Westerlingen\u00a0in onze jachtige consumptiemaatschappij, met tweeverdienerij en hypotheek-oma’s.\u00a0 Maar dat terzijde.<\/font><\/p>\n

Alle baggage werd door de branding heen naar een klein gammel bootje gedragen, \u00a0<\/span>waarin ook wij met onze handbagage wadend door het water nog in moesten zien te klimmen. \u00a0<\/span>Op het strand zwaaide het personeel ons voor de laatste keer uit, snif snif. Dag Fiji, dag lieve Fijijanen. <\/font>Ongeveer 1 kilometer uit de kust\u00a0konden we m.b.v een beroep\u00a0op onze fysieke conditie, – overstappen\u00a0op een daar net gearriveerde grotere boot die ons naar Nadi bracht. <\/font><\/font><\/p>\n

Onder: rechts in zee het kleine bootje met vertrekkende gasten dat naar de links in het water wachtende ferry toe vaart.\u00a0Dit had ik tijdens ons verblijf al vaker gezien en gefotografeerd, nu zaten we er zelf in\u00a0<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: We hadden besloten om niet<\/strong> via Australie en Azie terug naar Europa te vliegen, maar het complete rondje over de\u00a0aardbol\u00a0af te maken. \u00a0Er wachtte ons\u00a0een lange vlucht – bijna 11 uur lang- van\u00a0 <\/span>Fiji Airport Nadi naar Los Angeles geheel over de Stille Oceaan.\u00a0Deze “halte” hadden we gekozen om de jetlag, die bij ons vanuit het westen naar huis vliegend altijd behoorlijk aankomt,\u00a0mogelijk te verminderen, en nog een paar dagen in Las Vegas te verblijven.\u00a0<\/font><\/font><\/u><\/em><\/font>\u00a0<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Hierbij gingen we door de tijdgrens, hetgeen betekent dat we aangekomen in Los Angeles, zondag 8 mrt voor de 2de keer\u00a0meemaakten; \u00a0<\/span>een hele vreemde gewaarwording. We zaten trouwens continue te rekenen met tijdsverschillen in de diverse landen, maar ook ten opzichte van thuis. Soms waren we de” tijdkluts’ even helemaal kwijt, en de veelvuldige verstoring van het dag en nacht ritme, werd ons door onze lichamen ook niet steeds in dank afgenomen. <\/font><\/font><\/p>\n

Op LAX, de vakterm voor het extreem drukke en grote Los Angeles Airport, hadden we drie uur de tijd om de binnenlandse vlucht naar Las Vegas te halen.\u00a0We wisten al dat op\u00a0 LA alle bagage niet doorgelabeld wordt maar i.v.m security opnieuw gecleared moet worden, maar toch; “Piece of Cake”,\u00a0dachten we. Na\u00a0de papierberg bij de paspoortencontrole inclusief het maken van vingerafdrukken van ALLE vingers en\u00a0scannen van de oogpupillen\u00a0(1,5 \u00a0uur in de rij); customs waarbij je zelf de koffers naar de X-ray moet brengen (1 uur in de rij),\u00a0 en\u00a0nog de uitvoerige handbagage X-Ray en bodycheck, – bijna alle kleren en schoenen uit (half uur in de rij), – lukte dat maar net op het nippertje. Wat een chaos daar, wat een gekte,\u00a0heel veel passagiers en te weinig personeel om ze af te handelen. Het hele gebeuren\u00a0deed me denken aan wachttijden zoals we die vroeger met BZN in\u00a0Oostbloklanden op vliegvelden meemaakten.<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

Onder: Nog maar net vanuit Los Angeles opgestegen op weg naar Las Vegas, in noordoostelijke richting – naar linksbeneden bewegend op de foto -, passeerden we de Silver Mountains, w.o de met\u00a0sneeuw bedekte peak\u00a0Mnt Antonio\u00a0; in menig popsong bezongen; daarna links op de foto\u00a0begint eensklaps de dessert!<\/u><\/em><\/font><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Onderweg van LA naar LV\u00a0de Mojave woestijn.\u00a0 Las Vegas is in alle opzichten extreem, dat begint\u00a0al met de lokatie in de\u00a0Mojave woestijn in Nevada, de uitgestrekte hete en gortdroge woestijn die deze beroemdste gokstad v\/d wereld\u00a0omgeeft. We waren er jaren geleden al eens\u00a0over de weg vanuit Phoenix naar toe gereden. Uren lang niets dan hitte en zand, en dan ineens\u00a0in de middle of nowhere een oase van Westerse luxe;\u00a0je moet bijna wel gek zijn om zo’n stad op zo’n plek\u00a0te stichten.\u00a0Let op de wegen die\u00a0als\u00a0getrokken lijnen door het landschap lopen.\u00a0\u00a0<\/u><\/em>\u00a0<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

\"\"<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

Onder: In Las Vegas verbleven we in\u00a0Ceasars Palace, waar\u00a0de kamer die\u00a0 kennelijk voor ons geboekt was, bar tegenviel, we waren beter gewend in Las Vegas. Na een simpele upg<\/u><\/em><\/span><\/font><\/font>rade bij de receptie kregen we echter een hele\u00a0luxe toproom op de hoogste verdieping van de meest rechtse toren.<\/u><\/em>\u00a0<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

\"\"<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

Van Fiji naar Las Vegas; het contrast kan niet groter zijn. Van\u00a0een sprookjesachtig\u00a0puur natuurparadijs naar een gecreeerde nepwereld,\u00a0van kleinschaligheid en bamboo hutjes\u00a0naar de decadente patserij\u00a0van de mega-casino’s en van onbaatzuchtige genegenheid\u00a0naar een facade van schijnvriendelijkheid waarachter\u00a0maar een ding telt: geld, veel geld !!\u00a0 Het is eigenlijk verachtelijk, en dat is het ook. Maar toch, maar toch; het is en blijft fascinerend, dat\u00a0maffe Las Vegas. De mallemolen van vertier die 24 uur achter elkaar doordraait, die nooit stopt, die elk jaar ruim 40 miljoen bezoekers uit de gehele wereld trekt.<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

Onder: In Las Vegas kan alles, en loop je van alles\u00a0en iedereen tegen het lijf. Zo\u00a0kon ik ongehinderd deze sympathieke mijnheer tijdens een toespraak begroeten, en Mary er zelfs even een foto van laten maken. Hij gaf geen krimp, en bleef er bij lachen. Dat kan alleen maar in\u00a0Las Vegas\u00a0. Het viel me trouwens op hoe lang deze Obama\u00a0is !<\/u><\/em><\/span><\/font><\/font><\/p>\n

\"\"<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

\u00a0<\/u><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Onder: Een van de pools van het resort op Tokoriki Island waar we 5 dagen lang een fantastisch verblijf hebben gehad, en helemaal tot rust kwamen; een plek zoals je die alleen maar in je dromen tegenkomt. \u00a0 Onder: : Onder een van de palmbomen rechts zat\u00a0 gitarist Jerry vaak het tropische “This is my […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-5847","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5847","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5847"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5847\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13670,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5847\/revisions\/13670"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5847"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5847"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5847"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}