We zijn er uit met onze Ierland-Reis. Omdat we niet zo geporteerd zijn van grote reisgezelschappen, hebben we zelf een 9-persoonsbusje gehuurd. Gisteravond hebben we bij onze vrienden met wie we de rondreis in mei/juni a.s gaan maken de definitieve route bepaald en de hotels er bij uitgezocht. Een hele klus. Vooral het uitzoeken van goede beschikbare hotels, was niet makkelijk. We kozen voor het zuidwestelijk deel en het midden van Ierland. Het is bij nader inzien bijna dezelfde trip als die we er jaren geleden met BZN maakten. We zullen landen in Cork, en dan via de zuidkust, Bantry, Killarney en Galway richting Dublin reizen, vanwaar we weer zullen vliegen. Alle highlights die we onderweg tegenkomen zoals de befaamde Ring of Kerry zullen door ons bezocht worden (en gefotografeerd) Ik weet me nog goed te herinneren dat we met BZN in de buurt van Killarney opnames maakten voor Baby Voulez Vous op een plateau (Ladies View) boven een prachtige vallei. Het uitzicht was zo adembenemend mooi dat Dirk van der Horst zich in euforie liet ontlokken tot: “Ik geloof niet in God, maar als ie er is moet ie hier wonen” 

Voor vanmiddag stond er een solo-navigatievlucht in de omgeving van Zwolle met een vliegleerling op het programma. Door het plotselinge verslechteren van het vliegzicht hebben we dit tot maandag uitgesteld. Voor een van de eerste solovluchten van en leerling moeten de omstandigheden ideaal zijn. Anders haal ik waarschijnlijk ook als vlieginstructeur het NOS Journaal. Vanmiddag komen Sophie en Thijs logeren voor een nacht. Sophie wil hier vanavond zelf pannenkoeken bakken, dus hebben we alle ingrediënten in huis gehaald. Dat wordt me wat!

Na afloop van het laatste concert in Ahoy kregen we van onze platenmaatschappij een bronzen sculptuur APPLAUS, voorstellende publiek dat voor BZN applaudiseert. Ivo Niehe was degene die ons toesprak en ook de uitreiking deed. Het beeld weegt 25 kilogram en is ongeveer 30 cm breed. Op de foto hieronder de beeldjes op tafel na het laatste concert in Ahoy. Links naast de tafel Tiny Hetsen, rechts van haar Ivo Niehe. 

Hieronder de onderscheiding APPLAUS, die bij ons op een prominente plaats in de woonkamer staat.

Op verzoek van Marcel Versteeg,  – de webmaster van de BZN website,-  maakte ik foto’s van een aantal van de onderscheidingen die we als BZN-ers kregen. Hij wil ze op de website in de archieven onderbrengen. De meeste groepsonderscheidingen hangen in het Volendams Palingmuseum, maar een aantal kreeg ieder lid apart. Daar heb ik er thuis een paar van gefotografeerd. Het zijn weliswaar gewoon dingen die je vast kan houden en verplaatsen, maar toch, er mee bezig zijnde,  realiseerde ik me terdege welke enorme persoonlijke waarden ze vertegenwoordigen. Het zijn eigenlijk de sporen die we verdiend hebben. De juwelen aan de kroon op een levenswerk, waar op 16 juni 2007 in Ahoy voor altijd een einde aan kwam. Ik heb eigenlijk nooit zo naar al die dingen omgekeken. Logisch, we waren altijd als in een roes bezig om weer opnieuw te scoren. Genieten van het moment of terugkijken, daar hadden we geen tijd voor. 

Maar na Ahoy 16 juni, toen de “wilde achtbaanrit” voorgoed tot staan kwam  en ik na het verwerken van alle emoties in een weldadige rust terecht kwam, begon ik de om mij heen hangend onderscheidingen veel meer te waarderen. Als tastbare bewijzen van de waargeworden jongensdroom die ik in het echt beleefd heb. Als blijken van waardering en eerbetoon van medemensen voor jouw werk, zoals dat maar aan weinigen gegeven is. Daar pas veel respect bij, en vooral dankbaarheid.

Daarom heb ik besloten om een paar foto’s van die onderscheidingen de komende dagen op dit journaal te laten zien. In willekeurige volgorde, om te beginnen met de Koninklijke Ridderorde die we in 2006 kregen, en waar ik heel trots op ben.

Links de oorkonde (50 cm hoog) die bij ons thuis hangt in de trapgang naar de Weinstube. Op een prominente plek. Rechts zien we de versierselen, de eigenlijke onderscheiding, die ik ook heb laten inlijsten, met een demontabel achterkantje. (20 cm incl lijst hoog). Deze hangt bij ons in de woonkamer. Bij de onderscheiding zat een protocol hoe en wanneer deze wel of niet gedragen mag worden. Je kan bijvoorbeeld niet eventjes gaan stappen in de kroeg met je Ridderorde op. Alhoewel ik me afvraag wie daar wat van moet zeggen. Na je dood dienen je nazaten de onderscheiding weer in te leveren bij het Kapittel van de Civiele Orden.

Overigens heb ik bij de daartoe geëigende instantie twee kleine speldjes, zoals rechts boven te zien, besteld, om die op gepaste gelegenheden (met trots) te dragen. De hele onderscheiding is toch wel te groot en te kostbaar om even op je revers te prikken.