Onze schoondochter Tamara Tol begint goed te scoren met haar nieuwe CD en single. Volgende week is zij weer op TV te zien in het TROS muziekfeest op het plein. Gisteravond was er een interview met haar in RTL Boulevard, waarin ze vertelde over haar beginnende succes in Duitsland. Ook ging het in dit interview over het BZN afscheid en zelfs over mij. Leuk om te zien.

Tijdens een feestje in het weekend ontplofte de zo goed als nieuwe versterker in Onze Weinstube. Ben nu al twee dagen bezig met het installeren van een nieuwe, zwaardere versterker. De gebruiksaanwijzing van zo’n ingewikkeld apparaat vergt echter veel technische kennis en dagenlange diepgaande studie. Van de meeste functies van zo’n ding zou ik niet eens weten wat het voorstelt, en zeker 90 % van wat je er allemaal mee zal ik nooit gebruiken.

Wat werd ik vanmorgen triest van het bericht dat Gordon door zijn broer in elkaar geslagen is. Wat een ellende toch allemaal, omdat hij van Gordon geen toestemming gekregen zou hebben om sjaaltjes van zijn beroemde broer buiten de Arena te verkopen. Gordon sleept zijn broertje nu voor het gerecht.  En dat dat dan ook nog eens breed uitgemeten in de bladen moet komen zeg. Nee, dan mijn broers.

Tijdens het afscheidsconcert waren ze uitgebreid op  TV in beeld. Niet buiten om petjes met de naam van hun broer te verkopen, maar als toeschouwers. Blij, maar ook verdrietig zoals mijn jongste broer Lowie. Hij is een populaire jongen die op feesten en partijen altijd de sterren van de hemel zingt, iets waar ik altijd een beetje jaloers op geweest ben. Als ik begon te zingen liepen de meeste mensen hard weg. Deze broer, een feestbeest pur sang dus,  kwam aan het eind van de live TV uitzending uit Ahoy samen met zijn mooie vrouw Astrid wel zeven seconden close in beeld, miljoenen mensen keken ernaar. Ze zagen echter geen feestbeest, geen blij mens, maar een verdrietig bijna ontroostbaar wrak. En dat, omdat zijn broer, ik dus, stopt met muziek maken.  Deze familieliefde, daar kunnen Gordon en zijn broer nog een puntje aan zuigen !!

Ik ben blij dat we morgenmiddag om 3 uur toch nog een luistersessie hebben in de Muhrenstudio in Volendam. Per slot van rekening hebben we nu van iedereen afscheid genomen maar nog niet echt van elkaar. Bij nader inzien is iedereen van ons er nu gelukkig ook bij. Zo kunnen we nog een laatste keer het glas heffen op BZN en op de mooie tijd die we gehad hebben met elkaar.  Jack vertrekt daarna meteen naar zijn camping en ik vlieg zaterdag a.s naar Pisa om in Livorno in te schepen op een Middellandse zee cruise-schip dat ons met onze cruisevrienden o.a naar Barcelona, Ibiza, Sicilië en Tunis brengt. Ik neem uitgebreide foto-equipement mee om een paar mooie platen te maken, en zal proberen jullie tijdens onze trip via dit journaal op de hoogte te houden van e.e.a.

Vandaag is dan mijn eerste werkeloze dag, net als morgen en overmorgen maak ik er ook echt vrije dagen van. Ik heb helemaal niets gepland, ook geen vliegerij, geen lesvluchten of fotoshoots, geen vergaderingen etc. blanco agenda. Heerlijk niets doen. Beetje wandelen, beetje fietsen met de kleinkinderen. Voor het eerst toch wel een vreemd en leeg gevoel dat er geen BZN agenda meer zal zijn. We zijn gisteravond na mijn terugkeer uit de studio  maar wat gestoofde aal gaan eten in ons favoriete visrestaurant op de dijk.

Hoewel ons werk in de studio er op zit, zijn daar technici Pieter Boer, Patrick Muhren en editor Sander nog met wat technische beslommeringen bezig. Dat kan nog wel twee dagen duren. Buitengewoon jammer dat we geen luistersessie meer konden plannen, om ons eigenlijke afscheid van elkaar een beetje in stijl te laten verlopen. Ook hadden we dan nog met enkele Universal mensen het laatste glas kunnen heffen. Niet iedereen was echter op de vrijdag beschikbaar. Pas dan is namelijk de editing klaar, en is het mogelijk de gehele DVD achter elkaar af te spelen.

De laatste dagen bereikten mij wat bezorgde mails. Aanleiding hiervoor is kennelijk mijn bijdrage van een paar dagen geleden waarin ik mij afvroeg “of ik dat nu nog niet lang genoeg gedaan heb; “aan mijn toekomst denken” Moet ik niet eens gewoon onder het bekende motto “Leef je Leven” gaan leven?” Zei ik toen, “en vooral veel terugdenken aan vroeger, aan die mooie tijd met BZN? En nagenieten van het verleden in plaats van steeds maar te denken aan de toekomst?”

Mensen vragen zich, -uiteraard allemaal heel goed bedoeld,- af, of ik mezelf hiermee niet een nieuwe toekomst ontzeg en het verleden niet teveel romantiseer, en daarmee voor mezelf een probleem creëer. Ik denk dat het allemaal wel meevalt. Misschien had ik mij iets anders moeten uitdrukken. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik genoeg gedacht heb aan “later”. Daardoor hebben we ook nooit optimaal van ons succes genoten. Het genieten werd verdrongen door de jacht naar nieuwe succes, omdat we maar bezig waren met later, met onze carrière, met onze toekomst. Daar heb ik nu genoeg van, en gelukkig kan ik mij het permitteren om deze carrièredrang te doven. In plaats daarvan van het heden te genieten zonder te moeten presteren, en af en toe eens terug te denken aan die mooie BZN-tijd.

Zojuist sprak ik Carola, we hebben besloten om vrijdag toch een luistersessie in de Muhren studio te beleggen, al was het alleen maar om dan op gepaste wijze afscheid van elkaar te kunnen nemen, alhoewel misschien dan niet iedereen van de band er bij zal zijn.