{"id":5870,"date":"2009-02-03T04:14:48","date_gmt":"2009-02-03T04:14:48","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2009\/02\/03\/rotorua\/"},"modified":"2014-02-21T11:46:04","modified_gmt":"2014-02-21T11:46:04","slug":"rotorua","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2009\/02\/03\/rotorua\/","title":{"rendered":"Rotorua"},"content":{"rendered":"

Na ons White Island avontuur, afgelopen zaterdagmiddag, reden we meteen naar Rotorua, waar we 2 nachten bleven. Een leuk plaatsje met een heus “uitgaanscentrumpje”, waar we in een openlucht restaurant een overheerlijk steengril diner nuttigden. \u00a0De volgenden ochtend (zondag)\u00a0<\/span>stapten we in de gondel van een kabelbaan\u00a0en genoten van het prachtige uitzicht bovenop mount Ngongotaha. Daarna maakten we een wandeling door Rainbow Springs , een prachtig natuurpark, waar we voor het eerst een levende Kiwi zagen. Rotorua \u00a0<\/span>is vooral bekend om zijn thermische gronden; waar geysers, \u00a0<\/span>en uit de bodem opborrelende modder,- en zwavelbaden, al duizenden jaren lang spontaan voorkomen. De hele stad stinkt vanwege de zwaveldampen altijd sterk naar rotte eieren. Uiteraard werd hierop door slimme locals commercieel ingehaakt en werd een \u00a0<\/span>genezings,-\u00a0 <\/span>en gezondheids bevorderende\u00a0 <\/span>werking aan de stoom en modder toebedacht. De hele zweef-wereld trapte erin : De stad Rotorua werd rond 1900 al een kuur-verwen -oord voor de rijken der aarde. In het museum van Rotorua, – zelf ooit een beroemd badhuis – \u00a0<\/span>dat wij eergisterochtend – zondagochtend bezochten, kan men de hele geschiedenis hiervan opnieuw beleven.<\/font><\/p>\n

Onder: Links het werkelijk prachtige museum van Rotorua, dat ooit ook een beroemd badhuis was. \u00a0<\/span>In de kerkers van het museum (rechtsonder), in\u00a0 <\/span>de\u00a0 <\/span>modderafdeling van dit voormalige badhuis, nam ik de \u00a0<\/span>foto\u00a0van een man\u00a0die rond het jaar 1900 in slaap viel tijdens zijn modderbad, waar iemand \u00a0<\/span>kennelijk stiekem cementpoeder in had gegooid; door de zwaveldamp is hij\u00a0als het ware gemummificeerd, staat er bij te lezen; hij slaapt nu nog steeds !<\/font><\/u><\/em><\/p>\n

\"\"<\/o:p><\/font><\/u><\/em><\/p>\n

<\/font><\/span><\/o:p><\/u><\/em><\/p>\n

Momenteel is de Polynesian Spa, – een moderne\u00a0 <\/span>versie van het oude badhuis met warm zwavel,- en ijzerhoudend bronwater,-\u00a0 <\/span>nog steeds een absolute “must do”\u00a0 <\/span>voor iedereen die Rotorua bezoekt. Ook ik moest er zondagmiddag aan geloven. Mary wilde dit namelijk absoluut beleven. We kozen voor een Private Deluxe Spa Pool\u00a0 <\/span>voor twee.\u00a0 <\/span>Zwembroeken hoefden we daarin niet aan, en handdoeken huurden we ter plekke. Een mannetje bracht ons naar een van binnen af te sluiten deur, \u00a0<\/span>waarachter een douche en een kleedruimte en een groene lamp waren gesitueerd. Als de lamp ging branden was het half uur om. Van hieruit kwam men naar buiten in een knus aangelegd tropisch tafereeltje met keitjes en stromend zwavelwater, dat qua prvacy was afgeschut door rieten wandjes, met uitzicht op een ingedikt zwavelmeer. Het bronwater was nog heter dan onze eigen jakouzie in zijn beste dagen, veel te heet dus, en de privacy werd de eerste seconde al geschonden door een nieuwsgierige Japanner die juist voor ons prieeltje het hete zwavel moeras in liep, snel wegzakkend, zijn eigen ondergang \u00a0<\/span>tegemoet. Eigen schuld dikke bult dachten wij, toen\u00a0 <\/span>hij bijna door het moeras verzwolgen werd, en buitensporige moeite moest doen om het vege lijf te redden. Overigens… toen we de Spa Pool\u00a0verlieten zagen we Jessica en Petra uit Rockanje in het buitenbad van de Spa zitten, over toevallig gesproken.<\/font><\/p>\n

Onder: Hier zit ik in mijn Adams costuum in onze eigen Private Deluxe Spa Pool; onder een “hot blistering sun” en in kokend heet water met tranende ogen van de zwaveldamp.Ik geloof absoluut niet dat dit gezond voor een mens is!\u00a0We zaten nog geen seconde in ons blootje of achter de groene varen rechts kwam meteen al een geniepig\u00a0glurend Japannertje richting de paaltjes lopen. Hij kon zichzelf ternauwernood uit de ingedikte zwavelswamp redden.\u00a0<\/span><\/font><\/u><\/em><\/p>\n

\"\"\u00a0<\/span><\/o:p><\/font><\/u><\/em><\/p>\n

We bezochten later op de dag ook het befaamde Te Puia, een thermisch veld met geysers en modderbaden , maar ook een Maoridorp met \u00a0<\/span>dans en rituelen, en namen we deel aan een Hangi maaltijd, in het hete zand bereid, zoals de Mauries vroeger de\u00a0 <\/span>warmte van de bronnen gebruikten; het was heerlijk allemaal, maar volgens mij kwam het meeste gewoon uit de ultra moderne\u00a0 <\/span>keuken van het Maori restaurant.<\/font><\/p>\n

Onder 2x : Hier een geyser in Te Puia die wel 25 meter hoog de lucht in kan spuiten.\u00a0 <\/span>Een boeiend verschijnsel, en heel heet allemaal.<\/font><\/u><\/em><\/p>\n

\"\"<\/o:p><\/font><\/u><\/em><\/p>\n

Onder : Soms draait de wind in een vlaag even waardoor je de volle laag heet water over je heen krijgt; wij hadden daar gelukkig geen last van; het was windstil<\/o:p><\/font><\/u><\/em><\/p>\n

\"\"<\/o:p><\/font><\/u><\/em><\/p>\n

<\/font><\/span><\/o:p><\/u><\/em><\/p>\n

Nieuw Zeeland is nog maar “net” \u00a0<\/span>bewoond; de Engelsen kwamen er in 1870 pas, en de Maori’s, afkomstig van omringende Polynesische eilanden\u00a0 <\/span>wonen \u00a0<\/span>er nog geen 300 jaar. Deze Maori’s gaven gisteravond in Te Puia een voorstelling betreffende hun rituelen en hun cultuur. <\/font><\/p>\n

Onder: Oorspronkelijke Maories zoals ik die fotografeerde van foto’s aan de wand in hun theater\/gemeenschapshuis; ongeveer 300 jaar geleden trokken zij van andere Polynesische eilanden naar Nieuw Zeeland. In 1870 landde de Engelsman James Cook er.<\/font><\/u><\/em><\/p>\n

\"\"<\/o:p><\/font><\/u><\/em><\/p>\n

Onder: De huidige Maori mannen en vrouwen\u00a0 <\/span>– zoals op deze foto die ik gisteravond maakte tijdens de show in het Maoridorp -; prachtige mensen, die een onvermijdelijk\u00a0toeristische show opvoerden, maar niet commercieel – we hoefden niets te kopen- maar\u00a0toch wel interessant om te zien.\u00a0<\/u><\/em>\u00a0<\/span><\/font><\/p>\n

\"\"<\/span><\/font><\/p>\n

De mannen maken zichzelf vaak opzettelijk lelijk en\u00a0afschrikwekkend, door zich te beschilderen,\u00a0<\/span>te tatoueren en hun ogen op te bollen . Dit had een doel. Gepaard met rare bewegingen, barre geluiden en tong uitsteken, moest dit andere stammen schrik aanjagen. Tijdens dit soort voorstellingen wordt ter vermaak altijd publiek op het toneel gevraagd.\u00a0 <\/span>De Australische sullige buikende bejaarde man, die een uurtje daarvoor nog naast ons op een bankje buiten had zitten weg te dommelen was de klos. Hij moest de Maorileider na doen, en proberen andere stammen schrik aan te jagen; ik wist niet wat ik zag, gelukkig had ik mijn telelens weer bij me!<\/font><\/p>\n

Onder: \u00a0<\/span>Links de stoere Maorileider, en rechts het publieks-slachtoffer , de Australische man; hij\u00a0deed,- \u00a0<\/span>in wat hij dacht Maori-stijl- \u00a0<\/span>, zijn uiterste best om anderen af te schrikken, een mens kan ver gaan!<\/font><\/u><\/em><\/p>\n

\"\"<\/o:p><\/font><\/u><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na ons White Island avontuur, afgelopen zaterdagmiddag, reden we meteen naar Rotorua, waar we 2 nachten bleven. Een leuk plaatsje met een heus “uitgaanscentrumpje”, waar we in een openlucht restaurant een overheerlijk steengril diner nuttigden. \u00a0De volgenden ochtend (zondag)\u00a0stapten we in de gondel van een kabelbaan\u00a0en genoten van het prachtige uitzicht bovenop mount Ngongotaha. Daarna […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-5870","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5870","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5870"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5870\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13901,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5870\/revisions\/13901"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5870"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5870"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5870"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}