Voor de eerste keer stonden we gisteren in Zell am See op de lange latten. We hebben er een goede indruk aan overgehouden. Mooie goed geprepareerde brede pistes met een opvallend goede pistebewijzering, en heel goede bergrestaurants. Omdat het ook hier de dag ervoor flink geregend, en daarna gevroren had, waren de onderste regionen van de bergen verijsd. Het viel ons op dat er veel Russen of Russisch-achtig sprekenden waren. Sowieso komen de vakantievierende Russen vandaag de dag onze kant wel vaker op, maar dit viel op. Wellicht komt dat door de aanwezigheid van een internationaal treinstation hier. Wij spraken twee Oekrainische vrouwen in de lift, die in gebroken Engels uitlegden dat ze om in Oostenrijk te kunnen skiën twee volle dagen onderweg zijn. Een dag in de bus en dan nog een hele dag in de trein. En dat dan in omgekeerde volgorde op de terugweg. Het is een mooie bezigheid , maar je moet er wat voor over hebben dus.

De rit met de paardenslee gisteravond naar de Lindlingalm was weer “zauberhaft”‘ al was het heel koud in de open lucht. De schnapps deed echter zijn werk. In de Alm heb ik nog even op een Alpenhoorn gespeeld. Dan toch maar liever de basgitaar. Gezellig was het wel. Gelukkig moesten de paarden op tijd weer weg, anders hadden we nu nog aan de schnapps gezeten.

Vandaag stapten we in de ski-lift in Vorderglemm, in het dal waarin ook Saalbach en Hinterglemm gelegen zijn.We beleefden een van onze mooiste ski-dagen ooit. We trokken aan de noordkant van het dal over alle zuidhellingen van Vorderglemm naar Saalbach en vandaar naar Hinterglemm. De gehele route heen en terug,- die voor ons een dag duurde,- skieden we in de volle zon, niet een stukje piste ligt in de schaduw. Officieel heet dit skigebied Skicircus Saalbach Hinterglemm, maar van ons mogen ze het gerust Skiparadijs noemen. Wat een sensatie. We waren er al vaker geweest, maar de laatste keer is al weer een paar jaar geleden,en bovendien huisden was dan vaak aan hellingen aan de zuidkant van het dal. We hebben recht van spreken; want de laatste jaren zijn we op alle bekende pistes van Oostenrijk Zwitserland Frankrijk Italie, en zelfs de USA naar beneden gesuisd. Daarom durf ik te stellen dat hier bijna niets tegen op kan. Toegegeven, de sneeuw was perfect, en nergens verijsd. De zon scheen volop, er was geen zuchtje wind bij een temperatuur van plus twee graden en we zaten goed in ons vel, maar toch. dit moet je meemaken om het te geloven. De liftten en de pistes zijn zo aangelegd dat je tijdens de route overal boven in de bergen in de zon kan blijven. De laatste keer dat ik zo genoten heb van een skigebied was een tijdje terug in Kirchberg, toen we daar met BZN waren voor TROS opnames. Dit is skieën in optima forma. We kunnen er geen genoeg van krijgen; daarom gaan we er morgen weer naar toe, we proberen dan ook Leogang nog even mee te pakken. Vanavond zijn we wederom door onze Oostenrijkse vrienden uitgenodigd om in een berghut de befaamde “bladel” te eten. Een soort deeghuls, met daarin zuurkool, worst en gebraden vlees, alles klaar gemaakt in de oven. We wachten af.

Morgen gaat onze schoondochter Tamara met haar productieteam naar Munchen om daar met haar Duitse platenbazen te overleggen over de tactiek bij de release van haar nieuwe plaat in Duitsland. Ook mijn goede vriend Robert Jung, die alle hitteksten die wij schreven voor Jantje Smit in het Duits vertaalde, en nu voor Tamara schrijft, is er bij. Hopelijk komen er postieve ontwikkelingen van.  

Een van de vakken waarin  ik voor mijn opleiding tot beroepsvlieger examen deed was meteorologie, oftewel weerkunde. Sindsdien is het observeren van het weer, en het proberen te verklaren van bepaalde weersverschijnselen een van mijn talrijke hobbies geworden. Het maakt je bewuster van de wondere wereld waarin je leeft. Vooral als je door deze kennis van te voren bepaald weer al kunt aan zien komen. Zeker hier in Oostenrijk waar door de bergen het weer extreme vormen aan kan nemen, en ook lokaal hele sterke verschillen op kunnen treden zit je dan in je knollentuin. Zoals gisteren toen het de hele dag regende bij een temperatuur van plus tien graden en wij in de avond na het diner tijdens een wandelingetje op een spiegelgladde straat nietsvermoedend bijna onderuit gingen. Het bleek al 8 graden onder nul te zijn. Na 5 minuten waren we weer terug, bijna in paniek en verontwaardigd dat we door geen enkele instantie gewaarschuwd waren. De Oostenrijkers waren er niet van onder de indruk. Ze keken ons onbegrijpend aan toen we er melding van maakten. Het is normaal hier.

Vandaag skieden we de hele dag in Flachau, Wagrain en St. Johan in zeer heldere lucht onder een strak blauwe hemel. De relatieve vochtigheidsgraad bedroeg slechts 20 %. Je kan dan heel ver kijken. Het leek wel zomer in heel Oostenrijk. Maar, … de pistes waren door de regen van gisteren tot onder de sneeuwgrens in ijsbanen veranderd. In een klap was daardoor het hele ski gebeuren onder de middenstations tot nul gereduceerd. Iedereen ging vanaf het middenstation met de lift naar beneden. En dat was nog niet alles. Toen wij na een zonnige ski-dag in de namiddag terugkeerden in Maria Alm, lag dat  in een dal van wolken. In de meteo heet dit een dalinversie.  Deze laag wolken was zo dik dat er sneeuw uit regende. Een verschijnsel dat zich toevalligerwijs een paar weken geleden bij uitzondering ook in Limburg voordeed. Binnen een paar minuten veranderde de wereld om ons heen drastisch van een zomers tafereeltje tot een mistig en sneeuwerig landschap; heel mooi,  maar…… wonderlijk.

Morgen gaan we naar Zell am See, wat zullen de weergoden ons nu weer voorschotelen?