{"id":5897,"date":"2008-12-04T15:08:12","date_gmt":"2008-12-04T15:08:12","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2008\/12\/04\/bzn-in-gairloch-en-pakjesavond-bij-ons-thuis\/"},"modified":"2014-02-21T12:07:48","modified_gmt":"2014-02-21T12:07:48","slug":"bzn-in-gairloch-en-pakjesavond-bij-ons-thuis","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2008\/12\/04\/bzn-in-gairloch-en-pakjesavond-bij-ons-thuis\/","title":{"rendered":"BZN in Gairloch en pakjesavond bij ons thuis"},"content":{"rendered":"

De profcheck ter behoud van mijn bevoegdheid als vlieginstructeur, eergistermiddag, leek aardig op het instructeurs-examen dat ik vele jaren geleden aflegde. Gelukkig ben ik\u00a0weer geslaagd. Dat zorgde eergisteravond voor een\u00a0relaxed gevoel tijdens de jaarlijkse pakjes-v\u00f3\u00f3ravond\u00a0voor de\u00a0kleinkinderen. We namen er een lekker wijntje op. Aanstaande zondagavond vieren we Sinterklaas\u00a0met onze kinderen samen, zonder de kleintjes erbij;\u00a0met een gezamenlijke gourmet en warme Bisschopswijn\u00a0in de Weinstube onder ons huis. Daar kijken we n\u00fa al naar uit.<\/font><\/p>\n

Onder: De kleinkinderen werden bijna hysterisch\u00a0toen ze in de kinderkamer onder ons huis de\u00a0tafel en de jutezakken v\u00f3l met kado’s ontdekten; ze waren niet meer aanspreekbaar, en wilden nog maar\u00a0\u00e9\u00e9n ding: zo veel en snel mogelijk alles uitpakken. Ieder heeft \u00e9\u00e9n pakje in de hand en \u00e9\u00e9n op het oog!!\u00a0\u00a0<\/u><\/em>\u00a0<\/font><\/p>\n

\"\"\u00a0<\/font><\/p>\n

Onder: N\u00e1 het uitpakken kwamen de\u00a0door de adrenaline opgefokte kids\u00a0langzaam weer bij hun positieven en begonnen te kijken\u00a0wat er eigenlijk allemaal\u00a0in die pakjes zat; \u00a0dat doen ze dan\u00a0in de naast de kinderkamer gelegen Weinstube samen met ons. Het werd een hele<\/u> gezellige<\/u><\/em> avond, zoals altijd als ons “kroost” er is. De kleine Nico zit linksonder op de foto, – net buiten beeld,- bij zijn ouders Kees en Sylvia op schoot gezeten te praten tegen zijn kado: LaLa van de Teletubbies\u00a0. Sander zit zoals altijd te filmen; schoondochter Tamara loopt met\u00a0de vishapjes en oliebollen op en af, en Vincent en Brenda – links- hebben aan\u00a0schoondochter Brenda te zien\u00a0een spannend Sinterklaas gesprek.\u00a0De kleine Tim die tussen Mary en Brenda deels zichtbaar is, heeft hier n\u00e9t een korte eetpauze ingelast. “Wie niet sterk is moet slim zijn”, heeft Tim, die met twee oudere snoepgrage broers in zijn nabijheid leeft, geleerd. Voor de zekerheid at hij daarom ,- schuil onder de tafel in de kinderkamer,- \u00a0eerst maar even snel al zijn\u00a0chocoladeletters op. Dan kunnen die door niemand meer afgepakt worden. Kortom, het was gezellig bij de Tuijpjes.\u00a0\u00a0<\/em><\/u><\/font><\/p>\n

\"\"\u00a0<\/p>\n

OUDE BZN FOTO’S<\/u><\/font><\/strong><\/p>\n

<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

Onder: In dit “Agatha Christie”- achtige hotel in het Schotse Gairloch verbleven we in aug\/sept 1980 met BZN een paar dagen tijdens de opnames van de TV special van de CD “Green Valleys”. Ik heb de foto genomen vanaf het\u00a0strand waar het Gairloch Hotel aan gelegen<\/u><\/em> was. Voor de deur van het hotel staat het busje van de Huyskens naast de bus geparkeerd waarmee de Schotse chauffeur Andy\u00a0ons door de omgeving reed<\/u><\/em>\u00a0<\/font><\/p>\n

\"\"<\/font><\/p>\n

De regisseur van de Schotland TV special van aug\/sept 1980 had bedacht dat het wel leuk zou zijn om slowmotionbeelden te laten zien van\u00a0rennende BZN leden op het strand v\u00f3\u00f3r het hotel in Gairloch, – zie foto hierboven en onder – waar we een paar dagen logeerden. We hebben dit een paar keer over moeten doen, maar daar hadden we geen bezwaar tegen; over het algemeen viel dit\u00a0soort gebbetjes bij ons wel in de smaak. Dit in grote tegenstelling tot het poseren voor hoesfoto-sessies, hetgeen de meesten van ons door de jaren heen als de grootst mogelijke kwelling hebben ervaren. Ik zag er altijd al een paar dagen van te voren tegen op, en werd zelfs beroerd bij de gedachte. Vooral omdat het altijd\u00a0uren duurde voordat iedereen eens\u00a0geschminkt en aangekleed \"\"was, en dan\u00a0duurde het daarna\u00a0vaak nog tergend lang voordat de groep eens op de set geformeerd was. Iedereen bleef maar ouwehoeren en door elkaar heen lopen. Als we dan eindelijk op de set aangekomen net een bepaalde pose afgewerkt had wilden sommigen al weer\u00a0omkleden, waarna\u00a0het wachten weer opnieuw begon. Tragisch allemaal! Ik heb die kledingwissels tijdens de hoesfotosessies nooit goed begrepen, want je wilde toch met je\u00a0mooiste outfit van dat moment op de hoes, en zou het niet m\u00e9\u00e9r dan logisch zijn\u00a0om op alle mogelijke kandidaat hoesfoto’s\u00a0dat ene favoriete setje kleding te dragen.\u00a0Je hebt dan gegarandeerd\u00a0op ongeacht welke gekozen hoesfoto, je mooiste setje aan. Pure logica. Het liep altijd anders, en bij het uitkiezen van hoesfoto’s letten overigens een aantal bandleden er\u00a0– nog los van de kleding – \u00a0altijd alleen maar op,\u00a0of hij of zij\u00a0er zelf wel “voordelig” op stond. Om “onvoordelig”\u00a0zoveel mogelijk te voorkomen riep Jacques Hetsen juist v\u00f3\u00f3r\u00a0elke foto opname, naast of achter de fotograaf staand, altijd luidschreeuwend:” buiken iiiiin, kin omhooooooog, en ogen optrekkeeee manneeeeeee”. Daarbij maakte hij dan de gekste geluiden en kronkel bewegingen om ons maar aan het lachen te krijgen. Het was vermakelijk hoe “vreemden” of op lokatie toevallige passanten\u00a0 op dit bizarre gedrag van Jacques\u00a0reageerden. Met stomheid geslagen meestal. Vooral als men ons vroeg “wie is die man”, en wij antwoordden: “onze manager”. Dat maakte Jacques geen bal uit; als wij maar lachend op de foto stonden, d\u00e1\u00e1r ging het hem om.<\/font><\/p>\n

Onder: Op het strand v\u00f3\u00f3r\u00a0het Gairloch Hotel\u00a0in aug\/sept 1980 werden “hardloop-shots” gemaakt, die in de special in slow motion te zien waren. Op dit strand hadden we ook een interviewsessie met Jip Goldstein de inmiddels overleden popjournalist van de Telgraaf. Jip kwam voor een paar dagen naar Gairloch, en dat wil wat zeggen, want Jip was een echte icoon onder het popjournaille. Van Jip was bekend dat hij er niet in spuugde (sterke drank), maar niemand in het vak had hem ooit dronken gezien, en hij ging er ook prat op nog nooit een kater te hebben gehad. Om aan de weet te komen wie Lady Mc Corey was nam ie aan het eind van de dag twee flessen whiskey mee naar het v\u00f3\u00f3r het hotel gelegen strand om ons wat loslippiger te maken. Ik weet nog goed dat Cees Tol en ik het met Jip nog tot diep in de nacht – op het warme zand gezeten –\u00a0hebben volgehouden, om het door de roddelpers verzonnen verhaal dat Lady McCorey een Volendamse vrouw zou zijn –\u00a0wat\u00a0een onbenulligheid allemaal – niet te “ontkrachten”. We hebben\u00a0Jip maar in het onzekere gelaten, maar\u00a0werden wel\u00a0behoorlijk bezopen van al die whiskey; \u00f3\u00f3k Jip trouwens tot ons genoegen. Ik heb nog twee dagen met een ongestelde maag rondgelopen door deze escapade. Lady Mc Corey bestond\u00a0alleen in het liedje, omdat het lekker “bekte” op het melodielijntje, net als trouwens “Pearly Dumm” niet bestond, en ook “The Old Calahan” aan ons brein ontsproten is, in tegenstelling met wat er allemaal over geschreven werd in de bladen.\u00a0We lieten iedereen\u00a0maar in die waan.\u00a0<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Het was overigens niet altijd kommer en kwel in de fotostudio’s. \u00c9\u00e9n keer hebben we tijdens een hoesfoto-shoot in de studio bij Pim Westerweel zo’n ongehoorde lachbui gehad dat we zeker een uur niet hebben kunnen werken. Pim\u00a0had in zijn studio op de bar altijd schaaltjes vol perpernoten of andere soortgelijke snoepjes staan. Tijdens de koffie graaide ons aller Jacques Hetsen daar altijd gretig in en frommelde handen vol tegelijk tegen zijn\u00a0mond aan. Daar keek niemand van op, we waren tijdens de talloze borreluren gewend geraakt aan die karakteristieke vuist vol pinda’s\u00a0e.d bij zijn gezicht. Totdat die ene keer Pim Westerweel ineens\u00a0een beetje zorgelijk begon te kijken en te proesten.\u00a0“Vind je ze lekker Jacques”, vroeg Pim bijna huilend van het\u00a0lachen? Jacques snapte er niets van en\u00a0knabbelde rustig door. “Je hebt nu een hele zak Bonzo hondenbrokjes op man” schaterde Pim, kijkend naar zijn twee grote viervoeters om wier maaltijd het ging. Jacques’ ogen begonnen verschrikt\u00a0uit te puilen en ineens\u00a0rende hij kotsbewegingen makend met een rot vaart naar de WC.. De hele band\u00a0heeft op de grond gelegen. We kwamen niet meer bij. Ik weet nog goed dat ik thuisgekomen nog steeds zat te huilen van het lachen. Dat dit nou precies Jacques moest overkomen; het had niet mooier gekund. Aan dit soort dierbare momenten denk ik steeds vaker terug. Mooi was die tijd!<\/font><\/p>\n

Van\u00a0mijn sympathieke ex-collega, duizendpoot c.q\u00a0manus van alles en nog wat: John Meijer, kreeg ik het adres van\u00a0de\u00a0website van zijn nieuwe band met Dick Plat en Fred Snel: ”\u00a0All The Best ” : \u00a0www.allthebest.eu<\/a> \u00a0Het is een hele stijlvolle en mooie website die John waarschijnlijk zelf wel gemaakt zal hebben. Het lijkt me een ambitieus muziekgezelschap, en het viel me op\u00a0dat ze\u00a0een waanzinnig uitgebreid repertoire spelen.\u00a0Uiteraard\u00a0wens ik John, Dick en Fred\u00a0heel veel succes, en vooral\u00a0weinig files.<\/font><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De profcheck ter behoud van mijn bevoegdheid als vlieginstructeur, eergistermiddag, leek aardig op het instructeurs-examen dat ik vele jaren geleden aflegde. Gelukkig ben ik\u00a0weer geslaagd. Dat zorgde eergisteravond voor een\u00a0relaxed gevoel tijdens de jaarlijkse pakjes-v\u00f3\u00f3ravond\u00a0voor de\u00a0kleinkinderen. We namen er een lekker wijntje op. Aanstaande zondagavond vieren we Sinterklaas\u00a0met onze kinderen samen, zonder de kleintjes erbij;\u00a0met […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-5897","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5897","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5897"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5897\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14066,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5897\/revisions\/14066"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5897"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5897"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5897"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}