Gisteravond keek ik met plezier en nostalgie naar een TV programma over Bennie Jolink, de flegmatieke en sympathieke zanger van de groep Normaal. Ik zag er heel veel van ons zelf, van BZN  in terug. Vooral van de tijd waarin we veel optraden in grote feesttenten, zoals in “de Veenhoop” in Friesland, waar dan 4000 a 5000 man compleet plat gingen. Kratten bier, hossende menigtes, bezwete lijven en kleine kleedkamercaravans; het kwam mij weer helder voor de geest, wat een lol wat een pret was dat. Ik zag aan het einde van het programma dat het een herhaling was uit 2001, het had echter wat Normaal betreft ook gisteren gemaakt kunnen zijn.

Sowieso hebben wij als BZN, ons altijd al verwant gevoeld aan Normaal, een groep letterlijk en figuurlijk normale mensen. Wij “palingboeren”, een titel waar we heel trots op zijn, hebben ook nooit zoveel op gehad met het schijnwereldje van glitter en glamour, elite party’s en  van het hele Hilversumse narcisten circus . Vaak zaten wij vroeger dan ook dan tijdens TV optredens met deze gezellige Achterhoekse boeren te kletsen en een biertje te drinken.

Bennie Jolink: “ Eigenlijk zijn alle teksten die wij schreven onzin, maar wel vernuftige onzin, zoals mijn vader altijd zei”. “Het gaat vaak maar om een begrip om een kernzin, vaak is dat dan meteen de titel.  Die geavanceerde journalisten die ons afbreken, en die zogenaamd hoger opgeleiden en intellectuelen die ons afzeiken hebben dat niet door. Maar als ik dan zo’n lied zing en ik zie die eenvoudige boerenjongens en meiden bij juist die ene regel compleet uit hun dak gaan, dan denk ik wel eens , hoe is het toch potverdomme mogelijk dat die gewone boeren het wel allemaal snappen?

Het had ook een BZN-docusoap aflevering van een aantal jaren terug kunnen zijn. Het ophalen thuis, en het kaarten in de bus, de humor en de pret onderling, de in de modder staande caravans die als kleedkamer dienden, en het BVO’tje ( Biertje Voor Onderweg) in de wagen op weg naar huis. Thuisgekomen gooide Jolink zijn koffer op de grond om er zijn drijfnatte kleren uit vandaan op de grond te verspreiden. Op het gasfornuis stond nog een schaal met speklapjes voor hem klaar met een wijntje. Helemaal in zijn eentje stond en zat ie daar in de keuken in het halfdonker van te genieten na een zware avond. Precies zoals ik dat zelf ook jarenlang heb meegemaakt, wat een mooie tijd, ik heb er van genoten, net zoals gisteravond van het programma.

Het viel mij op dat Bennie Jolink terugkijkend op zijn carrière vindt dat hij zijn gezin te weinig aandacht heeft gegeven, maar dat hij die fout nu met zijn kleinkinderen niet meer maakt.  Ook dat komt mij heel bekend voor.

De hele wereld in rep en roer! En ik had het gisteren al voorspeld. Rasmussen, een van de wielrenners in de Raboploeg uit de Tour de France naar huis gestuurd. Het ergst van alles vind ik eigenlijk nog het feit dat “de reden waarom” nu pas aan het licht komt, nu vast kwam te staan dat Rasmussen na zijn magistrale zege van gisteren de Tour zou winnen. Alles wat nu naar voren gekomen is omtrent zijn leugens, de reden van zijn ontslag, was al lang voor de tour bekend. Dragers van deze “kennis” hebben met openbaarmaking gewacht, en hadden daar kennelijk een reden voor. Dit ruikt naar kleffe manipulatie.

Waarom nu pas? Een politieke keuze? Als Rasmussen zich niet zo in de kijker gefietst zou hebben  hadden we er wellicht nooit iets over gehoord. Want zoals Mart Smeets het gisteren in het TV programma Avondetappe bout stelde: “ Wielrennen is liegen”. Of om Jans  Koerts  ex-prof-, en Tour de France renner in dit programma te citeren: “Iedereen gebruikt, maar je bent pas een echte prof als je jezelf zo drogeert dat je onopgemerkt door de controles komt” .

Wat een nepwereld is dit!

Ik kan mij niet voorstellen dat de Rabobank met deze prof-beerput door zal gaan.  

Geschokt was ik vanmorgen door het bericht van de complexe uitgezaaide kanker van sympathieke collega Jos Brink. Een buitengewoon aardige vent, altijd geïnteresseerd in het wel en wee van anderen. Nagenietend van een zeer druk bestaan, betrekkelijk gezond geleefd. En dan plotseling dit.  Zoiets zet je aan het denken. Je projecteert zoiets op je eigen situatie.

Een afgebakende tijdsperiode wordt in de vliegerij een tijdslot genoemd, bestaande uit twee tijdstippen. Een begin, – en een eindtijd. De rustperiode die je nog gegund is na je arbeidzame leven vormt eigenlijk ook een tijdslot. Het laatste tijdstip kan je zelf niet kiezen, het komt vaak te vroeg. De meeste mensen kunnen het eerste ook niet zelf kiezen, voor hen komt dit vaak te laat. Het Jos Brink verhaal lezende werd ik mij bewust van het voorrecht om niet bij die laatste groep te horen.

Ps   De huisfotograaf van Universal Lou Beerens heeft tijdens de laatste twee concerten in Ahoy een aantal series foto’s gemaakt. Er zijn echt beauty’s van foto’s bij. Hij heeft de meeste foto’s gemaakt vanaf een poot die tot 15 mtr hoog uitgeschoven kan worden. Deze professionele foto’s zijn te zien en te koop via www.loebeerens.nl/bznahoy/