Er is nogal wat commotie ontstaan n.a.v de beledigende wijze waarop het publiek is behandeld tijdens een TV opname voor het programma “Life and Cooking” van Carlo Boshardt en Irene Moors. Ik kan me dit heel goed voorstellen, wetend hoe het er in de TV studio’s aan toe gaat. Al eerder gaf ik in dit journaal aan de hele showbusiness als een groot narcisten circus ervaren te hebben. Alle spelers in dit nepwereldje zijn slechts met zichzelf bezig en gebruiken anderen als een spiegel waarin ze zichzelf bekijken: “Hoe reageert hij of zij op mij”, maar echt geïnteresseerd in een ander is helemaal niemand. Vaak zijn de egotrippers geestelijk zo gedeformeerd, en geïsoleerd geraakt in het slechts om hén draaiende “roze heelal”, dat ze er blindelings vanuit gaan dat anderen die schijnwereld ook erkennen.

Naast de meeste artiesten hebben vele gossip-journalisten, TV makers en TV en radio presentatoren hier ook een handje van. De laatste vier categorieën gaan er gewoon van uit dat Jan en Alleman bereid is zich zelfs te laten beledigen om maar in hun gunst, programma of blad te mogen. Dat anderen ook eergevoel en belangen hebben, weten ze niet eens meer. Vandaar dat de mensonterende behandeling van het “klapvee” bij Life and Cooking kon plaatsvinden en achteraf door Irene Moors wordt afgedaan met: “Ze hoeven niet te komen, en ze hoeven er bij ons ook niet voor te betalen”.

Vandaar ook dat gossipjournalisten,- om er zelf wijzer van te worden,-  zonder enige moeite een publiek persoon de afgrond in schrijven zonder zich te schamen of zelfs maar het gevoel te hebben een luizestreek te hebben uitgehaald. Ze gaan er gewoon van uit dat de publieke persoon dit wel pikt in ruil voor de publiciteit die het geeft. Met dit toppunt van beroepsdeformatie ben ik zelf en veel collega’s heel frekwent geconfronteerd geweest. De betreffende journalist heeft meestal ook niets tegen de persoon die hij afbreekt, net zo min als hij of zij iets met je op heeft door je de hemel in de prijzen. In beide gevallen is er geen sprake van enig affectie in negatieve of postieve zin bij de journalist. Hij/zij is slechts met zijn eigen ego en boterham bezig, en hij (mis)gebruikt er even een “makkelijk scorend” publiek persoon bij.

Als ik al wat mis na BZN is dat wel de gezelligheid onder elkaar en ook de warmte en het applaus van de BZN fans, maar de files en vooral de showbusiness mis ik als kiespijn.     

Vliegend tussen hemel en aarde ergens boven de Veluwe bedacht ik me gistermiddag dat wij toch eigenlijk maar nietige wezentjes zijn, vergeleken bij de immense afmetingen van de aarde die rustig onder mij doorschoof, en de kolossale natuurverschijnselen die zich erin erop en er omheen afspelen. Het getuigt m.i van misplaatste arrogantie van de mens om te veronderstellen dat hij door zijn (wan)gedrag de hoedanigheid van die aarde in enig opzicht zou kunnen beïnvloeden. Daar is de mens in verhouding gewoon veel te klein en te nietig voor. Toepasselijker is het volgens vele wetenschappers te stellen dat de mens door zijn (wan)gedrag hooguit zijn eigen stoepje kan bevuilen, en dat het prettiger en gezonder voor hem en zijn buurman is om dat niet te doen. 

Het is wat mijn vliegprogramma voor vandaag betreft afwachten wat die aarde en haar klimaat de komende uren in petto heeft. De meteoberichten gezien hebbende denk niet dat het vandaag veel wordt. 

Van Evert Woestenburg,- mede-oprichter van BZN,-  kreeg ik twee oude fotoalbums ter inzage, waaruit ik een paar voor mij bijzondere foto’s scande. Een paar daarvan zijn op deze pagina afgebeeld. Een kijkje in de tijd dat BZN ontstond. De foto hieronder is gemaakt in 1963 op de Meerzijde in Volendam. Evert Woestenburg en ik wandelden hier op 15 jarige leeftijd als “oude heertjes” door het dorp. Let op de strikdas en de gevaarlijk scherpe puntschoenen. Hier begon het idee om een band te gaan starten al in onze nog jonge breinen te borrelen. 

Overigens waren deze wandelingetjes in rondjes langs de Dijk, Zeestraat, Julianaweg, Edammerweg en via de Meerzijde en het draaipad bij het Gat v Nederland de Dijk weer op, bedoeld om contact met de andere sekse te maken. Iedere “verkering” zoekende liep hier elke avond zijn rondjes, om te kijken of er iets van zijn of haar gading bij was. Om maar niets te missen tijdens de “jacht”,  draaide ja na een uur de looprichting om.

Evert Woestenburg en Jan Tuijp op 15 jarige leeftijd als “oude heertjes” wandelend vóór de latere BZN bar 

Op de foto uit 1965 hieronder, de tafeltjes naast de Jukebox in het Cultureel Centrum in Volendam waaraan Evert Woestenburg, Kees Tol en ik de oprichting van BZN bespraken. Door de weeks hadden we dansles van Jan Spruitje in deze ruimte, en in het weekend was er het zogenaamde vrije dansen. Je kon dan het geleerde in de praktijk brengen. Het ging aan deze tafeltjes alleen maar over onze passie van toen: “muziek maken en bandjes”. Dit Cultureel Centrum waar we in de eerste BZN dagen veel optraden, is er nog steeds op dezelfde plek tegenover partycentrum de Amvo. Op deze foto zie je vlnr Jan Tuijp, Jan Veerman, Evert Woestenburg, Jaap Stratenmaker (vriend) Aan het andere tafeltje is rechtsachter nog Kees Tol te zien. Zo te zien drinken we hier Coca Cola en Chocomel. Ik dacht altijd dat ik pas na mijn 20ste begon met roken, maar helaas.. op de ze foto zie ik nu dat dat al 5 jaar eerder was.

.

Op bovenstaaand foto die genomen is in 1966 van het nog prille BZN in het Jozefgebouw in Volendam zie je vlnr Jan Tuijp, Evert Woestenburg, Gerrit Woestenburg, Jan Veerman en rechts Kees Tol. Ik speel hier op de door mijn vader zelf gemaakte basgitaar, die nu in het Palingsound museum hangt, en tijdens The Final Concert in Ahoy als eerbetoon aan mijn vader naast mij op de buhne stond. Overigens zijn we hier een jaar ouder en drinken inmiddels bier, zoals voor op de buhne te zien is. Ik weet echter nog dat we van Dick de Boer tot 11 uur geen alcohol mochten nuttigen tijdens de optredens. Wie zich daaraan vergreep had een boete te pakken. Dick was toen al niet mals !