Categorie archief: journaal

Even terug naar ons bezoek aan het onbeschrijfelijke eiland South Georgie

De ultieme reiswens van Floortje Dessing; een ver en afgelegen onbewoond eiland in de ijskoude zuidelijke Atlantische Oceaan, ruim 1000 km noordelijk van Antarctica. Gisteravond op TV was ze er dan eindelijk, in twee afleveringen zelfs; maar….. wij waren er al eerder, in 2010 tijdens onze Antarctica cruise, wellicht de mooiste reis die we tot nu toe gemaakt hebben.

Na ons enerverende en onvergetelijke bezoek aan Antarctica, voeren we namelijk via South Georgië naar Buenos Aires in Argentinie en Montevideo in  Uruguay terug.  Zie onderstaande South Georgië selectie uit de v/d vele foto’s, die ik er maakte. Een onvoorstelbaar mooi dierenrijk…in een bijna onbeschrijfelijk decor…

Het eiland South Georgië was van 1900 tot 1964 elk jaar in de Antarctische zomer drie maanden lang de thuisbasis van Noorse walvisvaarders. In 1964 werd de vangst verboden en lieten de Noren hun nederzettingen en visverwerkingsfabrieken achter. Het is verpletterend om dit alles met eigen ogen te aanschouwen…

 

Onze cruiseboot ligt voor anker. Met zodiac’s zijn we op South Georgië aangeland; je moet er over de robben en pinguïns heen stappen, ze storen zich totaal niet aan ons, wat een wondere wereld…

Er liggen nog een paar walvisjagers op de werf in het “Noorse” plekje Grytviken, compleet met harpoenen, daar moest ik toch even mee op de foto..

Ze doen even een middagwandeling en lullen wat met elkaar als ze ons pad kruisen, of we er niet zijn !

Dit zijn waarschijnlijk twee alpha’s; leiders van de groep, het gaat natuurlijk over de vrouwtjes…

Fortuna Bay, met 50.000 pinguins, we werden er stil van; ogen te kort !

Wat een ongereptheid, of er nooit mensen zijn geweest

Het dorpje Grytviken, door de Noorse walvisvaarders gesticht, met kerk, school, fabrieken en een graf, links van het dorpje het graf van de beroemde ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton, dat we bezochten… het is er allemaal nog, al 55 jaar verlaten en onaangeroerd !!!

De achtergebleven barakken en fabriekshallen in Stromness Bay.

Overal grote aantallen robben, eigenlijk hopen eiwit waar van tijd tot tijd uit “geblaft” wordt

Op verschillende plaatsen op South Georgië zijn deze poeltjes met staande pinguïns waar te nemen

We vroegen ons af waar de meest linkse pinguin zijn verwonding aan te danken heeft, mensen kunnen het niet gedaan hebben, die komen hier nauwelijks, een paar keer per jaar komt er een cruiseboot langs, de bezoekers van die boten lopen onder strenge begeleiding langs uitgezette paden om de dieren niet te storen. De dieren lijken de bezoekers trouwens niet eens in de gaten te hebben, ze reageren er totaal niet op !

Deze foto vanaf het cruiseschip, geeft een goed beeld van de grote hoeveelheden dieren die er op dit eiland rondlopen

Vanuit een zodiac waarmee we door de Stromnes fjord voeren maakte ik deze foto

Dit zijn de roestige resten van fabrieken en hallen in Grytviken waarin de walvissen werden verwerkt

De binnenkant van het Noorse kerke is door de Engelsen mbv steun van de Engelse regering gerestaureerd

Hij/zij beweegt niet eens als ik hem/haar benader voor een foto.

Dit is aan de andere kant van het eiland; de scheepswerf in de Stromness Fjord. Alles ligt er nog onaangeroerd zoals het in 1964 door de Noren is achtergelaten nu bijna 55 jaar geleden

Robben en pinguïns; overal kom je ze tegen en lopen ze rond

Bij Cobblers Cove, klaar voor een visje; er zijn ook hele jonge pinguïns bij

Deze maakte ik in Fortuna Bay

Heerlijk liggen op de zachte perma -frost vloer

De Noren namen hun rendieren mee, als voedsel, en hoewel die dieren hier niet thuishoren leefden ze lang en gelukkig. Ook na vertrek van de Noren. Totdat er drie jaar geleden een virus uitbrak en ze allemaal – 6600 stuks – afgeschoten moesten worden. Toen ik dat hoorde moest ik toch wel even slikken…

Het eiland raakte overbevolkt met de herten en er ontstond door de ziekte ook een rattenplaag, men heeft door het afschieten van alle herten de zaak weer onder controle

Toen we vertrokken van het eiland zagen we deze kolonie van 70.000 pinguins ( volgens de expeditieleider )

We zagen er ook de Albatros, de vliegkunstenaar met bijnaam “De Prins van de Lucht|, hij heeft een wingspan van bijna 3 meter en kan een week zonder te landen in lucht blijven zweven, door de invalshoek van zijn vleugels steeds iets te wijzigen; het is fascinerend om deze vliegenier aan het werk te zien van dichtbij…

Deze Albatros gaat landen op het water, er is kennelijk voedsel waargenomen..

 

Een deel van onze bevolking lijdt aan klimaatkolder !

Waarde vrienden

Hieronder een artikel dat iedereen zou moeten lezen en verspreiden. Ook zou het op scholen verplichte kost moeten zijn. Het kan helpen om het aantal slachtoffers van klimaatangst in ons land te verminderen .

Over de auteur Kees de Lange

Prof. Dr. C.A. (Kees) de Lange studeerde wis-, natuur- en sterrenkunde aan de UvA en promoveerde in de Theoretische Chemie in Bristol, UK. Hij is emeritus hoogleraar fysische chemie en chemische fysica aan zowel de UvA als de VU. Zijn research betreft atmosferische chemie en fysica, en magnetische resonantie, alsmede het ontwikkelen van complexe fysische modellen. Zijn onderzoek is vastgelegd in enige honderden publicaties. Hij is tot op de huidige dag actief in wetenschappelijk onderzoek. In de periode 2011-2015 was hij als een van de zeer weinige bèta’s lid van de Eerste Kamer.

 

Iedere staat zijn eigen klimaat