Net voordat ik gisteravond ging slapen zapte ik nog wat op TV en zag ik plotseling weer BZN fans in een programma voorbijkomen. Zoals ik al eerder zei, sommige fans worden nog eens bekende Nederlanders. Overigens heb ik vannacht slecht geslapen. Ook Dick de Boer, die ik vanmorgen vroeg sprak kon de slaap niet te pakken krijgen. Niet onlogisch. Vandaag is het begin van uur U. Nog twee concerten in Ahoy, thats it.

Vandaag is het begin van het einde. Van een levenswerk, dat qua impact in de Nederlandse amusementswereld een instituut werd. Een waar geworden droom, die nu uit is. Nooit geen verre reizen meer met elkaar, om clips of TV specials te maken of om in een ver land op te treden. Reizen die ons als een gezellige vriendenploeg op de mooiste plekjes van de aarde brachten, en waarbij lunches en diners altijd tot een feestje uitgroeiden. Nooit meer van die onderlinge gezellige gesprekken in de auto in de file over alles en nog wat. Nooit meer muziek maken in die prachtige uitverkochte theaters, waarin alles zo perfect geconditioneerd was. Of in die grote hallen of Ahoy met die grote mensen massa´s fans die er alleen maar voor jou kwamen. Nooit meer die affectie van die grote schare BZN-fans en aandacht van iedereen voor jouw band. Nooit meer mee maken dat duizenden fans jouw liedje luidkeels meezingen.  

Wat ik ook zal missen is het gevoel om in een groep gelijkgestemden onder elkaar te zijn en op hetzelfde niveau met elkaar te kunnen communiceren. Met mensen die op professionele wijze met elkaar om kunnen gaan. Die er mee kunnen leven dat een ander een andere mening heeft over zaken dan zij zonder daar meteen ruzie over te krijgen. Ik merk soms wel eens in de `burgermaatschappij` dat ik teveel gewend ben aan mijn omgang met professionals op dat gebied.

Dat zal toch wel een hele omschakeling worden. Kortom, na 16 juni gaat er voor ons heel veel veranderen, BZN was een manier van leven, op de buhne , maar ook daar buiten. Het is logisch dat het zonder BZN voor ons heel anders wordt.

Om twee uur vanmiddag vertrekken we al naar Ahoy. Er is daar vannacht en vanmorgen een orgie van techniek opgebouwd. Sowieso natuurlijk een paar trucks vol met geluid en licht apparatuur die wij als band altijd gebruiken in Ahoy. Maar daarbij komt nog het recordaantal van 22 TV camera´s, nodig voor de live uitzending van zaterdagavond, die maar liefst bijna 3 uur lang zal duren. Ook tijdens de pauze blijft uitgezonden worden vanuit Ahoy. De bühne is bovendien beladen met grote hoeveelheden geluidsopname apparatuur voor de op te nemen live DVD en CD die van het laatste concert op de markt gebracht zullen worden. Onze portretfilmpjes die het hele jaar te zien waren tijdens de live concerten op een groot videoscherm achter ons, worden eigenlijk in gestart vanuit de regiewagen, en op drie grote schermen, waarvan een hele grote achter ons vertoond. Een en ander moet vanmiddag allemaal ingesteld en uitgeprobeerd worden, en ook moeten er proefgeluidsopnames gemaakt worden, die wij vandaag nog willen kunnen controleren.

Eigenlijk zijn we er niet zo gelukkig mee, dat we al zo vroeg aan de slag moeten, je komt dan  vanavond om 8 uur als het concert begint al vermoeid aan de start. Maar we doen ons best. Iedereen moedigt ons aan om er nog van te genieten. Ik zal het proberen, want het zijn voor mij echt de laatste twee optredens ooit. Of het lukt weet ik niet, ik begin namelijk al pittig de kriebels te krijgen.

Ps: Overigens hoorde ik van Dick de Boer dar er zaterdagavond veel fans uit het buitenland bij zullen zijn. Zoals een groep uit Zuid-Afrika, die vanmorgen is afgereisd om ons morgen uit te zwaaien en groepjes uit Canada, USA en Engeland. Ze hadden allemaal het management benaderd voor kaartjes. Ik zal proberen niet te vergeten ze even in het Engels welkom te heten tijdens het concert.

Gisteravond kwamen onze kinderen bij ons op visite met een cadeau voor mij, ter gelegenheid van het BZN afscheid. Ze hadden besloten om niet tot zondag te wachten, “dan zal het wel erg chaotisch worden”, dachten ze, vandaar. Ik kreeg er een brok van in mijn keel toen ik het uitpakte. Met deze foto zal BZN voor mij voorlopig nog wel even blijven bestaan.

De foto die we gisteren kregen van onze kinderen als troost voor het verdwijnen van BZN uit ons leven.

Hier de foto vlnr Jan (op mijn basgitaar,) Kees op drums, Sophie als zangeres, Tim de toetsenman, en Thijs de jonge gitarist die eerst nog even een kabeltje wegwerkt.

Deze prachtige foto is gemaakt door fotograaf Blauw uit Monnickendam, ere wie ere toekomt

Afgelopen middag was ik voor mijn medische vliegkeuring op Schiphol. Mijn bloeddruk was iets lager dan de vorige keer, toen ie op het randje van te hoog zat,  en mijn gewicht was ook ruim 2 kilo afgenomen. Ik heb er niets speciaals aan gedaan , dus moet ik aannemen dat de final tour hier een beetje debet aan is. Meer final tours dus, zou je zeggen, maar ja we weten het: daar is er maar eentje van. In elk geval ben ik weer goed gekeurd, en kan ik weer de lucht in.

Ik krijg heel veel positieve mailtjes en ook leuke reacties per post betreffende het laatste concert. Zelfs vandaag uit Oostenrijk en uit Canada. Iedereen wenst je sterkte voor de finale en ook adviseert men om er toch maar echt van te genieten.

Een mailtje trof me toch wel bijzonder. Het is geschreven door Kees de Wit. De directeur van het bejaardentehuis in Volendam. Hij is ook lector van de Vincentiuskerk in Palingcity. Zowaar deze week toch nog een positieve reactie uit ons eigen dorp.

Dit schreef Kees de Wit in de lectorenbrief van de Vincentiuskerk.

De BZN stopt na 40 jaar. Zaterdag is het afscheid in Ahoy in Rotterdam. Miljoenen mensen over de hele wereld hebben kennis gemaakt met de BZN en genoten van hun muzikale kwaliteiten door de jaren heen in verschillende samenstellingen. Reden om dankbaar te zijn dat we in ons dorp een groep als BZN hebben. Dankbaar ook voor het plezier dat zij anderen hebben gegeven. Het gaat ze goed. Jeppa.

Dank je Kees, voor je warme woorden.