Eergisteren was het drie jaar geleden dat\u00a0Dirk van de Horst overleed. De afgelopen dagen hebben we het hier op Kreta vaak over Dirk gehad, en natuurlijk ook over de dood van Roy Beltman en Jacques Hetsen. Het leven is een aaneenschakeling van highlights en bittere pillen. Vaak liggen die momenten zomaar naast elkaar in de tijd. Een mens kan dit alleen maar aan door steeds zijn grenzen te verleggen, zonder dit wapen zouden we\u00a0niet verder kunnen leven. Zo euforisch als we\u00a0zijn over de fantastische vakanties van de afgelopen\u00a0maanden na het laatste BZN concert tot en met\u00a0hier nu in\u00a0Kreta, zo diep was de put in de periode\u00a0net daarvoor, waar we in terecht kwamen\u00a0toen\u00a0deze drie BZN-ers\u00a0achter elkaar het leven lieten. Hoe is het in godsnaam mogelijk, in 2004 Dirk op 57 jarige leeftijd, in 2005 Roy 59 jaar oud en in 2007 Jacques in zijn\u00a061ste levensjaar.\u00a0Alle drie levensgenieters van de eerste orde,\u00a0mensen die een deel van je leven werden en door\u00a0wiens speciale humor\u00a0het BZN-leven onvergetelijk prettig \u00a0werd. We hebben wat afgelachen met juist deze drie mannen, gebruld zelfs van het lachen. Dat nu juist zij drieen\u00a0in de laatste drie jaren van het BZN bestaan de geest gaven is een hele trieste en macabere speling van het noodlot.<\/p>\n
Als ik aan Dirk terug denk, dan denk ik op de eerste plaats aan zijn lach, zijn donkere sonore stem en bovenal zijn droge\u00a0en adremme humor. Dirk was gewoon een lief en hartelijk mens zonder agenda’s\u00a0en waar hij was werd het gezellig. De laatste keer dat we met Dirk erbij samen op reis waren was in\u00a02002 in Mexico. Bij nader inzien hebben we toen al het een en ander aan hem gemerkt. Zo beklommen we in onze vrije tijd een\u00a0oude pyramide bij Mexico City, toen Dirk halverwege aangaf niet verder te kunnen, dat was niets voor\u00a0hem. Helemaal gek werd het toen\u00a0in November 2002 tijdens een Tros cruise in Florida\u00a0Dirk\u00a0eerder naar bed ging dan wij. Dat was eigenlijk al een doodsteken aan de wand, Dirk was altijd degene die het\u00a0licht uitdeed en ook altijd\u00a0weer als eerste s’morgens opstond, daarbij altijd lachend met die grote witte tanden. Na de\u00a0wintersportvakantie in januari 2003 belde Alice van der Horst mij ongerust op: “ik denk dat het niet\u00a0goed met Dirk gaat” zei ze ongerust\u00a0, en voegde er angstig aan toe: ”\u00a0ik denk zomaar dat we hem binnenkort kwijtraken”. Daarna volgde een onvoorstelbare lijdensweg voor\u00a0deze bourgondier\u00a0pur sang. Angst voor de onvermijdelijke dood verteerde deze man die het leven zo lief had.\u00a0Hij\u00a0verlegde keer op keer zijn\u00a0grenzen en vocht\u00a0met alle mogelijke wapens als een waanzinnige tegen zijn noodlot, maar uiteindelijk in de vooravond van 22 september 2004 was hij blij met zijn afscheid. “Ik zou nog graag een tijdje bij jullie willen blijven, maar dit lijf kan het niet meer”, sprak hij moedig vanaf zijn sterfbed tegen\u00a0intimi rond hem verzameld. Het is bijna niet voor te stellen, maar de man\u00a0 die het leven niet los kon laten, kon door\u00a0de hevige pijn het einde niet meer afwachten.\u00a0“Dag kleine”, was het laatste wat hij zei tegen zijn\u00a0geliefde kleindochter\u00a0Jenna, net voordat hij zijn laatste adem uitblies. Ik zal hem nooit van mijn leven meer vergeten.\u00a0\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Eergisteren was het drie jaar geleden dat\u00a0Dirk van de Horst overleed. De afgelopen dagen hebben we het hier op Kreta vaak over Dirk gehad, en natuurlijk ook over de dood van Roy Beltman en Jacques Hetsen. Het leven is een aaneenschakeling van highlights en bittere pillen. Vaak liggen die momenten zomaar naast elkaar in de […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-6168","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-journaal"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6168","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6168"}],"version-history":[{"count":0,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6168\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6168"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6168"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tulipphoto.pro\/journaal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6168"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}