De afgelopen dagen is Nederland in de ban van de helden van Radio 3 FM.  Drie DJ’s van deze zender hebben zich al dagen lang in de spotlights op radio en TV, laten knuffelen als de “Heroes of the Nation” Welke mensheidreddende operatie rechtvaardigt deze nationale knuffelpartij? Welnu: de DJ’s zullen zes dagen lang, voor een goed doel, een radioprogramma presenteren vanuit een heel opvallend glazen huis, zo dat iedereen goed kan zien hoe zij dat doen. Vreemd, want iemand achter zo’n microfoon te zien zitten praten is natuurlijk dodelijk saai, en al helemaal onbegrijpelijk is wat het goede doel hier mee opschiet. Maar het gaat nog veel verder. Het oersaaie in de  microfoon praten wordt zelfs continue de hele dag live op Ned1 uitgezonden. Alsof er een nieuwe elfstedentocht is uitgebroken. Een hele horde 3FM DJ’s had zich beschikbaar gesteld voor deze moeilijke missie; slechts  drie mochten er maar uitgekozen worden door de luisteraars. Niet getreurd, die overgeblevenen mogen volgend jaar misschien de barricaden op. Wat is Nederland trots op ze!! Er staan TV camera’s in en rond het glazen huis om elke beweging van de drie DJ’s tijdens hun heldendaad nauwgezet te observeren en in alle Nederlandse huiskamers te brengen. Met wat voor nut eigenlijk?  Het wordt nog gekker. De drie DJ’s eten 6 dagen lang niet; ze plegen zelfkastijding in het glazen huis door streng te vasten. Waarom eigenlijk ? Is dat niet onpraktisch tijdens zo’n lange uitzending?  Is dat beter voor het goede doel?

Ik denk dat ik het antwoord op mijn vragen al weet; de promotietrein voor 3 FM en een paar publiciteitsgeile DJ’s van dit radiostation is vanmorgen weer opgestart. Het goede doel is slechts de broodnodige kapstok waar dit jaar de egotrip aan op is gehangen. Waar is trouwens narcist Giel Beelen, die het monopolie heeft op dit soort ranzige zelfverheerlijking onder het mom van een goed doel.

NICO TUIJP                                                                                                                                                                                      Van Sylvia onze schoondochter kreeg ik de volgende foto´s van onze jongste kleinzoon Nico Tuijp in mijn E/mail box. We zijn i.v m griep en koortslippen die nogal besmettelijk kunnen zijn even niet bij Nico op bezoek geweest, maar daar gaan we snel verandering in brengen nu we weer helemaal de oude zijn. Zoals op de rechtse foto te zien is, begint Nico al een beetje te lachen.

In Spanje is een pak sneeuw gevallen dat zijn weerga niet kent. Iedereen hier heeft het over de vorst en over de schaatskoorts die aan het uitbreken is. Vroeger heb ik leren schaatsen op de gracht waaraan we nu wonen. Het zou fantastisch zijn als ik daar van de week even een baantje zou kunnen trekken. In die winterse sfeer was ik vandaag met mijn fotoarchief bezig, en viel mijn oog op deze ruim twee jaar geleden in Alaska gemaakte foto’s.  Om jullie ook even in winterse sferen te brengen zijn er hier een paar. De aarde is nog steeds schitterend, en zal dat volgens de meeste wetenschappers ook altijd blijven. Dat is goed te zien in  in Skagway op de foto hieronder, waar we met kleine kano’s tussen allerlei ijsbergen en ijsfjorden door peddelden. Het was er steenkoud maar we kregen het van de opwinding allemaal warm van binnen. Hier een foto die ik maakte vanuit onze kano naar de andere. 

Op de foto hieronder zie je de uitloper van een enorme gletsjer in Glacier Bay aan de kust van Alaska. Deze muur van ijs is ongeveer 100 meter hoog. Gletsjers zijn altijd aan het afbreken. Ook deze hier. Onder een oorverdovend kabaal breken dan megagrote stukken van de achterliggende ijmassa af het water in, waar steeds kleine vloedgolven ontstaan.

De foto hieronder is van dezelfde gletsjer als hierboven, maar deze maakte ik vanuit een vliegtuig op een hoogte van 5 km. Een onbeschrijflijke sensatie om dit schouwspel van boven te zien. Waar de gletsjer in het water uitmondt zie je de sporen van de door de ijsmassa meegesleepte puin en modder uit de bergmassieven waar de gletsjers zich letterlijk doorheen scheuren. Het scheuren en breken van de ijsmassa en rotsen gaat gepaard met een op onweer lijkend geluid. Dit noemden de oorspronkelijke bewoners van deze gebieden , de indianen, The White Thunder.