{"id":5858,"date":"2009-02-22T11:45:45","date_gmt":"2009-02-22T11:45:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2009\/02\/22\/dond-19-feb-en-vrijdag-20-feb-2009-doubtfull-sound-overnight-cruise\/"},"modified":"2014-02-21T11:44:09","modified_gmt":"2014-02-21T11:44:09","slug":"dond-19-feb-en-vrijdag-20-feb-2009-doubtfull-sound-overnight-cruise","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2009\/02\/22\/dond-19-feb-en-vrijdag-20-feb-2009-doubtfull-sound-overnight-cruise\/","title":{"rendered":"Dond.19 feb en vrijdag 20 feb. 2009 Doubtfull Sound Overnight cruise"},"content":{"rendered":"

Vandaag een extra lange aflevering van dit journaal; het betreft\u00a0dan ook een van de bijzonderste ervaringen die we hier in NZ beleefden; om daar geen afbreuk aan te doen het verhaal in een keer. Bovendien hadden we er door\u00a0de regen van vandaag voldoende tijd voor.<\/strong><\/font><\/p>\n

Donderdag 19 feb 2009<\/u><\/font><\/strong><\/p>\n

De 421 mtr diepe en 40 km lange Doubtfull Sound\u00a0– 3 x zo lang als,- en 10 x de oppervlakte van de\u00a0Milford Sound -, is veel moeilijker te bereiken dan de Milford Sound, die op eigen gelegenheid met de auto of camper bereikt kan worden. Donderdagochtend voeren we daarom met de watertaxi in 20 minuten vanuit\u00a0Manapouri naar het andere\u00a0eind van het Lake Manapouri, om vandaar met een klein busje\u00a0in 45 minuten de 22 km lange Wilmot bergpas over te steken naar Deep Cove, de half verscholen baai, om in te schepen\u00a0voor de cruise over de Doubtfull Sound.( route zie 2de foto hieronder)<\/font><\/p>\n

Onder: Linksboven foto vanuit de watertaxi\u00a0op het prachtige Lake Manapouri, rechtsboven:\u00a0uitzicht\u00a0vanuit het busje op de Wilmot bergpas die deels nog in nevelen gehuld was; linksonder: onze min of meer “private” cruiseboat voor vertrek in Deep Cove, rechtsonder: ons clubje van 12 in de gezellige kajuit van het splinternieuwe aluminium schip. Onder deze kajuit waren de\u00a0goed ingerichte hutten met tweepersoonsbedden gesitueerd.<\/u><\/em>\u00a0<\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: De route van de spectaculaire Doubtfull Sound cruise is afgebeeld met de zwarte pijlen; de gele pijlen zijn van de route met het watervliegtuig.\u00a0Van 1 naar 2 met watertaxi. Van 2 naar 3 met busje over Wilmot bergpas naar Deep Cove. Van 3 via\u00a04 naar 5 de vaarroute door de Sound die de hele dag en avond duurde; we\u00a0gingen voor anker\u00a0en brachten de nacht door in een beschut baaitje bij 5.\u00a0In de Tasman Zee\u00a0 – nr 4 – hebben we een paar uur gevist.\u00a0<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Een luchtfoto die ik een dag eerder maakte vanuit het watervliegtuig. Het “bovenste” water bij het zand, op onderstaande foto, is de prachtige Deep Cove baai; het begin van de Doubtfull Sound. De 22 km lange bergpas naar Deep Cove\u00a0 – op de kaart hierboven het rode weggetje van 2 naar 3 – is de duurste weg die ooit in nieuw Zeeland aangelegd is.\u00a0Een Amerikaanse maatschappij die er in 1965\u00a0 1\u00a0jaar voor gepland had, deed er 2 jaar over. De\u00a0overvloedige regen en de sandflies\u00a0(steekmuggen) maakten het werken vaak onmogelijk. Daar hadden wij nu geen last van. Wij verkeerden in droomomstandigheden.\u00a0\u00a0<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder en daaronder: Tijdens de rustige vaart, waarbij we af en toe eens stopten om van de stilte te genieten, in dit mooie weer, met\u00a0overweldigende uitzichten, en de ongerepte natuur om ons heen; het is gewoon een droom die waar wordt. We waren het er over eens: dit is vakantie\u00a0in optima forma. En dat kan allemaal in Nieuw Zeeland; een land met onbegrensde mogelijkheden!<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: De bemanning: bovenste foto’s Chris, de kapitein\/eigenaar bestuurt\u00a0deze prachtboot, maar doet daarnaast keukenwerk zoals het schillen\u00a0van de\u00a0aardappelen voor het diner; alles gaat in een gemoedelijk sfeer. Daaronder John Klein, van Nederlandse afkomst; ook hij verricht\u00a0allerlei hand en spandiensten, zoals vis schoonmaken en het eten bereiden. Deze mensen zijn uiterst vriendelijk en doen er alles aan om het je naar de zin te maken.<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Tijdens de cruise sprongen plotseling overal om ons heen dolfijnen uit het water. Ook bleven er zes, drie aan weerszijden van de boeg zeker een kwartier met ons “meevaren” , fascinerend , want ze leken daarbij bijna bewegingsloos door het water te klieven; ik kon met mijn lens vanaf een afstand van 1 meter vanaf het boegdek ongehinderd close ups van\u00a0deze gestroomlijnde dieren maken tijdens het varen\u00a0– de onderste twee foto’s – , ze leken vast aan ons schip te zitten, terwijl ze toch met een\u00a0snelheid van zo’n 20 km\/u met het schip meezwommen.\u00a0<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\u00a0Onder: De ingang van de Doubtfull Sound in de Tasman Zee op een luchtfoto die ik de dag eerder maakte. Rechts op de foto Secretary Island; hier net rechts de hoek om, in de Tasman Zee dus,\u00a0zijn we op de\u00a0hieronder volgende foto’s\u00a0aan het\u00a0vissen. <\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Op de kleine eilandjes in de monding van de Doubtfull Sound van de foto hierboven, hebben kolonies\u00a0Shages en pelsrobben – foto daaronder –\u00a0zich genesteld.\u00a0<\/em><\/u><\/font>\u00a0<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Op de eilandjes voor de ingang naar de Doubtfull Sound is permanent een grote\u00a0kolonie pelsrobben aanwezig.<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: In de Tasman Zee, net buiten Secretary Island, toen John de vishengels uitdeelde, twijfelde ik nog om mee te doen; maar toen we meteen daarna de ene na de andere grote kabeljauw uit het water\u00a0hesen,\u00a0werd ook ik heel enthousiast\u00a0<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Het werd een echt gezellig maar ook enerverend vismiddagje, er werden door iedereen continue grote vissen gevangen. De Engelse Claire (midden boven) ving de grootste kabeljauw. Als we niet meteen beet hadden koerste Chris naar een andere visrijkere plek. Zo’n 25 grote kabeljauwen, trompetvissen en een aantal “rubbish fishes”, die we als aas gebruikten, waren het resultaat. John maakte ze meteen panklaar\u00a0en in de\u00a0witte wijn “gesoared”,<\/u><\/em><\/font>\u00a0was het een lekkernij tijdens het diner.Verser kan niet!<\/u><\/em><\/font>\u00a0\u00a0<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

MARY VANGT EEN HAAI<\/u><\/strong><\/font><\/p>\n

Toen gebeurde er iets waarop niemand\u00a0gerekend had. Ik stond net een joekel van een kabeljauw naar binnen te hijsen toen ik Mary om hulp hoorde roepen. Haar hengel leek met grote kracht het water ingetrokken te worden. Iedereen kwam gelijk aangesneld om haar te helpen. John die de hengel overnam riep gelijk: “This is a strong biggie folks, this can only be a SHARK” !! Ik schrok me rot, een\u00a0haai !! Hij, en nog een Ierse visexpert moesten\u00a0al hun krachten\u00a0gebruiken om het wild spartelende dier naar boven\u00a0krijgen; dat ging niet zomaar even. Toen na een minuut of 10\u00a0het\u00a0gevaarte zichtbaar werd kreeg iedereen het wit om de neus; het was echt een HAAI. Eentje van ongeveer 1,5 meter lang.\u00a0Via de achterdeur van de boot en het verlaagde achterdek kon John, die angstvallig niet met zijn handen of voeten in de buurt van de vlijmscherpe tanden kwam, de knoeperd aan boord trekken. Wat een sensatie. Terwijl het dier op het dek nog steeds wild tekeer ging kon John de haak uit de bek halen, en het dier aan zijn staart pakkend weer het water in zwaaien.\u00a0<\/font><\/p>\n

Onder: Ik had mijn hengel met kabeljauw en al even op de grond gesmeten om snel mijn camera te pakken. Iedereen is verbouwereerd, Mary heeft zojuist een HAAI<\/strong> gevangen, en zo’n dier laat zich niet zomaar even van zijn vrijheid beroven; het vecht als een bezetene voor zijn leven, ook hier op het dek liggend.<\/u><\/em>\u00a0\u00a0\u00a0<\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Let eens op de bek van zo’n haai, en op de tanden!! Brrrr.. John is voorzichtig bezig\u00a0om het beest te bevrijden en hem weer overboord te zetten. Zes weken geleden hadden ze ook een haai gevangen zei John later, maar zo’n grote\u00a0haai vangen met\u00a0relatief klein vistuig komt niet zo vaak voor.<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: In de Doubtfull Sound haalden we op een geheim plekje\u00a0 – m.b.v een lier op de boeg v\/h schip, – \u00a0een kooi naar boven, waarin zo’n 20 stuks grote kreeften\u00a0gevangen zaten. Deze vangst wordt elke dag\u00a0bij de lunch van de gasten van de volgende dag geserveerd\u00a0. Ook die dieren zijn niet blij met hun gevangenschap en moeten voorzichtig aangepakt worden.\u00a0John maakte ze na de vangst\u00a0meteen schoon en demonstreerde hoe lekker hij ze vindt door het dier dat drie seconden voor het nemen van deze foto nog leefde, rauw op te eten.\u00a0Ik moest daar wel even bij slikken, maar ik herinner me nu toch dat mijn vader dit ook deed met net gevilde\u00a0nog rauwe paling. Claire was er bang van en had ze net als wij liever gekookt op het bord rechtsonder.<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder: Na een gezellig diner kwamen we onder het genot van een hapje en een drankje, dat iedereen zelf aan boord had meegenomen, niet uitgesproken over deze enerverende maar vooral ook gezellige dag\/avond\/nacht. De twee singles onder de passagiers, de Duitse Klaus en de Engelse Claire, vonden het zo gezellig dat ze\u00a0tegen 10 uur nog even het fjord – 12 graden -indoken om te\u00a0zwemmen. Kapitein Chris had daartoe de grote zoeklichten\u00a0op het schip aan gezet.\u00a0<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Vrijdagmorgen werden we wakker door het starten van de motoren van de boot om half 7; Het begon net te regenen, maar dat kon onze cruise niet meer deren. Wat hebben wij mazzel met het weer\u00a0gehad, en wat was het een belevenis, daar spraken alle deelnemers wederom over. De pinguins, die Chris vorige week nog getraceerd had en ons ook beloofd, kwamen op de terugweg naar\u00a0Deep Cove nu niet tevoorschijn.\u00a0Misschien dat die ook wel schuilden voor\u00a0de regen.<\/font><\/p>\n

Onder: Er was een leuke band ontstaan tussen de deelnemers aan deze\u00a0overnight\u00a0cruise; daarom maakte schipper Chris op de Wilmot Pass\u00a0net voor het afscheid ter herinnering deze groepsfoto. Vlnr achterste rij: John en Mary uit Engeland; Ann en Dave uit Ierland, Harry en Hans uit Delden (NL). Voorste rij vlnr:John Klein (NZ)\u00a0 Klaus uit Duitsland; Claire uit Engeland; ikke; Elly en Annie uit Delden (NL) en Mary<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/font><\/p>\n

Vrijdag 20 feb 2009<\/u><\/strong><\/font><\/p>\n

We reden daarna conform ons reisplan naar Omarama, waar we de vrijdagnacht verbleven. En wie kwamen wij daar weer tegen ? Juist, Jessica en Petra, de jongedames uit Rockanje. Petra meldde de volgende dag jarig te zijn (23). Het weer werd steeds slechter, het begon harder te waaien en te regenen en het werd koud. De campervan husselde\u00a0die nacht meer heen en weer\u00a0dan de boot op het fjord die nacht daarvoor. Er ging een complete storm over ons gebied. De volgende morgen, toen we\u00a0Petra in de campervan kwamen feliciteren, zagen we dat er op de campground diverse bomen in de storm gesneuveld waren.<\/font><\/p>\n

Onder: Andere koek! Tijdens de nacht van vrijdag op zaterdag kwam er een storm over het gebied waar wij verbleven. Veel regen en wind; bomen waren omgewaaid.<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

<\/font><\/p>\n

Het was zaterdagmorgen, het regende nog steeds, we gingen op weg naar Fairlie, maar eerst reden we naar Mount Cook\u00a0over de mooie route langs Lake Pukaki. Tijdens de rit waren we nog steeds stil, allebei bezig om de\u00a0boeiende\u00a0belevenissen van donderdag\/vrijdag\u00a0te verwerken.\u00a0<\/font><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vandaag een extra lange aflevering van dit journaal; het betreft\u00a0dan ook een van de bijzonderste ervaringen die we hier in NZ beleefden; om daar geen afbreuk aan te doen het verhaal in een keer. Bovendien hadden we er door\u00a0de regen van vandaag voldoende tijd voor. Donderdag 19 feb 2009 De 421 mtr diepe en 40 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-5858","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5858","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5858"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5858\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13784,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5858\/revisions\/13784"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5858"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5858"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5858"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}