Hoewel ik nooit naar TV kijk, anders dan naar – – NGC HD of Discovery HD – -, en “Pauw en Witteman”, zette ik vanmorgen de TV speciaal aan voor de herhaling van een aflevering van “Avro’s Close Up”, rond tekstschrijver/componist/pianist/zanger drs. Heinz Polzer alias drs.p die nu 87 jaar is. Reeds vanaf het eerste openbare optreden dat ik van hem zag in “de vuist” van Willem Duis rond 1966, ben ik een buitengewoon groot bewonderaar van deze “vals” zingende woordkunstenaar, bekend om zijn vaak ongebruikelijke, a-symmetrische rijmvorm. Als tekstschrijver heb ik zijn bijna morbide teksten vaak bestudeerd, en zelfs grootheden uit de wereld van cabaret en kleinkunst, waaronder Ivo de Wijs hielden zich bezig met drs.p teksten. In mijn vriendenkring was drs.p zeer populair. Niet alleen om het literaire, maar ook gewoon omdat het wel gezellige deuntjes waren, met veel humor en onverwachte wendingen, draaiden wij thuis vaak drs.p repertoire. Het lied “Knolraap Schorseneren en Prei” was bij ons thuis tientallen jaren lang zelfs een regelrechte feestknaller.
Veel teksten van deze allerminst wrede, doch charismatische en minzame dichter vallen op door een soort geveinsde wreedheid, zoals “De Optimist”, over een vrouw wier tong plotseling op de grond valt als ze deze tijdens een consult aan de dokter moet laten zien. Of de “Dodenrit” voor de tekst zie: http://www.freakface.com/DrsP/dodenrit.htm waarbij een gezin met een troika op weg naar Omsk, wordt achtervolgd door een troep hongerige wolven, en om hieraan te ontkomen steeds gezinsleden met als eerste de kleine Pjotter, aan de wilde dieren moet voeren. Aan het eind v/h lied, 20 km vóór Omsk, zingt drs.p, terwijl hij als laatste zelf opgevreten wordt de geniale regel: “dat is pech, Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg”. In het Close Up programma van vanochtend vertelt de nog steeds welbespraakte drs.p over de “Dodenrit” droogjes o.a het volgende : “Ik constateerde dat ik daarmee nr 2 of zo in de hitparade stond, daar had ik natuurlijk geen bezwaar tegen” Met zo’n interessante man zou ik nou wel eens een uurtje willen kletsen.
MARKEN a/d horizon van Volendam
Dat Nederland mooie plekjes kent bewijzen de onderstaande luchtfoto’s die ik vorige week maakte van het “eiland” Marken dat wij vanaf onze Volendamse dijk aan de zuidoostelijke horizon kunnen zien liggen. Marken is eigenlijk geen eiland meer, via Monnickendam en Uitdam is er in 1957 een smalle verbindingsweg met het vasteland gemaakt. In de middeleeuwen werden de bewoners van Marken door de toenemende invloed van het water gedwongen op hogergelegen terpen te gaan wonen. Deze terpen worden op Marken werven genoemd. Van de oorspronkelijke 27 werven zijn er nog 12 waarvan een paar bebouwd. In de 19e eeuw raakten de werven volgebouwd met de karakteristieke volledig houten woningen. Als uitbreiding werden tegen de werfhellingen huizen op palen gebouwd. Het is de moeite waard om eens een fietstochtje over Marken te maken. Men waant zich hierbij rijdend door een Anton Pieck tafereeltje. Ook kan vanuit Volendam met een boot van de Marken Expres naar Marken vv gevaren worden, en kan men zelfs de fiets op de boot meenemen. Een heel leuk uitje, hebben wij onlangs zelf ervaren.
Het gebied rondom de haven van Marken op een luchtfoto die ik vorige week maakte, rechtsachter een paar werven.
Hieronder het prachtige haventje van Marken wat dichterbij
Een aantal van de terpen die in Marken werven genoemd worden zijn op de bovenste luchtfoto rechtsboven te zien. Dit zijn hoger gelegen plaatsen waar in de 19de eeuw de houten huizen op gebouwd zijn, uiteraard uit bescherming tegen hoog water. Zeker vanuit de lucht zien deze werven er schilderachtig mooi uit. Zie de foto’s hieronder. het moet gezegd vrienden: “Het land waar het leven goed is”.
Hieronder de Grotewerf op het eiland Marken
Foto onder De Rozewerf op het eiland Marken.
Foto onder: De Moeniswerf op het eiland Marken
