Gisteren konden Carola en ik tijdens de rit naar en van Hoogerheide, omdanks de trieste aanleiding voor deze reis, weer eens wat “bijpraten”. We hadden elkaar al een tijd niet meer gezien. Zij was met haar gezin op vakantie geweest naar Canada en had daar een rondreis gemaakt, die heel goed was bevallen, al hadden ze wat weinig beloofde Orka’s voor de lens gehad. Ze zei me nog steeds veel plezier in het zingen te hebben, al denkt ze nog met weemoed terug aan die prachtige BZN tijd waarin alles zo op rolletjes liep, en vooral aan de ongekende gezelligheid onder elkaar, een aspect dat Carola net als ik toch wel mist. Ook hadden we het, na al die verhalen over Denise, over het bijzondere leven dat al die fans met elkaar hebben geleid, als het ware in een sub-cultuur die rond BZN is ontstaan. Binnenkort zullen alle ex-BZN leden elkaar trouwens allemaal weer treffen in een vergadering betreffende het afwikkelen van een zakelijke verbintenis.

Vandaag fietsten we met onze kleinkinderen Jan, Kees en Tim in Volendam en omgeving. Het leek af en toe net één lange fotosessie; ik ben met vele Nederlanders die een dagje Volendam deden, samen op de kiek gegaan. “Hier kom je nog eens een BN-er tegen op straat”, hoorde ik iemand roepen. Sommigen hebben zelfs een lijstje bij zich met BN-ers die ze in Volendam nog hopen te strikken voor een fotootje. Het is eigenlijk wel leuk. Van alle kanten word je aangeklampt en wordt er enthousiast naar je gezwaaid of geroepen. De meesten vragen mij bezorgd hoe het nu gaat, ná BZN. Toch wel sympathiek, al die positieve en bezorgde belangstelling, en ook leuk om te weten dat men je nog niet vergeten is.

De kleinkinderen vinden het ook best wel interessant dat al die mensen met hun bappie op de foto willen. Soms moeten ze ook even aantreden, en dat vinden ze helemaal te gek natuurlijk. Maar ja wat wil je; met zangeres Tamara als moeder, en hun bap die 42 jaar lang bij BZN zat. Het bloed kruipt etc….  

In mijn archief vond ik zojuist nog de onderstaande foto van JJJ productions bestaande uit Jan Keizer,Jack Veerman en Jan Tuijp samen met Jan(tje) Smit uit 1997. We ontvingen hier onze 1ste gouden en platina CD met Jan Smit; er zouden er de 5 daaropvolgende jaren nog velen volgen. In totaal maakten we 10 CD’s met Jan Smit  waaronder álle 5 Duitstalige Hit CD’s.De twee extra exemplaren op de foto waren voor onze producer Roy Beltman en Cor Aaftink van Corduroy Productions, die ook aan het project meewerkten. Roy Beltman is in 2005 overleden. 

De eerste gouden en platina CD die we kregen als producer/songwriter/tekstschrijvers van Jan Smit in 1997. De samenwerking duurde 5 jaar lang tot 2002. Deze foto werd gemaakt in de toenmalige woning van Jack Veerman

Vandaag reden we samen met Carola naar de uitvaartplechtigheid van Denise Koevoets in Hoogerheide bij Bergen op Zoom. Het was gelukkig niet zo druk op de weg, dus hadden we tijd om in de “De Wouwse Tol” in het dorp Wouw net boven Bergen op Zoom even een bak koffie met een broodje te nuttigen. De koffie hadden we snel te pakken,  – het was er niet druk, wij waren de enige gasten,- maar de broodjes ham/kaas na een uur nog al niet. Ik begon toen tegen de serveerster over de crematie waar we heen gingen in de verwachting te horen dat ze de broodjes vergeten was, maar nee. “Ze zijn nog niet klaar”, antwoordde ze bezorgd, en enigszins verontschuldigend “het lijkt me beter om dan de koffie maar te betalen en de broodjes te laten zitten”, hetgeen geschiedde. Een vreemde “Wouwse” belevenis.

In een volle kerk in Hoogerheide niet ver van de woning van Denise werd een indrukwekkende kerkdienst gehouden, met vele mooie woorden over de overledene. Er waren veel BZN fans waarmee Denise samen vaak naar de BZN concerten door het land toerde. Daarna reden we naar Bergen op Zoom voor de crematieplechtigheid. 

Daar werden door familieleden van Denise allerlei speeches gehouden, waaruit bleek hoe geliefd ze in haar eigen kring was als familielid, moeder en oma. BZN fan Ingrid Cuijk uit Purmerend hield ook een indrukwekkende en emotionele toespraak. Daaruit begrepen we dat BZN een nog veel grotere rol in Denise’s leven speelde dan wij al wisten. Ingrid eindigde haar toespraak ermee dat Denise haar laatste reis niet zonder haar gebruikelijke BVO tje ( Biertje Voor Onderweg) mocht maken. Ingrid zette het daartoe meegenomen blikje bier na haar woordje dan ook naast de kist neer. We spraken nog even met Denise’s man Adrie. Hij meende Denise vanaf de foto die op de kist stond, te hebben zien lachen, en haar horen zeggen: ” zie je wel, dat de BZN-ers ook zouden komen” Het was triest allemaal, maar een waardig eerbetoon, en vooral dat laatste heeft Denise als goed mens verdiend.