Vanmorgen was ik op vliegveld Lelystad. Het was wederom geen (zicht) vliegweer. Ik had er ook niet op gerekend, maar moest er even wat “eindejaars-zaakjes” regelen. Uiteraard had ik graag nog even de lucht in gegaan, even “fysiek en psychisch bijtanken”. Vooral met helder en koud winterweer is het een buitengewone ervaring om over besneeuwd terrein en/of bevroren wateroppervlakten te vliegen. Het is daarboven onwezenlijk stabiel, er is zelfs niet de minste beweging. Het is een opwindend gevoel om in die omstandigheden als een adelaar rustig over de feëeriek uitziende witte wereld te zweven. Het landschap verandert dan gek genoeg zo ingrijpend dat je moeite hebt met navigeren op zicht. Bekende plekken zoals je eigen dorp herken je als er een laagje sneeuw over heen ligt bijna niet.

Je kan dat een beetje zien op onderstaande luchtfoto die ik maakte ik op 6 mrt 2005  s’ morgens om 11.36 uur van een vreemduitziende haven van Volendam. Het was een rustige zondagmorgen, een flauw voorjaarszonnetje zorgde voor mooi strijklicht. Ik besef heel goed dat ik een ongelofelijke bofkont ben dat ik dit allemaal mee mag maken. In je eigen vliegtuig vliegend zulke foto’s maken, wat een pret. En dat heb ik allemaal aan BZN te danken.

 DE HAVEN VAN VOLENDAM, GEDEELTELIJK BEVROREN

Zoals gezegd zat het vliegen er de laatste dagen qua weer gewoon niet in. Ook de havenmeester van het vliegveld die ik even sprak klaagde steen en been. De hele maand december is er maar heel beperkt gevlogen. Zo blijft er nog een hoop leuk vliegwerk op de plank liggen voor 2008. Want morgenochtend ziet het weer er ook niet echt zichtvliegwaardig uit, en daarna vertrekken we voor twee weken wintersportplezier naar de Oostenrijkse bergen. Deze keer zitten we in een leuk familiehotelletje op een dorpspleintje van Maria Alm, een heel pittoresk bergdorpje ten zuiden van Salzburg. We hebben er behoorlijk veel zin in. Het is een skigebied waar we nog niet eerder waren, dat maakt het altijd een beetje spannend.

Uiteraard waren we even bij de kleinkinderen vanmiddag om afscheid van ze te nemen. Voor Jan Kees en Tim is dat maar voor kort, die zien we over 2 dagen weer in Maria Alm, maar Sophie Thijs en Nico zien we twee weken niet, snif snif. Sophie heeft nog snel even voor ons haar Doornroosje outfit aangetrokken inlcusief kroontje, een heel ingewikkeld pakje. Voor ons is dat wel een beetje vreemd, wij hadden zelf geen meiden. Maar wel prachtig om te zien.

De stemming van de laatste dagen werd gedrukt door de ramp met de vier Chinese meisjes in Arnemuiden en de vader die samen met zijn drie-jarige dochtertje dodelijk verongelukte in een Oostenrijks ravijn tijdens een poging om haar te redden. Het was in mijn omgeving het gesprek van de dag, iedereen was en is er kapot van. Het geeft ons als buitenstaanders een naar en bijna misselijk gevoel om er alleen maar aan te denken. Wat moet het voor de familie en andere betrokkenen dan wel niet een onvoorstelbaar trauma zijn. In die sfeer dacht ik de laatste dagen ook veel aan onze overleden collega’s Dirk Roy en Jacques en hun familieleden. Vooral hun achtergebleven familieleden zullen het in deze dagen ook heel moeilijk hebben. 

      ——- DIRK VD HORST  ——-              —— ROY BELTMAN —–                ——- JACQUES HETSEN —–

De periode 2005 — 2007 die we in deze laatste decemberdagen definitief afsluiten was een zeer emotionele en bijzondere tijd voor BZN, de bandleden en de vele BZN fans. Het jubileumjaar en de finaltour. Het einde van BZN. Afscheid nemen van elkaar, van de fans,van iedereen, het deed pijn. Maar vooral het trieste afscheid kort achter elkaar van onze dierbare collega’s Dirk, Roy en Jacques heeft mij echt heel diep getroffen. De afgelopen dagen heb ik vaak aan ze gedacht. Om ze hier te gedenken zocht ik drie foto’s uit mijn archief. Nu ik er naar kijk geloof ik mijn eigen ogen bijna niet. Drie toonbeelden van optimisme, humor en een blije lach. Levensgenieters van de eerste orde; misschien lijken ze daarom in een flits nog wel springlevend; die drie mannen waar ik zo intensief, vele jaren lang lief en leed mee gedeeld heb. Kijkend naar de foto’s bespeur ik de gekke neiging om ze even te bellen, maar dan prikt de trieste waarheid je weer. Dat kan NOOIT meer. In 2004 Dirk – 57 jaar -, in 2005 Roy -59 jaar- en in 2007 Jacques – 61 jaar -. Drie kanjers, drie vrienden, wie had dat al die jaren dat we samen waren ooit kunnen denken? Na 42 jaar BZN? Dat deze drie, samen goed voor 100 BZN manjaren, in het zicht van de haven zouden sneuvelen, en het afscheid niet eens zouden beleven. Het is verbijsterend.

Alles kan dus, en niets is onmogelijk. Het heeft mijn denken behoorlijk beinvloed. Veel meer dan ooit hiervoor ben ik mij bewust van de kostbaarheid van de “tijd” die me nog gegeven is. Van het besef om elke seconde op een leuke en zinnige manier te beleven. Daarom laat ik me vaak leiden door een bekend gezegde; “Een dag niet genoten, is een dag niet geleefd”

Bij deze wil ik alle naasten van Dirk, Roy en Jacques veel sterkte wensen voor de toekomst; ook al zal die zonder hen niet makkelijk zijn.   

Gistermiddag was de herhaling van de TV uitzending van Adieu BZN. Ik durfde er nog niet voor te gaan zitten. Uiteraard heb ik in de studio tijdens de geluidsmixage alle beelden voorbij zien komen, maar je kijkt er dan heel anders naar. Met een technisch oog en oor, kritisch, en geen tijd en ambiance voor emotie. Thuis voor de buis is even wat anders. Dat komt nog wel! Het was een aangepaste versie, de filmpjes van alle bandleden en een aantal liedjes waren eruit gehaald, om het geheel binnen de twee uur te houden. Over de editing had ik veel contact met Jack Veerman, die er voor naar de studio was gegaan. Na afloop kreeg ik weer veel sms-jes, telefoontjes en E-mails met “meelevende” reacties.