We zijn weer thuis, heel blij de kinderen en kleinkinderen terug te zien uiteraard, maar ook met een beetje weemoed. Want wat ging het snel voorbij, die interessante maar bovenal gezellige reis samen met goede vrienden dwars door een decor van levende ansichtkaarten. Gelukkig hebben we dezelfde trip voor volgend jaar alweer geboekt, want we hebben er echt mateloos van genoten, en komen er deze week met wat mooie plaatjes nog eens op terug. Door onze neef Christiaan proefden we tijdens het laatste deel van onze reis ook iets van het toch wel bizarre studentenleven in zo´n stad als Jjubljana, en dat heeft ons bijzonder gefascineerd. Ook daarover de komende week meer.

Onze kleindochter Sophie fietst los en de wereld is nu te klein, ze wil het iedereen laten zien. Gisteren was ze bij ons – zonder fiets – met haar broertje Thijs. We hadden vanuit de Oostenrijkse Sharowski Kristalfabriek een Tinkelbel speld,- haar favoriete speelgoed,- voor haar meegenomen, die ze gistermiddag met trots voor de foto liet zien, zie onder 

Voor onderstaande geposeerde foto liet ik Sophie en Thijs allebei “Cheese” zeggen, het was heel komisch om Thijs zijn interpretatie daarvan te horen en te zien. Is dit nou “Cheese” of niet?

Tamara en Sander waren met hun kids, onze kleinkinderen Jan, Kees en Tim gisteren naar de Efteling, die zien we vandaag dus pas, maar wél mailde Tamara mij zojuist de aandoenlijke onderstaande foto. Kees was al een tijdje geleden van een van zijn voortanden verlost door een klap van een buurjongetje. Zoals deze tweeling bijna alles in exacte tweevoud beleeft – zie op onderstaande foto allebei dode voortand na valpartij- kon het ook met de rest van het tandenbestand niet uitblijven. Gistermiddag toen ze onderweg naar huis reden belde kleinzoon Jan mij op om te melden dat hij na een incident in de Efteling nu op dezelfde plek als bij Kees ook een voortand mist. Zo’n tweeling maakt overal een wedstrijd van; ze staan nu weer gelijk !!

Ook kleinzoon Nico kwam met zijn ouders Kees en Sylvia gistermiddag bij ons op bezoek. Dat is maar mooi, want de komende dagen zien we ze niet; ze reizen ze naar het Oosten van het land om daar in een prachtig hotel van hun rust te genieten. Nico groeit als kool en hij kan al heel even zonder hulp rechtop zitten. Zie onderstaande foto

Het bevalt ons best hier in Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië; het land dat tot 1914 bij Oostenrijk hoorde, en na de tweede wereldoorlog bij het Joegoslavië van Tito. Vier dagen na het uitbreken van de laatse Balkanoorlog verklaarde Sovenië zich onafhankelijk en is nu een Europese lidstaat. De stad ligt tussen de bergen in, is modern en herbergt vele historische gebouwen die allen zeer goed geconserveerd zijn. We zitten in het Grand Union Executive hotel , dat pal in het autoluwe centrum gelegen is, zodat we een paar minuten lopen verwijderd zijn van het gezellige stadsleven. Zoals gisteravond , toen Christiaan ons meenam naar een bijna “verborgen” restaurantje, PEN , eigendom van een schrijversclub. Niets deed aan de buitenkant vermoeden dat het hier om een restaurant ging, maar de Sloveense gerechten en wijnen logen er niet om. Het was heerlijk allemaal.

De prachtige autoluwe binnenstad van Ljubljana 

Gisterenmorgen  waren we eerst naar Triëste gereden aan de Italiaanse Riviëra, ongeveer drie kwartier rijden van Ljublijana. We bezochten er het in 1856 gebouwde beroemde “Castello di MIramar”; het liefdesnestje van een Hapsburgse prins en een Belgische prinses. Wat een weldadige weelde en wat een ongekende architectuur, omgeven door een groot complex van fraai aangelegde tuinen. En dat alleen maar om elkaar er op koninklijke wijze lief te kunnen hebben. Het is (was) ongelijk verdeeld. 

Castello di Miramar  aan de Middelandse zee even buiten Triëste

Uiteraard zochten we ook even de zon en de zee op, om als eerste Nederlanders een koene duik in het azuurblauwe water van de Middelandse zee te maken. Het was er zeker tussen 25 en 30 graden en aangestoken door deze hitte renden Christiaan en ik als jonge honden meteen op het water af, waar Mary de onderstaande foto van maakte.

Jan en Christiaan in de Middelandse zee. Voor de goede orde dient te worden opgemerkt dat het lijf links op de foto 37 jaar langer aan allerlei aardse beproevingen , waaronder de tand des tijds, heeft bloot gestaan dan het lijf rechts op de foto.

Enigszins vermoeid, maar zeer voldaan, na onze indrukwekkende Nederlandse duikprimeur legden wij de lijven even ter ruste neder, om deze alvast te laten wennen aan de nu al priemende zomerzon van 2008 

Afzien mannee… zouden we op zo’n moment bij BZN hebben geroepen’, en daar moest ik op dit mediterane terras gistermiddag even aan denken.