{"id":5913,"date":"2008-10-26T14:52:10","date_gmt":"2008-10-26T14:52:10","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2008\/10\/26\/weer-thuis-met-de-trein\/"},"modified":"2014-02-21T12:09:12","modified_gmt":"2014-02-21T12:09:12","slug":"weer-thuis-met-de-trein","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2008\/10\/26\/weer-thuis-met-de-trein\/","title":{"rendered":"Weer thuis met DE TREIN."},"content":{"rendered":"

We zijn weer thuis, het was een bijzonder genoegen om er samen\u00a0met de kleinkinderen\u00a0een paar dagen op uit te zijn.\u00a0De\u00a0eerste keer dat we zonder de ouders\u00a0met ze op pad waren,\u00a0maar wat ons betreft zeker niet de laatste keer.\u00a0Onze\u00a0kleinkinderen waren dolenthousiast over Eurodisney, we hadden eigenlijk\u00a0tijd te kort, en\u00a0hebben maar een fractie van alles gezien, laat staan dat we in alle voor kids toegankelijke attracties waren.\u00a0Voor ons was echter vooral\u00a0de\u00a0band\u00a0met onze kleine nazaten en de gezelligheid onder elkaar geweldig om mee te maken, en zelfs\u00a0aandoenlijk; het hele sfeertje deed ons weer denken aan ons eigen gezin vroeger. We komen er eigenlijk niet over uitgepraat, zoveel als we ervan genoten hebben. Uiteraard was het\u00a0heel vermoeiend, maar\u00a0de moeite dus dubbel en dwars waard; zelfs meer dan we hadden verwacht. Ik kan elke opa en oma daarom aanraden om een paar dagen met hun kleinkinderen naar Eurodisnney te gaan, maar\u00a0voordat ze besluiten met de trein te gaan\u00a0raad ik ze aan\u00a0eerst even\u00a0het volgende relaas\u00a0goed te lezen.<\/font><\/span><\/p>\n

Onder: Het was genieten geblazen in Eurodisney, de kleinkinderen, – en ook wij,- \u00a0keken hun ogen uit<\/u><\/em><\/font><\/span><\/p>\n

\"\"<\/span><\/p>\n

DE TREINREIS VAN EURODISNEY NAAR AMSTERDAM<\/u><\/strong><\/font><\/span><\/p>\n

<\/span><\/p>\n

Toegegeven, tijdens de treinreis\u00a0vermaakten de kids zich uitstekend, maar zolang er meerdere keren overgestapt moet worden en treinen niet volgens schema rijden weegt dit voordeel niet op tegen de nadelen: ”\u00a0ergernis, uitputting en stress”. Deze eerste treinreis is daarom\u00a0hoogstwaarschijnlijk tevens onze laatste. Viel de heenreis nog mee; de terugreis\u00a0was een ware nachtmerrie. Het begon al in Parijs;\u00a0de trein naar Brussel\u00a0 zou vandaar <\/span>om 12:20\u00a0vertrekken; een half uur v\u00f3\u00f3r die tijd, net nadat we\u00a0in het station aankwamen, meldde een Nederlandse vrouw\u00a0ons\u00a0de vroege trein naar Brussel gemist te hebben,\u00a0omdat\u00a0op het laatste moment\u00a0het vertrekperron veranderd werd. Zij had nog gerend maar het net niet gehaald. De toon was gezet. Ik zag\u00a0vanuit\u00a0mijn ooghoeken de drie argeloze “trage” Tuijpjes met hun koffertjes op de grond spelen; kansloos zijn we hier , besefte ik meteen. De eerste stress was een feit; overigens ook bij de andere inmiddels gearriveerde Nederlanders met kleine kinderen.<\/font><\/span><\/p>\n

Links hieronder: wachten in het Eurodisney station. – rechts daarnaast: in de trein vermaakten de kids zich prima. – helemaal linksonder:\u00a0ons “bepakte” kroost verlaat het hotel voor de terugreis; hiermee reisden wij kris kras door een paar van de drukste treinstations van Europa. Rechts daarnaast: wachten op een van de vele perrons die “genomen” moesten worden<\/u><\/em><\/font><\/span><\/p>\n

\"\"<\/o:p><\/font><\/span><\/p>\n

Dit onzekere scenario, “mogelijk plotselinge perronwijziging”, \u00a0werd ons desgevraagd bevestigd door een loketbeambte, die we beter begrepen dan de omroeper, die ook zonder het treinkabaal al niet te verstaan was, laat staan als er een trein binnen rolde. Die ellende bleef\u00a0ons deze keer gelukkig bespaard; welliswaar met een kwartier vertraging; maar we zaten in de TGV. In de rijdende trein strompelden we\u00a0met ons kleine “bepakte” kroost\u00a0door drie rijtuigen\u00a0om in onze coach nr 6 te komen. Dit nummer was aan de buitenkant van de trein nergens zichtbaar. De kinderen botsten daarbij steeds tegen\u00a0slapende reizigers aan, wat veel irritatie gaf. Onze\u00a0besproken plaatsen bleken\u00a0helaas al bezet te zijn. In de chaos,- wankelend in het smalle gangpad, – moet dan\u00a0in de bagage naar de plaatsbewijzen gezocht worden.\u00a0Gelukkig waren het goedwillende Nederlanders die zich vergist hadden en uit\u00a0medelijden met ons uiteindelijk opstonden; heel sympathiek, want hun besproken plekken in een ander rijtuig waren ook al bezet. In Brussel aangekomen bleek\u00a0vervolgens onze\u00a0trein naar Amsterdam al weg; daar sta je dan, in een razenddruk immens groot station,\u00a0de moed in de schoenen gezakt en onwetend\u00a0van welk perron, en wanneer, de volgende trein naar Amsterdam gaat. <\/font><\/span><\/p>\n

Dit zijn de momenten waarop Murphy genadeloos toeslaat. Sophietje kreeg\u00a0nou net op dat lullige moment trek in water, en zette deze behoefte met een luid gekrijs kracht bij. “Ik wil wa\u00e1\u00e1\u00e1\u00e1\u00e1t\u00e9\u00e9\u00e9\u00e9er” galmde onafgebroken\u00a0keihard\u00a0boven de stationsherrie uit\u00a0. Wij hadden even geen water, en bovendien hele andere zaken aan ons hoofd. Voorbijgangers stopten in de kennelijke veronderstelling dat wij ons aan kindermishandeling schuldig maakten. De stress werd heviger. We zien dat onze trein over een uur gaat; maar van welk perron? Om deze info zo snel mogelijk op het electronische info bord te kunnen\u00a0zien verschansten we ons in de buurt daarvan,\u00a0op een perronterras. De kids waren hongerig, maar,- \u00a0helaas voor ons, – lag er niets van hun gading in de betreffende vitrine, dus moest ik zo’n 300 meter verderop een kwartier in de rij\u00a0voor een\u00a0broodje. De tijd begon te dringen en de stress liep op. Dat zag ik ook aan de gezichtskleur van Mary die plotseling voorbij rende met kleinzoon Jan, voor een noodklusje in het toilet.\u00a0Ook Kees en Sophie, nog op het terras gezeten, kregen\u00a0onaanvaardbare druk op de blaas en darmpjes. Ik leverde Sophie in de dames, – en Kees in de herenafdeling\u00a0van het op 400 meter verwijderde toilet \u00a0af.\u00a0Ineens\u00a0riep Sophietje mij luidkeels; ze kreeg haar jas niet uit. Toen ik me in het dames compartiment wilde begeven werd ik door een stevige Belgische WC dame tegengehouden, alsof\u00a0 <\/span>ik met snode plannen rondliep. Sophietje brulde inmiddels.\u00a0Het werd bijna een publiekelijk opstootje.\u00a0De stress begon\u00a0vormen aan te nemen, want de tijd drong nu echt. Het werd plotseling rennen geblazen, toen bekend werd dat de trein van\u00a0spoor 18 zou vertrekken, want wij zaten bij\u00a0spoor 1 maar liefst 500 meter verder, dat was dus pech! Met de moed der wanhoop, en de spirit van\u00a0echte\u00a0paarden menners, schoffelden we\u00a0ons kroost vooruit\u00a0om zo snel mogelijk\u00a0naar de ingang van spoor 18 te komen. Zwaar hijgend kwamen we voor een afgesloten ingang;\u00a0perron 18\u00a0blijkt het enige perron in het station te zijn dat niet in gebruik is. Wat zijn dat voor Belgische fratsen om ons\u00a0daar naar toe te sturen. Hoe is het mogelijk, vragen we ons luid af! Wat nu? Ik trok het al bijna niet meer, en stelde\u00a0Mary\u00a0voor maar een taxi naar Volendam te\u00a0bellen.\u00a0<\/font><\/span><\/p>\n

Op dat moment hoorden we in de verte in het Frans iets\u00a0vaags\u00a0uit de speakers komen dat op het getal 16 leek. Zou dit voor ons zijn? Zou het betekenen\u00a0dat we naar spoor 16 moesten? Dat was niet zo ver weg. Al snel merkten we aan de andere sikkeneurige Nederlanders die\u00a0paniekerig dit gat instormden, dat we goed gegokt hadden.\u00a0Op dit perron hoorden we dat we de trein naar Leuven\u00a0moesten hebben, om in Brussel Noord over te stappen\u00a0naar Amsterdam.\u00a0Tijdens het instappen\u00a0werden onze kleintjes met hun koffertjes\u00a0en rugzakjes zowat onder de voet gelopen;\u00a0bijna vechtend kwamen we niet verder dan\u00a0het koppelstuk tussen twee treincoupe’s waarin we als haringen in een ton, trillend\u00a0van de inspanning, emoties en\u00a0stress, op elkaar stonden\u00a0gepakt. Ongeveer 10 centimeter van mij af stond een Belgische vrouw ongegeneerd in mijn gezicht te blazen. Aan haar adem te ruiken had ze net een kilo pa\u00eblla en een half krat bier in het luik\u00a0gekieperd. M’n wenkbrauwen sloegen wit uit van de knoflookdamp.\u00a0Toen deze\u00a0levende “stinkbom” ook nog eens mijn naamsgenoot Jan jr voorover wilde duwen omdat hij, – v\u00f3\u00f3r haar staande, bij het uitstappen niet snel genoeg de trein verliet,\u00a0kon ik met moeite de neiging bedwingen\u00a0haar een mep te verkopen.\u00a0Ik heb haar wel even “vermanend” toegesproken.<\/font><\/span><\/p>\n

Onder: Onze reizende nazaten on the road; ik denk dat iedereen begrijpt dat dit\u00a0een sympathiek maar traag gezelschapje is .Linksonder: 35\u00a0minuten wachten\u00a0op de bus 118 in Amsterdam, dat kon er nog wel bij!<\/u><\/em>\u00a0 Rechtsonder: De kleine Tuipjens houden de moed er in, getuige de opblaasbalonnetjes in hun mond<\/u><\/em><\/font><\/span><\/p>\n

\"\"<\/span><\/p>\n

De volgende barri\u00ebrre,\u00a0omgeroepen in de trein waar we net uitkwamen, was perron 10, maar waar is dat ? Het stond nergens aangegeven. We\u00a0gingen maar achter de stroom\u00a0hollende Nederlanders aan. Bij de aanblik van de ingang naar spoor 10 sloeg de schrik me om het hart! Een trap van wel 50 treden omhoog.\u00a0En dat met die kleine kinderen en al die bagage. Compleet uitgeput boven aangekomen, was Mary bijna in staat haar zware\u00a0koffer de trap af te gooien toen ze zag dat we\u00a0een roltrap naar het perron 10\u00a0over het hoofd hadden gezien. Helemaal afgepeigerd, zwetend alsof we\u00a0een marathon achter de rug hadden,\u00a0en met rooie koppen van de stress struikelden we\u00a0als het ware de trein naar Amsterdam in. Dat we\u00a0weer in het verkeerde rijtuig zaten en door twee volle coupe’s naar achteren moesten strompelen vonden we allang niet erg meer. Om kwart voor 7 ’s avonds reden we het Centraal\u00a0Station van Amsterdam binnen. Brenda en Vincent, de Pa en Ma van Sophie, kwamen ons hier tegemoet lopen. Ja Pa, zei Vincent, jij bent ook helemaal niet gewend om met het openbaar vervoer te reizen; kijk, ik weet nu al dat we buiten aangekomen\u00a0bus 118 moeten hebben, en dat we daar maar 5 minuten op moeten wachten.\u00a0Kwestie van even in het boekje kijken,. Ja ja…. Uiteindelijk stonden we ons daar buiten nog 35 minuten te verkleumen, voordat de 118 kwam.\u00a0Leve het openbaar vervoer! Om 8 uur ’s avonds waren we thuis. Negen uur verder, een ervaring rijker, maar een illusie armer. De trein is voor ons namelijk\u00a0geen alternatief voor het door files geteisterde vervoer per auto. <\/font><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

We zijn weer thuis, het was een bijzonder genoegen om er samen\u00a0met de kleinkinderen\u00a0een paar dagen op uit te zijn.\u00a0De\u00a0eerste keer dat we zonder de ouders\u00a0met ze op pad waren,\u00a0maar wat ons betreft zeker niet de laatste keer.\u00a0Onze\u00a0kleinkinderen waren dolenthousiast over Eurodisney, we hadden eigenlijk\u00a0tijd te kort, en\u00a0hebben maar een fractie van alles gezien, laat […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-5913","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5913","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5913"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5913\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14153,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5913\/revisions\/14153"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5913"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5913"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5913"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}