Na twee weken van uitbundige ski-pret  reden we zaterdagmiddag Volendam weer binnen. Toen we s’ avonds bij onze favoriete Chinees zaten te eten werden we gebeld door onze zoon Vincent die net op TV gezien had dat het “BZN afscheid” in de verkiezing van het TV moment van het jaar op de negende plaats was geëindigd. Opmerkelijk hoog, als men bedenkt dat er alleen door het publiek via het internet gestemd kon worden, en er gekozen kon worden uit maar liefst 200 TV momenten, waarvan er uiteindelijk 15 werden genomineerd. Er zullen vele vooral oudere BZN fans zijn die met dit soort van procedures niet bekend zijn. Een grote “posthume” eer dus weer voor BZN.Maar wel de laatste publicitaire stuiptrekking denk ik.

Zondagavond waren we door vrienden uitgenodigd bij een optreden van de Dre Band, (Tribute to Hazes), in de Amvo hier in het centrum van Volendam. De Dre Band staat bij ons in Volendam ook wel bekend onder de naam “de Kirries” vanwege de bijnaam Kirrie die de meeste leden van deze band hebben. Voor info klik hier:  http://www.vikingentertainment.nl/focus.php?ID=183  Ik moet zeggen dat ik het een uitstekende band vind, die naast het repertoire van Hazes ook vele prachtige eigen liedjes brengt. De Dre Band draait vooral om de zanger John Zwarthoed, die een hele sterke podium uitstraling heeft. Vanwege de naam Zwarthoed, dragen John en de twee achtergrond zangeressen,- die op de voorgrond staan-,alledrie een zwarte hoed. Ziet er origineel uit. Het klonk als een klok en stond vooral ritmisch als een dijk. Bravo voor de drummer. Ik voorspel deze Dre Band nog een grote toekomst, al is het eigenlijk jammer dat ze zich qua naam en repertoire zo sterk op Hazes vastgepind hebben. Ze zijn sterk genoeg om het zonder het Hazes effect te kunnen.

Ook aanwezig was Evert Woestenburg met zijn vrouw Liesbeth. Evert is de gitarist met wie ik samen BZN ooit oprichtte. We hebben weer leuke BZN herinneringen opgehaald. Het werd een een hele gezellige avond tot in de kleine uurtjes. Vanmorgen was ik duidelijk minder fris dan normaal. Maar goed, ik heb het er graag voor over gehad.    

Al skiënd bereikten we vanmorgen vroeg Leogang. De laatste dag alweer van deze skivakantie;  die gewoonweg is omgevlogen. De tijd vliegt voorbij als je het naar je zin hebt. Tijd is sowieso natuurlijk samen met gezondheid het kostbaarste goedje op aarde. Ze zijn ook niet met geld te koop. Vanmiddag skieden we als toetje nog even op de Hochalm in Hinterglemm, waar ik ook wat sfeerfoto´s maakte. Het was ons opgevallen dat er in het skigebied Saalbach Hinterglemm tussen de pistes op verschillende plaatsen m.b.v dijken kleine meertjes zijn aangelegd – zie foto-. Navraag leerde ons dat dit reservoirs zijn voor het water waar de kunstsneeuw van gemaakt wordt. Het water wordt vanuit een natuurlijke bron in Saalbach naar de meertjes gepompt Vroeger werd dit via leidingen en slangen rechtstreeks naar de sneeuwmachines gepompt; het voordeel van de reservoirs van nu is , dat het water al koud is. Bovendien zijn alle meertjes met elkaar verbonden. 

Men heeft dit jaar nog eens honderd sneeuwmachines aangeschaft in Saalbach Hinterglemm, zodat er nu totaal 600 stuks zijn. Er is dus altijd sneeuw genoeg. Ook zijn er hier 160 pistenbullies van elk 600.000 euro. Iedere piste heeft zijn eigen team met 8 tot 10 pistenbullies. Elke vierkante meter wordt elke dag bewerkt.  Om 17:00 uur in de middag gaan de pistenmachines de bergen in, meestal tot 11 uur s’ avonds. Als het tussendoor sneeuwt kan het zijn dat ze s’ nachts om 3 of 4 uur weer aan de bak moeten. We hoorden dit tijdens ons Bladel avondje van gisteren van de vrouw van een piste-werker.

De  onderstaande foto’s zijn vanmiddag gemaakt op de Hochalm in Hinterglemm. Op de onderste foto een water reservoir voor kunstsneeuw.

Foto vanmiddag gemaakt door een voorbijkomende Duitse skieër die ik mijn camera gegeven heb. 

Kunstmeertje voor het water dat gebruikt wordt voor het maken van kunstsneeuw.