China wereldmacht !
De reis door China is tot nu toe als een eye opener, als een “cultuurschok” voor ons. Alle resten van het oude communistische China lijken in rap tempo te worden opgeruimd; krottenwijken worden her en der met de grond gelijk gemaakt, en inwoners naar nieuwbouwflats verhuisd. Enorme stuwdammen worden aangelegd om in de mega energie behoefte te kunnen voorzien en overstromingsrisico’s te beperken. Dat daarbij zoals in geval van het ” Drie Kloven Dam project ” in de Jangtze rivier 1,3 miljoen boeren moesten verhuizen en enkele honderden chemische fabrieken permanent onder water kwamen te staan is in een land zonder democratische besluitvorming geen enkel beletsel. Dat geldt ook voor de bouw van honderden futuristische ogende grote nieuwe spoorwegstations, vliegveld terminals, en een mega groot nieuw 8 baans wegen net door het godganse uitgestrekte land. Doorpakken heet dat !! De vragen, – of China ooit het rijke Westen zal passeren, en wanneer dat zal gebeuren – , zijn voor ons niet langer meer relevant. China is het Westen namelijk al lang voorbij gestreefd, economisch, qua infrastructuur, industriële ontwikkeling, urbanisatie, en ga zo nog maar even door.
Als je China vergelijkt met een land als India – met eveneens 1,4 miljard inwoners die – vooral in het noorden – nog in het stenen tijdperk wonen, veelal zonder stromend water, een levensgevaarlijk, niet werkend elektriciteitsnetwerk, en een miserabel wegennet, in veelal plaggenhutten, dan mag gesteld worden dat de Chinezen toch wel enorm de handen uit mouwen gestoken hebben; er is hier laatste 20 jaren een stormachtige ontwikkeling in gang gezet die zijn weerga niet kent. Ik ben er van overtuigd dat onze kinderen en kleinkinderen meer met China te maken krijgen als wij – onze generatie – dat ooit met de Amerikanen hebben gehad.
Onder: Op onze laatste dag in Xi An stapten we op zoek naar een USB stickje even een van de vele warenhuizen in de straat van ons hotel in. Onze oog schellen vielen daarbij af. Wat een ruime en moderne opzet met alle wereld topmerken en wat een heel breed assortiment….
Onder: Daarna maakten we een rit over de eeuwen oude stadsmuur van Xi An die 14 kilometer lang is. Eeuwen geleden bewoog zich het leger hier over heen om de stad te beschermen tegen indringers van buiten. We lieten ons in een karretje over de door de zon verhitte muur rijden; fietsen was in deze extreme hitte van ruim boven de 40 graden zonder enige afkoelende wind voor ons niet mogelijk.
Onder: Deze dames waren net opgestapt, ze wisten nog niet wat voor een heet avontuur ze tegemoet gingen
Onder: De Chinese fiets-avonturiers die het er toch op gewaagd hadden wisten dit inmiddels wel; de twee fietsers die in onze richting kwamen vielen enkele seconden na het nemen van deze foto uitgeput om, en over elkaar heen. Mary en ik hebben ze nog overeind geholpen.
Onder: Onze reisgenoot Hans probeert hier wat verse lucht in zijn richting te krijgen. We waren het er over eens: zo’n verzengende hitte hebben we nog niet vaak meegemaakt.
Onder: We stopten steeds bij elk van de 4 hoofdpoorten in de muur; bij de oostelijk poort konden we in de oude stad deze fraaie oude huizen fotograferen. De westelijke poort ging alleen open als de keizer was overleden en begraven moest worden
Onder: Op de muur beschermde het leger vroeger tegen indringers van buiten, maar nu wordt de muur van buiten bedreigd door de vele enorme 30 verdieping tellende flatgebouwen die in geheel China momenteel met duizenden tegelijk uit de grond worden gestampt.
Onder: Door de stad rijdend zagen we in het exacte midden van Xi An de Bell Temple, waaruit in vroeger tijd seinen voor de bevolking werden afgegeven.
Onder: Onze onnavolgbare reisleider Wieb had voor de laatste avond in Xi An het in China populaire “Hot-Potten” geregeld. Een soort fondue, waarbij je de bouillon zelf eerst moest samenstellen met verschillende kruiden, pepers, olie, en azijn. Het was beregezellig en echt erg lekker. We hadden rund en lamsvlees dat bevroren in dunne reepjes wordt gesneden en in 10 seconden gaar is. De bouillon kon je aan het eind van de dis nog opdrinken, een zoute bedoening.
Onder: De volgende ochtend waren we al weer vroeg op om naar het vliegveld te vertrekken voor de vlucht van Xi An naar de stad Wuhan met 10 miljoen inwoners. Tijdens de vlucht zagen we aardige buitjes ontwikkelen, maar in Wuhan merkten we daar niets van; het was er weer gewoon bijna 40 graden en zeeeeer vochtig.
Onder: Hier arriveerden we in een van de nieuwe terminals van Wuhan Airport. Onze monden viele open van verbazing; het leek wel een ruimtevaart controle centrum waar we doorheen liepen.
Onder: In Wuhan zagen we de elektrisch aangedreven scooters met zonne-parasol; dit is met de huidige warmte in Nederland toch ook wel iets voor bij ons thuis….
Onder: Vanuit het nieuwe treinstation van Wuhan reden we in de hoge snelheidstrein met 300 km/hr naar Yichang. Onderweg zagen we hoe de platteland woninkjes er in dit gebied uit zien. Vaak staan ze zoals hieronder ten opzichte van elkaar gegroepeerd.
Onder: In Yichan aangekomen waren we getuige van dit – voor ons westerlingen – vreemde tafereel. Op de stoep voor het restaurant kreeg het mannelijke (zie inzet) en het vrouwelijke personeel de dagelijkse peptalk van de luid roepende leider. Het ging er vrij militaristisch aan toe. Wat moet reisleider Wieb daar nou weer tussen die dames?
Onder: Vanuit het restaurant in Yichan werden we naar onze in de Jangtze rivier aangemeerde cruiseboot gebracht. We hadden een mooie 4 nachten durende vaartocht over deze bijna 6000 km lange rivier voor de boeg. 
Onder: Het Atrium van de boot, waarin rechtsonder de receptie te zien is.
Onder: De kamers waren zeer riant zoals hieronder te zien is, daar waren we het allemaal roerend over eens. Veel ruimte, met een eigen balkon en ieder een eigen stuk prive dek, dat niet toegankelijk was voor andere passagiers. Dit is onze kamer.
Onder: Vanuit de sfeervol ingerichte slaapkamer naar de living gezien, heel ruim opgezet allemaal.
Onder: Op de achtergrond in de woonkamer is het bureau te zien waar ik m’n journaal nu schrijf. Aan de andere kant van de ramen is ons prive dek
Onder: Hier zitten we dan op ons eigen dek, naast Mary zit reisgenoot Liesbeth.
Onder: In onze kamer gezamenlijk bij een biertje een beetje bij kletsen. Reisleider Wieb (in t kanariegeel) geeft alvast uitleg over de dag van morgen
Onder: Foto gemaakt vanaf zonnestoel. We varen door prachtige kloven op de Jangtze rivier, afzien manneeee……….
Onder: Maar we komen af en toe ook Chinese steden tegen zoals hieronder. Alle steden bestaan uit louter hoge flatgebouwen. De Chinezen worden letterlijk opgestapeld.
Onder: Op het gebied van uiterlijk vertoon overdrijven de Chinezen graag; in onze ogen gaan ze altijd ver over de top. Zo ook met de versiering van hun cruiseschepen; het is toch niet om aan te zien !! Hier wil je toch niet op mee varen !! De Chinezen vinden het echter prachtig.
Onder: Een mooi tafereeltje langs de Jangtze rivier. De huisjes worden bewoond door lokale vissers.
Onder: In de buurt zie je ze dan ook vaak aan het werk.
Onder: Een van de vele prachtige bruggen waar we onder door varen.
Onder: Deze brug is een onderdeel van de nieuwe 6000 km lange supersnelweg van Chongqin naar Sjanghai.
Onder: We ontmoeten een soortgelijke boot als de onze
Onder: Roltrappen tegen een berg aan?? We stappen van de boot af om het bezoekerscentrum behorende bij de gigantische “Drie Kloven Dam”, en het grote daarbij behorende sluizencomplex te bezoeken. Dat is boven op een heuvel tussen de Dam en de sluizen gesitueerd, en omdat in de zomerse verzengende hitte hier niemand een trap op kan klimmen hebben de Chinezen hier een aantal op elkaar aansluitende roltrappen tegen de heuvel aan gebouwd. Ja, je bent in China…..
Onder: De paraplu’s zijn geen overbodige luxe; het is in de zon hier absoluut niet uit te houden, mensen vallen flauw van de hitte van ver boven de 40 graden. Die onverdraaglijke hitte blijkt toch steeds meer een beperkende factor op deze voor de rest prachtige reis, dat moet gezegd…
Onder: Van de heuvel af kijken we hier op het uiteinde van het enorme 5 delige sluizencomplex. Elektriciteitskabels komen uit de krachtcentrale, die nog niet af is.
Onder: In het bezoekerscentrum krijgt men een idee van wat hier precies aan de hand is. Rechts de 5 traps sluizen, en links de Dam van 2,3 km lang 150 mtr boven de zeespiegel, 15 mtr dik aan de bovenkant en 128 mtr dik aan de onderkant. Er is 17 jaar lang aan deze zeer omstreden Dam gebouwd van 1994 tot 2011; er moesten 1,3 miljoen boeren verhuizen doordat hun huizen onder het stuwmeer terecht kwamen en er waren ook onvermijdelijke grote gevolgen voor het milieu.
Onder: Alle protesten mochten niet baten; er werd gewoon gebouwd; om overstromingen in midden China te voorkomen volgens de regering, maar volgens velen was de belangrijkste reden voor de bouw om in een deel van de energiebehoefte van de Chinezen te kunnen voldoen. Hieronder de Drie Kloven Dam van voren gezien.
Onder: Na ons bezoek aan het bezoekerscentrum gingen we weer aan boord en konden we vanaf onze prive dekken de hele versluizings-operatie van onze boot volgen. We moesten maar liefst 130 meter omhoog. Hier liggen we bij sunset te wachten om het enorme sluizencomplex binnen te gaan.
Onder: In sluis 3. De gehele opratie duurt 3,5 uur. In elke sluis 35 minuten omhoog en 10 minuten voor het varen naar de andere sluis , en dat 5 keer.
Onder: Wij konden de gehele operatie met onze groep op ons prive dek volgen. Uiteraard hadden we daar een neutje bij
Onder: We varen nu op de Jangtze achter de dam. Door de speciale lichtinval en het vlakke water ontstonden prachtige reflecties op het wateroppervlak.
Onder: Twee vissersbootjes
Onder: Door de reflectie ontstaat bijna een surrealistisch beeld
Onder: Als je van een afstand naar deze foto kijkt lijkt het wel een vlinder; je weet eventjes bijna niet waar je naar kijkt, mijn favoriete vorm van fotografie.
Onder: Ook onderstaande foto zet je ook heel even op het verkeerde been, je moet goed kijken !
Onder: Een gevulde doodskist tussen de rotsen. Onze gids op een andere boot vertelde dat deze kist hier al 300 jaar ligt. Rijke Chinezen lieten zich op de onmogelijkste plekken begraven; hoe hoger in de bergen – maar wel voor iedereen zichtbaar – hoe rijker men was. Later hoorden we van een andere gids dat dit een toeristen doodskist is, en dat hij elk jaar vernieuwd wordt.
Onder: We komen weer bij een grotere plaats aan, we zijn klaar voor een nieuw uitstapje, en dat belooft heel leuk te worden, maar daarover later meer.
