Ik heb het in dit journaal al vaak betoogd: politici zijn, op een enkele uitzondering na, niet bezig voor de gemeenschap, maar ter meerdere eer en glorie van hun eigen (politieke) carriëre. Een onvermijdelijk nadeel van de door ons zo bejubelde staatsvorm, “de parlementaire democratie”. Dit werd gisteren wederom pijnlijk duidelijk bij de presentatie van de desastreuze uitkomsten van het onderzoek naar de gevolgen van de onderwijsvernieuwing die zo’n 20 jaar geleden in gang werd gezet. Onder druk van de aangeboren nivelleringsdrang van links moest het aanbod van onderwijs gelijk zijn voor iedereen! Ongeacht individuele aanleg of mogelijkheden van de leerling. Nu blijkt uit onderzoek dat het niveau en de kwaliteit van ons onderwijs daardoor ernstig zijn uitgehold. Vooral de mindere leerlingen zijn het kind van de rekening; zij hebben onnodig achterstanden opgelopen.

PVDA ministers uit opeenvolgende kabinetten, met name Wallage, Ritzen, en Netelbos vonden het berijden van hun politieke stokpaarden en sluiten van regeerakkoorden hieromtrent, kortom zichzelf, belangrijker dan het onderwijs. Terwijl onderwijzers/leraren op de werkvloer heftig tegenspartelden, dramden deze op onderwijsgebied volkomen incompetente politieke carrieremakers hun zinnen door. In het bedrijfsleven word je na zulke wanprestaties ontslagen. In de politiek word je ervoor beloond met een promotie. Bijvoorbeeld tot Commissaris van de Koningin of Burgemeester van een grote stad. En zo zijn er nog wel een paar van die regenteske kadobaantjes. Oud VVD minister Dijkstal kreeg ook zo’n presentje. Hij werd door zijn Haagse vrienden benoemd in de Commissie van Toezicht bij Sena, waarvan ik (nog) bestuurder ben. Uit correspondentie met het bestuur bleek hij helemaal geen bal verstand te hebben van het naburige recht, waar het bij Sena over gaat! 

“We moeten op school weer: back to basics”, hoorde ik gisteren experts zeggen bij Pauw en Witteman. Gewoon weer leren rekenen, schrijven en lezen. Precies wat ik een paar dagen geleden zei, toen bleek dat de deelnemers van het TV programma De Mol niet konden hoofdrekenen.  

Het is kommer en kwel met onze kleinkinderen. Nico had het afgelopen weekend griep, net als z’n vader en moeder. Vanmorgen waren Sophie en Thijs weer bij ons op bezoek. Sophie is herstellende van een griep en ziet er nog beroerd uit. Ze had de uitdrukking van een mager scharretje op haar gezicht. Thijs heeft net als Sophie eerder, last van zogenaamd kinderzeer op zijn hoofd. Toen ik gistermiddag het duo Jan en Kees van school ophaalde bleek Kees zomaar even een oor-ontsteking te hebben. Moeders op het plein probeerden mij gerust te stellen door te melden dat hun kinderen het ook allemaal hadden. Het lijkt wel of die kinderen vandaag de dag veel meer mankeren als wij vroeger. Maar ja, wij fietsten of liepen dan ook zelf naar school, en speelden in modder, zandhopen en bij sloten. Wij werden continue ondergedompeld in de gemeenste bacteriën en werden er aldoende immuun voor. De kids van tegenwoordig al dan niet lijdend aan RSI van de pc groeien compleet steriel op. Buiten spelen is er bijna niet meer bij. Bij onze scholen staan nu grote files met in Mercedes Benzen wachtende moeders om hun kroost op te halen. Misschien moeten die kids van nu ook wel “back to basic’s”. Weer de prut in. Terug naar die goeie ouwe tijd.

Voor vandaag had ik leuk vlieg en luchtfotowerk op het program staan, maar door de mist gaat dat niet door. Er zijn hier echter nog wat kleine klusjes op en rond het huis, die ik dan nu maar eens aan moet pakken. Ook proberen we vanmiddag de trip door Ierland voor mei/juni a.s rond te krijgen. 

Over “goeie ouwe succes-tijd” gesproken”:  Net vond ik onderstaande foto die gemaakt is in Januari 2005 in de Carnival Club, een van de grootste en luxueuze Casino’s van Zuid Afrika bij Johannesburg. We zaten nog weer eens gezellig en lekker te schranzen. Ook Jacques Hetsen was nog van de partij. Tussen Jacques en John in zit de organisator van de tournee 2005.

Gisteren werd door Conamus bekend gemaakt dat aan DJ Tiësto de Exportprijs 2007 zal worden uitgereikt. Deze onderscheiding wordt toegekend aan de Nederlandse act die in het betreffende jaar de meeste CD’s in het buitenland heeft verkocht. Dit is een voor de artiest/producers belangrijke, zoniet de allerbelangrijkste onderscheiding die naast “Goud”, “Platina”, “Gouden Harp”, en de “Edison” in de Nederlandse muziek-business toegekend wordt. Het is een internationale erkenning, die al het Nederlandse succes van de betreffende artiest over het algemeen ver overstijgt. Er zijn namelijk meestal megaverkoopcijfers mee gemoeid zoals wij die in Nederland niet kennen, en dus veel geld. Het is niet vele artiesten gegeven om deze prijs in de wacht te slepen. Zelfs de meest succesvolle en gerenommeerde Nederlandse artiesten als Marco Borsato, Rene Froger, Gordon, Guus Meeuwis e.v.a.verkopen bijvoorbeeld helemaal geen CD’tje over de grens.

Als BZN werden we met alle eerder genoemde en andere denkbare Nederlandse Showbusiness onderscheidingen omhangen waaronder Gouden Harp, Gouden notenkraker, Gouden Tulp, Gulden Vedel, Ouvre- Edison, maar liefst 88 Gouden en Platina CD’s, en kregen we zelfs een Koninklijke Ridderorde, Ereburgerschap en een eigen officiële postzegel; de Exportprijs kregen we nooit.  Ook al hebben we toch redelijk wat CD’s in het buitenland verkocht. Bijvoorbeeld in Canada (Franstalig) in Argentinië (We all will dance) , Duitsland (aantal keren regionale hitparades) en vooral in Zuid Afrika (vele gouden en platina platen, casettes en CD’s voor 1 miljoen verkochte exemplaren). 

In 2002 kregen Jan Keizer Jack Veerman en ik als JJJ Productions echter alsnog de fel begeerde exportprijs! Niet voor BZN, maar voor de megaverkopen van Jantje Smit in Duitsland in 2001. Vanaf 1998 scoorde Jantje Smit aan de lopende band hits bij onze Oosterburen, tot 2002 toen hij de baard in zijn keel kreeg en daarmee Jan Smit werd; het was toen met zijn CD verkopen helaas ineens gedaan.

Wij, Jan Keizer, Jack Veerman en Jan Tuijp,- waren zo gelukkig om in die succesvolle periode van Jan al zijn singlehits en de 5 “Jantje Smit” CD’s die in Duitsland uitkwamen, te mogen schrijven op te nemen en te produceren. Dat laatste deden we in samenwerking met de onlangs te vroeg overleden Roy Beltman van Corduroy Productions BV, waarmee we ook onze BZN opnames produceerden. Alles wat we in die succestijd van Jantje Smit in Duitsland uitbrachten werd goud en platina, en dan praat je wel over ander aantallen als in Nederland. Ik ben daar uitaard nog steeds apetrots op, en heb voor de aardigheid even de foto’s die ik een paar jaar geleden van deze onderscheiding maakte opgezocht om hier te publiceren. Waar op dit moment de prijs zelf is weet ik niet. We hebben slechts één exemplaar gekregen, en deze bij de juwelier gebracht om er nog 3 replica’s van te laten maken. Dat laatste kwam er niet van, en het object is daarna zoekgeraakt.  Ik heb er dus gelukkig nog deze mooie foto’s van.

De voor, en achterkant van de Exportprijs 2001, die wij in 2002 ontvingen voor megaverkoop van J Smit in Dld