{"id":5908,"date":"2008-11-08T15:39:03","date_gmt":"2008-11-08T15:39:03","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2008\/11\/08\/plechtigheden\/"},"modified":"2014-02-21T12:08:50","modified_gmt":"2014-02-21T12:08:50","slug":"plechtigheden","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2008\/11\/08\/plechtigheden\/","title":{"rendered":"Plechtigheden"},"content":{"rendered":"

Eergisteren\u00a0was het dan zover voor onze geleerde neef doctorandus Jasper Springer – de zoon van de zus van mijn vrouw. In de Agnietenkapel van de Universteit van Amsterdam\u00a0promoveerde hij tot doctor, en wij mochten er bij zijn. Een indrukwekkende belevenis. Tijdens de\u00a0plechtigheid die bol staat van de\u00a0protocolaire, traditionele gebruiken en handelingen, verdedigt\u00a0de hoofdpersoon, “promovendus”<\/em> genaamd, zijn proefschrift\u00a0, zijnde het schriftelijk verslag van een onderzoek dat hij gedaan heeft, tegenover “Het College van Promotie”<\/em> bestaande uit\u00a0Professoren en Hoogleraren. Als ceremoniemeester treedt op\u00a0de “Ped\u00e9l”.<\/em>\u00a0 (spreek uit als\u00a0pudd\u00e9l) iemand in een soort van Monnickenpij, uitgerust\u00a0met een\u00a0staf vol\u00a0belletjes; je kan\u00a0de ped\u00e9l dus horen aankomen.\u00a0\u00a0Jasper\u00a0stond\u00a0als promovendus\u00a0 – geflankeerd door twee zittende hulpjes; “de paranimfen”<\/em> , – achter een spreekgestoelte de vragen\u00a0van de leden van het College, die door hem aangesproken dienen te worden\u00a0met:” Hooggeleerde Opponent”, te beantwoorden.\u00a0 In het Engels en Nederlands ging het over en weer\u00a0over organisch chemische zaken waar de honden geen brood van lusten. Als de exacte tijd om is komt de ped\u00e9l onaangekondigd binnen en zegt dan: “Ora Est” waarmee zij aangeeft dat er geen vragen meer gesteld mogen worden. Dit tot grote opluchting\u00a0van Jasper die het voortreffelijk gedaan had; hij kreeg\u00a0zijn felbegeerde bull.<\/em><\/font><\/p>\n

Op de foto hieronder: Linksb.: Het College van Promotie met staande rechts daarvan de Pedel. Rechtsb: Jasper en zijn paranimfen, Linksonder: De genodigden waren allen onder de indruk van Jasper, en van de mooie ambiance in de Agnietenkapel, rechtsonder: Eindelijk de felbegeerde doctorstitel<\/font><\/em><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

We gebruikten\u00a0daarna in het restaurant Goliath in hartje Amsterdam een lunch,\u00a0waar ook de professoren\u00a0aanzaten; aansluitend werden we rondgeleid door het buitengewoon interessante\u00a0Amsterdams Historisch Museum. Uiteraard genoten we tijdens blokertime\u00a0in een\u00a0 Amsterdams bruin kroegje van een biertje\u00a0en ’s avonds\u00a0van een heerlijk diner en een feest in een Amsterdams restaurant.\u00a0Een mooie dag!<\/font><\/p>\n

De ene plechtigheid was nog niet voorbij af de andere diende zich alweer aan. Gistermiddag\u00a0maakte ik luchtfoto’s van\u00a0het heien van de\u00a0eerste paal van de Volendams Gouwwijk; een groot nieuwbouwproject in ons dorp. Om de communicatie en coordinatie met de organisatie\u00a0op de grond goed te laten verlopen had ik de\u00a0projectleider een Walkie Talkie gegeven, zodat ik mijn aanvliegtijd e.d goed kon plannen. Ik had van te voren uitvoerig met projectleider alles doorgesproken\u00a0en toen ik tijdens mijn vlucht na keurig contact met hem de foto’s gemaakt had en met een grote bocht\u00a0het “strijdtoneel” verliet,\u00a0zag ik tot mijn grote verbazing ineens een\u00a0witte zee van ballonnen onder mij door\u00a0zweven.\u00a0Dit unieke fotomoment\u00a0ging\u00a0aan mijn neus voorbij omdat ik er pal boven vloog; en de ballonnen een paar seconden later\u00a0al boven het IJsselmeer uit elkaar dreven.\u00a0Ik vroeg de pro<\/font>jectleider\u00a0over de boordradio van wie die ballonnen waren; hij vertelde me dat ze het hoogtepunt van de plechtigheid waren die ik aan het fotograferen was; jammer; het\u00a0was mij helaas nooit verteld. Wel vroeg de projectleider me nog bezorgd\u00a0of ik er tijdens het vliegen geen last van had gehad. Je maakt wat mee. De luchtfoto’s zijn gelukkig goed gelukt, ook al staat er geen ballonnetje op!<\/font><\/p>\n

Vanaf het vliegveld was ik ’s avonds door de files nog maar net op tijd in Amersfoort,\u00a0 voor een afscheidsdiner met het\u00a0bestuur van de Sectie\u00a0Performers van SENA, waar ik zo’n\u00a010 jaar\u00a0deel ‘van\u00a0uitgemaakte. Een\u00a0exquis\u00a0diner werd daar geserveerd. De\u00a0mooie Spaanse wijnen moest ik helaas laten staan;\u00a0de auto wachtte nog op mij. Ik sprak er o.a met ex-bestuurscollega’s Johnny Lion\u00a0 (bekend van de hit Sophietje) en Bert Ruyter (ex bassist van de\u00a0wereldvermaarde groep\u00a0Focus, en echtgenoot van Jerney Kaagman) We spraken over o.a onze optredens in dezelfde periode in de Sarrasani feesttent op Texel, altijd een gezellige rotzooi daar. Bert sprak vanuit zijn ervaring uit die tijd nog mooie woorden over\u00a0onze overleden manager Jacques Hetsen, die hij nog heel goed kende uit juist de\u00a0Sarrasani tijd, want hij was de organisator van het Sarrasani circus, en degene die alle topbands uit die tijd regelde. Het werd heel gezellig; de tijd vloog om en voor ik het wist bevond ik mij weer in de kleine uurtjes.\u00a0<\/font><\/p>\n

Vandaag maakte ik deze luchtfoto van Volendam tijdens de BZN fans vliegdag; het was zoals te zien schitterend weer!<\/u><\/em><\/font><\/font><\/p>\n

\"\"\u00a0<\/font><\/p>\n

Vanmorgen vroeg\u00a0was ik al weer op weg naar Lelystad voor de\u00a0BZN fans vliegdag;\u00a0georganiseerd door Tineke Hemmes uit Noord Groningen.\u00a0Het ritje Volendam – Lelystad duurde\u00a0door de files rond Amsterdam maar liefst\u00a0 2,5 uur.\u00a0Die ernorme\u00a0ergernis\u00a0verdween echter letterlijk als sneeuw voor de zon, toen we het\u00a0zwerk in vlogen onder een blauwe hemel met fantastisch helder weer.\u00a0Tussen de andere vrije vogels in. Iedereen genoot met volle teugen van wederom een\u00a0mooie vliegdag. Wellicht dat ik nog een foto opgestuurd krijg van Tineke, om hier te plaatsen.\u00a0<\/font><\/p>\n

Onder : Hier dan de foto die ik kreeg opgestuurd van de huisfotograaf van Tineke Hemmes: Jan Huizinga.<\/u><\/em>\u00a0<\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Vandaag verder een foto van de\u00a0opnames van de TV special uit 1980 in Schotland. We filmden hier het lied “The Red Balloon”,\u00a0waarvoor we allemaal verkleed waren. Ik weet nog dat ik het met veel spul en moeite in een speciaalzaak gehuurde pak vergeten was mee te nemen naar Schotland. Links en rechts leende ik\u00a0toen een kledingstuk en uiteindelijk had ik zo ook een costuum verzameld.\u00a0Tijdens deze sessie kregen we het\u00a0aan de stok met regisseur Laurens van Leeuwenberg, die ons een beetje als schoolkinderen begon te\u00a0behandelen. Zo maakte hij er bijvoorbeeld bezwaar tegen dat ik af en toe eens wat foto’s maakte. Ik weet nog goed dat ik hem met heel ferme taal\u00a0te kennen gaf daar in het vervolg niet meer van gediend te zijn.\u00a0Hij had het goed begrepen! De volgende dag mocht ik zelfs extra lang in beeld met de opname van Yellow Rose, maar dat was de bedoeling natuurlijk net niet.<\/font><\/p>\n

Onder: In het Schotse stadje Plockton in 1980 tijdens de opnames van The Red Balloon; ook de schooljeugd van Plockton deed mee. Laurens v Leeuwenberg vond kinderen in\u00a0TV specials wel goed overkomen; hij heeft dat heel vaak gebruikt merkte ik bij later inzien, rechts op de foto het door het lage tij drooggevalllen haventje van Plockton. Nog niet lang geleden ben ik daar weer eens geweest; er was er na\u00a0bijna 30 jaar nog niets veranderd.<\/u><\/em><\/font><\/p>\n

\"\"\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/font><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Eergisteren\u00a0was het dan zover voor onze geleerde neef doctorandus Jasper Springer – de zoon van de zus van mijn vrouw. In de Agnietenkapel van de Universteit van Amsterdam\u00a0promoveerde hij tot doctor, en wij mochten er bij zijn. Een indrukwekkende belevenis. Tijdens de\u00a0plechtigheid die bol staat van de\u00a0protocolaire, traditionele gebruiken en handelingen, verdedigt\u00a0de hoofdpersoon, “promovendus” genaamd, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-5908","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5908","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5908"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5908\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14127,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5908\/revisions\/14127"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5908"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5908"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5908"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}