Zondagmiddag waren we te gast bij mijn nicht Mariska en haar man Ed. Zij hebben een fantastische nieuwe woning gerealiseerd in Volendam, en ter gelegenheid daarvan waren mijn broers en zusters en ik dus bij hen thuis uitgenodigd. Het was een mooie middag. Het leek wel een bruiloft. Gisteren hadden we met dat prachtige weer mooi de gelegenheid om uit te waaien op de fiets. We hebben heerlijk met Tim en Kees gefietst. Jan was ziek , hij heeft oorontsteking. Toen we zijn broers kwamen ophalen vroeg hij:” Bappie , ben jij ook ontstoken”?,  hij had van Mary gehoord dat ik ook ziek was geweest.

Vandaag moet onze nieuwe woning behandeld worden tegen spinnen, dus zal ik zodirect de ladder maar eens tegen het huis zetten. Vandaag moet er ook nog wat gefilmd worden voor de soap. En vanmiddag vertrekken we met de BZN trein naar Hengelo. Mooi dagje weer. Mensen om je heen beginnen steeds meer te vragen of je niet tegen het einde opziet etc. Het antwoord is gecompliceerd en moeilijk te geven. Het is een berg van emoties waar je doorheen moet. Ik denk dat heel binnenkort echt de seconden maar zeker de minuten worden ingevuld betreffende de regie van de TV uitzending van de laatste avond. Voor mijzelf ben ik al bezig mij dat laatste half uur in te beelden, ook om te kijken hoe we het t beste kunnen laten verlopen. En wat we nog het beste kunnen zeggen aan het Nederlandse volk. Het concert zal eindigen om rond 11 uur en de uitzending rond kwart over 11. 

Gisteren vrijdag de 13^de april 2007 was een zwarte dag in mijn leven. De dagen ervoor amper of niet geslapen vanwege hoge koorts en onophoudelijk gehoest, zocht ik de hele dag naar een bank of plekje waar ik kon gaan liggen of slapen, koortsig en uitgewoond als ik was. Al vanaf de vroege morgen echter, zorgden antenne-installateurs  en elektriciens, de timmerman, en een stel loodgieters ervoor, dat dit niet lukte. Continue was ik wel ergens nodig om aanwijzigen te geven omtrent hoe of wat ik dingen wilde. En ik wist helemaal niet meer wat ik wilde. Ja slapen, een dag of twee achter elkaar.

Toen even de rit naar Hoogeveen, met constant de volle zon op mijn kop, door de warmte werd mijn hoestkriebel extra geactiveerd. Tijdens het blaffen voelde het aan alsof met dolken mijn hele borstkaas  doorboord werd. Het optreden in Hoogeveen heb ik in een roes van extreme koorts weten te overleven. Gelukkig vielen de blafpartijen tijdens het concert mee. Voor de zekerheid had ik een kruk naast mijn plek op de bühne neer laten zetten, want ik stond volledig te tollen op mijn benen. Deze heb ik gelukkig niet nodig gehad.

Snakkend naar rust stapte ik na afloop in de BZN wagen in. Meteen al werd duidelijk dat het horrorscenario voor deze dag nog veel meer voor mij in petto had. Door onbalans in de achterbanden of wielen slingerde de BZN wagen aan de achterkant steeds 10 cm heen en weer, en dit met een frequentie van 10 a 20 keer per seconde. We waren net een rijdende supervibrator.

Het schuim stond op mijn ogen, ik werd zo kotsmisselijk dat ik er van over moest geven, en mijn toch al door de hoofdpijn gekwelde kop stond op uit elkaar ploffen. Vlak voor ik in Volendam uitstapte heb ik mijn finale stress level bereikt, tot zover en niet verder kan ik dus, wist ik in ene.

Gelukkig heb ik vannacht goed geslapen, door de antibiotica is het extreme vermoeiende en pijnlijke hoesten goeddeels gestopt. Ik werd vanmorgen met nog maar lichte koorts wakker.