{"id":6010,"date":"2008-05-03T16:52:34","date_gmt":"2008-05-03T16:52:34","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2008\/05\/03\/anton-pieck-gevoel\/"},"modified":"2014-02-21T13:38:09","modified_gmt":"2014-02-21T13:38:09","slug":"anton-pieck-gevoel","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/2008\/05\/03\/anton-pieck-gevoel\/","title":{"rendered":"Anton Pieck gevoel"},"content":{"rendered":"

Vandaag ging ik echt weer eens ouderwets uit mijn bol; de gehele dag mocht ik als\u00a0een\u00a0vogel, gedragen door de wind onder de vleugels van mijn beide vliegtuigen, in\u00a0totale vrijheid\u00a0hoog boven de aarde genieten van de prachtige natuur die heel rustig onder ons doorgleed. Van boven af lijkt de aarde zo vredig, niets verraadt dat\u00a0er ook\u00a0veel kommer en kwel heerst op die relatief dunne harde korst onder je. Een korst begroeid met jungle waarin het vechten is\u00a0om te overleven. Het zwerk daarboven lijkt de enige plek waarin \u00a0je je aan de wetten van die keiharde jungle kan onttrekken. Eerst vloog ik vanmorgen met de PH-BNK en daarna in de PH-BZN\u00a0die ons o.a naar het zonnige Groningen bracht.<\/font><\/p>\n

Zittend op het zonnige terras van het luchthavenrestaurant aldaar, samen met mijn leerling, aan de lekkerste bal gehakt van Nederland,\u00a0kijkend naar al die mooie zilveren vogels op het platform, besefte ik dat ik maar een ongelofelijk bofkont ben, dat ik dit allemaal mee mag maken. Na zo’n fantastische afgesloten carri\u00e9re nog zo\u00a0mogen genieten van de je nog gegunde tijd. Eigenlijk heb ik nog maar \u00e9\u00e9n zorg: hoe kan ik zo lang mogelijk d\u00f3\u00f3r blijven ademen. Ik heb gezondheid altijd al\u00a0het belangrijkste in mijn leven en dat van anderen gevonden, maar nu ik ouder wordt helemaal natuurlijk.\u00a0Vooral toen ik me vanmiddag op dat terras in Groningen bedacht dat morgen op 4 mei onze vriend en BZN manager Jacques Hetsen alweer een jaar geleden overleed. Ik zag de hele film weer voor me.\u00a0<\/font><\/p>\n

Op weg naar huis\u00a0maakte ik onderstaande foto van het vestingstadje Elburg. Elke keer dat ik dit pittotoreske plekje\u00a0zie vanuit de lucht bekruipt mij\u00a0een airborn “Anton Pieck” gevoel, en\u00a0krijg ik zin om er eens uitgebreid in rond te gaan\u00a0fietsen. Het lijkt me een leuk plaatsje met een interessant verleden, en dat fietsen daar, gaan we\u00a0binnenkort zeker eens doen.<\/font><\/p>\n

Onderstaand de foto die ik vanmiddag maakte van het vestingstadje Elburg in de zon.<\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Ook vloog ik nog even over Walibi, waar we gistermiddag met de kleinkinderen op bezoek waren. Ik kon het niet laten om er\u00a0met de camera buiten boord even een fotootje van te schieten. Vanuit de lucht lijken\u00a0alle kilometers die we hier gisteren sjokten veel korter.<\/em><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Ja en toen we aan het eind van de middag weer landden\u00a0op vliegveld Lelystad werd mijn fiere vliegershart als door een dolk gestoken bij de droeve aanblik van een door zijn rechterpoot gezakte Engelse Spitfire die ons de weg versperde op de taxibaan. Kreupel en gedeeltelijk verminkt lag deze frontliner van onze bevrijders in\u00a0WO2 als een aangeschoten adelaar op het koude beton\u00a0weg te kwijnen. Weliswaar had hij samen met nog een andere Engelse “Spit” waarmee vanmiddag\u00a0Lelystad even werd bezocht,\u00a0het luchtruim\u00a0boven het vliegveld geterroriseerd met duiken en jagen, maar ja daarvoor hoefde hij toch niet zo radicaal bestraft te worden? \u00a0Een Spit, de schrik en ondergang van de Deutsche Luftwaffe tijdens de tweede wereldoorlog hoort nou eenmaal geen gezapige rondjes te draaien, maar met snerpend geluid en duizelingwekkende snelheid te jagen op alles wat beweegt. Het is doodzonde, als dat\u00a0maar weer goed komt\u00a0!!\u00a0Dat vond ook\u00a0collega-instructeur Ruben, die ik later nog even sprak. Ook hij had betraande ogen bij het zien van zoveel vlietuigleed.\u00a0<\/font><\/p>\n

\"\"\u00a0\u00a0<\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

<\/font><\/p>\n

\u00a0\u00a0<\/font><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vandaag ging ik echt weer eens ouderwets uit mijn bol; de gehele dag mocht ik als\u00a0een\u00a0vogel, gedragen door de wind onder de vleugels van mijn beide vliegtuigen, in\u00a0totale vrijheid\u00a0hoog boven de aarde genieten van de prachtige natuur die heel rustig onder ons doorgleed. Van boven af lijkt de aarde zo vredig, niets verraadt dat\u00a0er ook\u00a0veel […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-6010","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6010","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6010"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6010\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14498,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6010\/revisions\/14498"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6010"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6010"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6010"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}