Zo, deze wintersportvakantie zit er weer op, het was een hele mooie week.  De pistenmakers in Gerlos hebben hun werk goed gedaan; ondanks een groot gebrek aan sneeuw waren de pistes heel goed geprepareerd. We konden van Gerlos naar Konigsleiten en naar Zell skiën. Een minpuntje: Er heerste een naar soort griepvirus, waar helaas ook mijn schoonzus Christien aan moest geloven. Twee dagen lag zij heel ziek in bed lijdend aan alle bijbehorende nare verschijnselen van zo’n virus.

Vanwege het slechte weer gisteren zijn we een paar uur eerder dan gepland terug gereisd, daarom zag ik gisteravond nog een groot deel van het Tros programma: “BZN, nog zes maanden”.  Ik moest er zelf hard om lachen, we wisten van elkaar niet wat we voor anekdotes voor dit programma verteld hadden. Zoals de live- TV uitzending in de openlucht in kunstsneeuw die meer weg had van een wit soort slijm waarmee we raak gespoten werden om er  besneeuwd uit te zien. Omdat het live was konden we niets laten merken, maar het was een giller van de eerste orde. Je kon niet meer uit je ogen kijken. Mijn gitaar is nog twee jaar plakkerig geweest. Dirk v d Horst leek wel een soort  voorwereldlijk monster, hij stond het dichtst bij het slijmkanon.

Dan het verhaal van Carola die mij had uitgelachen om het survivalkitje dat ik gekocht had toen we een keer in Zwitserland waren. Voor Carola is zoiets echt een “ver van mijn bed show” zij heeft niet eens een horloge om, en zou zulke dingen van haar leven nooit kopen.  Ze lachte mij er toen smakelijk mee uit, overigens in een leuke sfeer. Maar ja toen zij tijdens de opnames de volgende morgen een insect in haar oog kreeg dat wenste te blijven zitten, kon ik met behulp van het vergrootglas en het pincet uit mijn “survivalkastje” zoals Carola het noemde, haar uit de brand helpen. Gisteravond bedankte zij me er in het TV programma nog voor, dat vond ik wel leuk van haar..

In het begin vd week werd ik door wat kennissen gebeld over een interview met Jan Keizer in de Telegraaf. Jan vertelde hierin zelf de stekker uit BZN te hebben getrokken, en er helemaal mee klaar te zijn. Ook zou Jan hierin nogal “natrapperig” overkomen zoals men mij vertelde. Ik heb het nu gelezen en vind het stekkerverhaal oud nieuws, en dat natrappen nogal meevallen.

Over één citaat van Jan Keizer: “De bandleden zullen me later dankbaar zijn dat ik ze de kans heb gegeven om nu zelf volwassen te worden.”  heb ik een kanttekening.

Ik ben Jan Keizer oprecht zeer dankbaar voor wat hij voor BZN heeft betekend, zijn tomeloze inzet is een van de grote pijlers onder het immense succes van BZN geweest. Dat Jan de stekker uit BZN trekt om al dan niet met behulp van BZN- tapes op Piratenfestivals e.d zijn brood te verdienen heb ik gezien Jan’s grote staat van dienst voor BZN maar te respecteren, maar hem er dankbaar voor zijn gaat me wat ver. Ik zou er liever een gezamenlijk besluit over genomen hebben, en er ook nog een laatste CD aan vast hebben willen plakken. Mindere CD verkopen door downloaden en kopiëren mag bij het overwegen hiervan geen rol spelen. Aan het einde van zo’n klinkende carrière zijn ook nog andere dan louter commerciële aspecten aan de orde. De fans, maar ook wij hadden recht op die CD, is mijn mening.

Citaat Jan Keizer:

 “De bandleden zullen me later dankbaar zijn dat ik ze de kans heb gegeven om nu zelf volwassen te worden.”  

Over dat “volwassen worden” kan ik kort zijn: dit is een kleinerende opmerking, en die zou Jan Keizer zoals ik hem ken nooit maken. Ik geloof gewoon niet dat Jan Keizer hier goed geciteerd is door de journalist. Als ik Jan weer zie zal ik het hem eens vragen.

Zojuist bereikt mij het bericht dat ons TV programma van gisteravond maar liefst 920.000 kijkers getrokken heeft. Dit is opmerkelijk veel gezien de kijkcijfer oorlog tussen RTL4 en SBS 6 rond de ijsdansprogramma’s die op dat moment van onze uitzending op twee concurrerende netten ook uitgezonden werden. BZN heeft dus nog steeds een grote impact, en dat is toch fijn om te weten voor ons en eenieder die ons een warm hart toedraagt

Om 04:00 uur vannacht rijden we het dorp uit. Onze vroegere buren Cor en Annie reizen met ons mee. Zij gaan al zo’n 25 jaar met ons naar de wintersport, en hebben samen met Mary en mij onze kinderen leren skiën.Met hen waren we in Frankrijk, Zwitserland Italie en in Oostenrijk.De laatste jaren reizen we steeds in januari naar Gerlos in Oostenrijk. Mijn broer Kees en zijn vrouw Christien  vertrekken morgen, zij vliegen liever. We zien ze morgenmiddag in het hotel. Soms zijn ze eerder en soms niet, dat hangt ook van het weer af. Anyway, het wordt morgen skipassen kopen en de eerste onwennige schreden zetten in het Après-skilokaal. Gezellig? Zeker weten !! 

We zijn bijna 30 jaar geleden voor het eerst op wintersport gegaan met de band. Toen nog met Annie Schilder. Met het vliegtuig, maar ik weet nog goed dat het ritje met de bus vanuit München naar Hinterglemm een kwelling voor ons was. Eerst dat lange stuk Oostenrijk in, en daarna langs al die kleine plekjes en hotels waar passagiers afgezet moesten worden. We zaten toen in Haus Salzburg bij de familie Kees, in Hinterglemm,waar we nu na al die jaren nog steeds kontakt mee hebben. Toen we er die eerste avond aankwamen dacht ik nog:, waar is in Godsnaam die sneeuw nou eigenlijk ? Het was namelijk volkomen groen.

Maar ja destijds maakte niemand zich daar nog druk over, en terecht. Een paar uur later toen we onze benevelde koppen even uit het raam staken was er inmiddels een meter sneeuw gevallen.De volgende morgen konden we niet meer door ramen kijken, zoveel sneeuw lag er toen. Zo veel sneeuw heb ik eigenlijk daarna nooit meer gezien. Wat hebben we een lol gehad op die eerste wintervakantie. We hadden geen van allen nog ooit een seconde op de skies gestaan, en hadden een eigen leraar voor onze groep, dat was lachen gieren brullen zeg, vooral Dick de Boer die niet kon sturen en steeds op onze hoopjes camera’s en kleding afstoof was een giller. Zoals die avond dat we in arrensleeën onder dekens gezeten naar de Lindling Alm gingen bij 20 graden vorst. Dick de Boer die altijd aan alles dacht had een paar doosjes Jagermeister meegenomen, dat werd dikke pret onderweg met die sterke drank, vooral met Annie toen we teruggingen. In de knusse met houtskool verwarmde  Alm die verlaten en hoog in de bergen gelegen lag speelde de eigenaar op de citer, en wij, de enige gasten, stonden op de tafels. Wat een dolle boel.  Een paar jaar geleden was ik nog eens in Hinterglemm, waar Carola en haar gezin toen ook waren. Op mijn aanraden stapten we weer in die arreslee naar de Lindling Alm. Weer was het een betoverende rit, maar nu sneeuwde het niet,  het was een maanverlichte avond en nacht. Er was nog niets veranderd na al die jaren. Ik vertelde Carola van die eerste BZN vakantie en die avond hier op deze gezellige plek vele jaren geleden.  We hebben er met zijn allen weer enorm van genoten.

Met BZN en de BZN gezinnen zijn we daarna nooit meer samen op wintersport gegaan. Wel zijn we met de band nog verschillende keren met de Tros naar de sneeuw geweest, ook dat was altijd zeer gezellig.  Het zit er nu niet meer in, Kirchberg is de laatste keer geweest, maar dat was ook een van de mooiste keren samen. Aan alle goede dingen komt een end, zeg ik dan maar weer !