Het was bar gezellig in onze Weinstube gistermiddag/avond; met goede vrienden, lekkere wijn en gezellige muziek vliegen de uren dan voorbij. De seance had nog een leuk staartje, want in het verloop van de avond ontstond het idee om binnenkort gezamenlijk een tripje naar een verwenhotel in het Oostenrijkse Erpfendorf te maken. Wij, en ook onze bourgondische vrienden zijn er al vaker geweest, en zijn er allen zeer over te spreken. We zijn van plan om er tussen de schranspartijen door wandeltochten in ruige Klammen en Schluchten te maken. Op verzoek van een van de sportievelingen uit de ploeg: Kees Kwakman (Spiering), – wiens fietskoorts wellicht is aangestoken door een broer met een fietsenwinkel-, zullen we ons dan een dagje uitleven op de mountainbike. Ik kan het niet afwachten!

We spraken nog over het uitstapje met mijn zoons naar de sneeuw vorige week. Onze vrienden vonden dit zo´n leuk idee, dat zij nu overwegen dit ook eens te gaan doen. Ik heb het ze aangeraden, het is werkelijk een heel bijzondere ervaring om eens alleen met je zoons op pad te gaan. Overigens hebben Mary en ik eergisteren voor medio maart ook nog een weekje Hochsolden geboekt in hetzelfde hotel als waar ik met m´n zoons in zat. We hebben de smaak goed te pakken, maar het is ook een ongekende weelde om een blanco agenda te hebben. Alles is nu mogelijk.  Daarom hieronder nog een laatste foto uit Hochsölden.

Vlnr: Kees, Vincent, Jan en Sander                                              

Oei oei, dat was me het weertje wel gisteren. Als een lucifersdoosje op een oceaan werden we in onze PH-BZN gistermiddag wild door het zwerk geslingerd. Zware windstoten maakten dat de van de vliegles niet veel terechtkwam. Het is dan echt “pompen of verzuipen” zoals ze in de scheepvaart zouden zeggen. Je bent in die omstandigheden alleen maar bezig om in de lucht te blijven. Van het procedurele navigeerwerk, dat onderweg door de leerling verricht moest worden komt dan maar weinig terecht. Die heeft zijn handen vol aan het stuur, en zijn maag. Het is echter toch wel een goede ervaring voor een leerling om mee te maken dat het onder zulke omstandigheden veel moeilijker is om goed te blijven functioneren als vlieger. Je kan bijvoorbeeld door de wilde bewegingen van het vliegtuig maar moeilijk met je handen en vingers bij het door jou gewenste knopje komen. Daarom moest ook het luchtfotowerk gisteren weer verstek laten gaan; howel ik mij ncamera meehad. Door de schokken krijg je je lens niet goed op het te fotograferen object gericht.

Nou ja dat gaan we morgen dus weer opnieuw proberen; als een sluimerend griepje er geen stokje voor steekt, navigeren we morgenmiddag dan ook nog met een leerling naar Hoogeveen. Met een instrument beroepsvlieger, wiens brevet verlopen is zal ik de komende week in de PH-BNK naar Bremen en Hamburg vliegen om daar instumentapproaches te maken, teneinde hem weer “current te maken” , zoals dat in de vliegerij heet. Hij kan dan weer een examentje doen om zijn brevet terug te krijgen. We kunnen daar in dit jaargetijde echter geen onderkoeld vocht in wolken (ijsafzetting) bij gebruiken. Even afwachten dus.

Gisteravond zag ik bij onze Kees op zijn TV nog wat opnames die hij met zijn nieuwe HD videocamera van onze sneeuwvakantie in Hochsölden gemaakt had. Wat een ongehoorde kwaliteit. Subliem gewoonweg; wat gaat het toch ver met de techniek tegenwoordig. Daar kan ik echt kwijlend naar zitten kijken, wat een kick ! Denk er toch sterk aan om ook zo’n HD cameraatje te kopen, hoewel ik mezelf beloofd heb het bij fotografie te houden.  

Vanmiddag komen goede vrienden bij ons op bezoek. We dalen daarmee af in onze Weinstube om er een heerlijk wijntje te drinken. Uit Oostenrijk heb ik een paar heerlijke “blauburgunders” meegebracht.  Ondanks de turbulentie zo af en toe kan het beroerder allemaal. Ik ben een zeer tevreden mens.