Even twee daagjes rust, even bijkomen van alle emoties, en even de achterstallige administratie wegwerken. Jan en Kees, onze tweeling kleinkinderen moesten vanmiddag voor de tweede keer naar zwemles in Hotel Spaander. Mary en ik zouden met ze gaan, maar ik had nog wat zaken te regelen dus kon ik helaas niet mee. Tamara belde net op dat ze bang is alle foto’s van Tim op de pc verwijderd te hebben. Dat ga ik straks even proberen op te lossen.

Ze treedt ook op vanavond dus hebben wij de oppas.  

Zojuist heb ik mijn nieuwe Blu Ray speler waarmee zelf opgenomen Blu Ray disks afgespeeld kunnen worden, binnengekregen, dat wordt weer ploeteren op de mac vanavond. Ik wil nu eindelijk mijn vakantiefoto;s zien op HD kwaliteit via Blu Ray DVD. Hopelijk heeft John Meijer op zijn vrije avond niet te veel wijntjes gedronken, want hij zal me nog wel even moeten assisteren denk ik zo. Soms denk ik wel eens ,waar haalt John toch al die kennis van al die apparaten vandaan, maar Ageeth, zijn vrouw vertelde me op de Henny v d Most boot dat ie elke nacht tot heel laat nota bene in bed, in allerlei soorten  gebruiksaanwijzingen ligt te lezen. Met het licht aan, dus kan zij ook niet slapen.

Afgelopen week waren we in SBS shownieuws, men vroeg mij daarin of ik de docusoap leuk vond. Daarop heb ik ja geantwoord en ze daarna uitgelegd waarom. Men liet alleen dat “ja” van mij zien en niet de uitleg waarom. Zo belangrijk is dat ook weer niet, maar voor mij nou toevallig wel. Zal ik uitleggen.

BZN is het tegenovergestelde van een door een producer bedacht format, of een op borsten of billen of andere uiterlijke kenmerken geselecteerd clubje meiden of jongens. Het is zeker niet een door smsjes en door zakenlieden gemanipuleerd format uit  Ivols of Idols of een omhooggevallen TV soappie. Het is niet een groep die geformeerd is om een bepaalde songwriter of tekstdichter, en ook is het niet een solist, waar alles om draait, zoals bijvoorbeeld Rob de Nijs. BZN is ontstaan uit vriendschap van pubers met dezelfde liefhebberij en ambitie: samen muziek maken.

Er zijn vele artistieke, commerciële, technische, creatieve en zakelijke en personele aspecten aan het succesvol runnen van een bedrijf als BZN. Elke discipline had zijn eigen waterdrager binnen de groep, en in zekere zin was iedereen even belangrijk. Nooit heeft iemand zijn plicht verzaakt. Juist die collectieve inbreng is een pijler onder het succes geweest. Alle bandleden kunnen dat beamen. Echter, de eerste 25 jaar van BZN ontstond door TV optredens naar buiten de indruk dat BZN alleen uit een zanger en een zangeres bestond. Dit kwam louter en alleen door gemakzucht van de betreffende TV regisseurs. Een hele band leuk in beeld brengen vergt meer creatief denken en wat meer werk, dan het zogenaamde statische two-shot, waarbij de regisseur op zeker speelt. De bandleden werden door de meeste regisseurs niet eens aangekeken, of aangesproken. In sommige TV specials van 30 minuten,waren de instrumentalisten soms nog niet eens  totaal 20 sec in beeld, terwijl ook zij weken van huis waren, weg van vrouw en kinderen. Bij nader inzien vind ik dat er op die manier vaak op een onfatsoenlijke manier met ons is omgegaan. Het was zo pijnlijk dat een enkel groepslid er zelfs behoorlijk gefrustreerd en geestelijk gedeformeerd door raakte. Per slot van rekening, de een wat meer dan de ander, zijn artiesten allemaal macho’s en narcisten, en wil iedereen een deel van de koek.

De laatste jaren werd het gelukkig steeds “socialer” op dat gebied, de rest van de band werd steeds mondiger en steeds meer bij de presentatie betrokken. Zeker de docu-soap heeft, vind ik in grote lijnen BZN meer als een groep geprofileerd dan ooit tevoren. Het kan natuurlijk altijd nog beter, maar juist op tijd, net voor het einde, wordt recht gedaan aan het imago dat de groep verdient. BZN is een product van vriendschap, toegewijde muzikale vakmanschap, gezamenlijke ambitie, jarenlange ervaring, en collectieve inspanningen. En zo zal BZN de geschiedenis ingaan. Leve de soap !

We waren er al vroeg, in het concertgebouw in Haarlem, waar we

‘s avonds ons afscheidsconcert gaven. Het eerste exemplaar van het boekje “Tot Ziens BZN” , met columns die wij schreven voor het Noord-Hollands Dagblad, samengesteld door journalist Peter Visser werd door Henny Huisman aan ons uitgereikt. Het is echt een heel leuk naslagwerkje geworden, en de insteek van de columns is weer eens wat anders. De media wereld was in grote mate vertegenwoordigd. Ieder van ons heeft diverse interview gegeven. Opmerkelijk maar wel logisch, was, dat het niet alleen om het boekje ging, maar ook over het naderende einde. Vanmorgen stond een foto van ons met het boekje in de Telegraaf.

Met lood in de schoenen begonnen we een uur na dit media spektakel aan het laatste reguliere optreden in een  theater. Het Concertgebouw in Haarlem waar we 25 jaar geleden in oktober 1982 als eerste Nederlandse popgroep onze theatercarrière startten, was ook de plek waar het theatergordijn definitief viel voor BZN. Wat een toeval.

Na 1354 uitverkochte theaterconcerten namen we afscheid van het theatercircuit. Dit stond te lezen op de champagnekoelers die we als cadeau kregen van theaterboekingskantoor Jacques Senf. Ook Tiny Hetsen en de zoons van wijlen onze manager Jacques Hetsen Rob en Ard waren present achter de schermen na het concert waar we door Jaques Senf toegesproken werden. Ooit begonnen we als 17 jarige jongetjes met BZN in cafe’s en clubhuizen. Later volgden de hallen en feesttenten. De perfecte maar voor de meeste popgroepen bijna onbereikbare ambiance is natuurlijk het theater. Het publiek is top geconditioneerd en gaat er eens echt voor zitten, klaar om te applaudisseren. Subtiele gelaatsuitdrukkingen en woorden kunnen hier meer doen dan op welk podium dan ook. Daarom prezen wij ons gelukkig om elk jaar naast ons andere werk, ook plus minus 60 theaters aan te doen. Het is niet vanzelfsprekend en makkelijk om in dit “elitaire” wereldje je plaatsje te veroveren. Nu is er dus plaats voor 60 voorstellingen met andere artiesten, want BZN zal niet meer te zien en te horen zijn. Resten nog 3 concerten in Ahoy.

Het was tot nu toe emotioneel de moeilijkste avond voor mij. De hele zaal die goed aanvoelde dat dit voor ons een bijzonder moment was, stond als aan de grond genageld, toen we ons laatste lied speelden. Het was zeer aangrijpend, zo’n hele geëmotioneerde massa mensen voor de bühne. Het was na afloop ook niet echt gezellig, maar zeer beladen. De laatste keer dat veel vaste fans ons nog persoonlijk de hand konden drukken, en ons wederom met cadeaus overlaadden. Wat gek dacht ik nog, eigenlijk zouden wij al die trouwe fans een cadeau moeten geven. De BZN auto was weer afgeladen met allerlei cadeaus toen we terugreden.

We bekeken ook nog aflevering 13 van de soap, die vrijdag uitgezonden gaat worden. Carola zegt daarin zeer ontroerende dingen over de bootreis met Henny van de Most. Jan Keizer maakt zijn nieuwe typetjes voor zijn achtergrond filmpje op de bühne, Jack bezoekt het Palingsound museum. Dick Plat speelt op allerlei instrumenten, net als John, Tamara’s CD uitreiking in Volendam komt in beeld en een vliegles met aansluitend mijn vliegkeuring komt in vogelvlucht aan de orde. Heel mooi wordt in beeld gebracht de obade die we van de fans kregen in Utrecht, kippenvel had ik weer.

Vandaag was ik in Lelystad voor vliegleswerk en een fotovlucht, en vanmiddag gaan we bij Tim op bezoek die al begint op te knappen na zijn keelamandel operatie. Ook is vandaag onze schoondochter Tamara jarig. Dat wordt gebak eten vanmiddag.