Dit bericht werd geplaatst in journaal op door .

Kriebels, Interview in blad, luchtfoto’s

Een reactie plaatsen

De Kriebels

Hoewel we nog volop bezig zijn met de laatste puntjes op de “reis i”, zoals de vereiste Australische visa – die net binnen zijn – ; allerlei spulletjes voor het internetbankieren , de muziek voor onderweg; de transport verpakking en spare-parts voor de laptops en uitgebreide fotoapparatuur etc, komt de datum van vertrek voor onze komende wereldreis nu voelbaar dichtbij. Want eerlijk gezegd begin ik nu toch wel een beetje de kriebels te krijgen; en ik merk dat ook aan Mary. Deels om het onbekende, om het avontuur dat ons wacht; – hoewel dat ons enorm trekt -, maar vooral, omdat we onze kinderen en kleinkinderen zo lang (4,5 maand) moeten missen. Zo lang aan een stuk zijn we nog nooit van huis geweest, en we zijn gewend om onze kinderen en kleinkinderen allemaal een paar keer per week te zien. Tijdens onze 3 maanden durende wereldreis vorig jaar, merkten we echter dat door het geregelde telefoon,- en skype contact met het thuisfront, het gemis in de praktijk, waar we toen ook bang voor waren, wel meeviel. Bovendien word je natuurlijk ook in beslag genomen en gefascineerd door alle reis indrukken onderweg, maar toch….. net als vorig jaar houdt het ons ook nu, voorafgaand aan de reis, bezig. Neem nu de kleine Jip, ons jongste kleinkind dat nu nog geen 2 maanden oud is. Hij zal, als wij terugkomen bijna 7 maanden oud zijn; bijna een kleuter! We hebben met de kinderen afgesproken dat we een dag voor vertrek s’ middags voor alle kleinkinderen bij ons thuis pannenkoeken bakken, en dat we daarna s’ avonds met de kinderen gaan uit eten.
 
Onder: In kraakhelder vliegweer vlogen we via Volendam naar Egmond aan Zee aan het Noordzeestrand; onderweg maakte ik deze beauty van de haven van Volendam, gezien van boven de noord pier 

INTERVIEW IN MAANDBLAD FOTOGRAFIE

Onlangs werd ik benaderd door Diana Bokje van de redactie van het maandblad “Fotografie”, voor een interview. “Van popster tot luchtfotograaf” werd de kop boven het artikel, en daar ben ik eigenlijk best wel trots op. Ik vind fotografie een hele prettige invulling van de mij nog gegeven tijd, en dat ik met iets geheel anders als muziek maken, of  BZN er ook weer “bij hoor”, is alleen maar leuk. Dat het mijn nieuwe beroep – dus werken om er geld mee te verdienen, – zou zijn, is onjuist;  ik werk niet meer; alles wat ik doe kost geld. Wel bedrijf ik fotografie op een professioneel niveau, niet als beroep dus, maar meer als passie, waar ik intens van geniet. Vliegen en fotograferen, en dat dan ook nog eens tegelijkertijd; het kan toch niet mooier? Omdat ik echt apetrots ben, heb ik besloten het artikel hier alsnog te plaatsen.

Onder: Links de kaft van het mei nummer van het blad Fotografie waarin het interview met ondergetekende staat; rechtsonder de openingspagina van het artikel

Onder: Redactrice Diana Bokje vloog in het kader van het interview met mij mee op een luchtfotovlucht. Hoe zij dit beleefde beschreef ze in haar maandelijkse inleidings column van het blad. Ik heb kostelijk genoten van de wijze waarop zij uiting van haar euforie geeft; vooral als ze zegt: ” het ultieme gevoel van vrijheid ontroert me” dat is nou precies de spijker op z’n kop waarde vrienden!! Nu hoor je het ook eens van een ander.
  

Onder:Het vervolg van de tekst van het artikel

Onder: Het vervolg

Onder: het vervolg:

Onder: Vast onderdeel in de reeks interviews met fotografen in dit blad is het item: “De Tas Van” Daar moest mijn tas dus ook aan geloven. Over de tekst in het artikel: toen ik de Canon 5D Mark2 kocht was dit de camera met de meeste pixels, er is nu een Nikon met nog meer, maar ja, je bent of met Canon of met Nikon getrouwd. Linksonder de zwarte handschoenen met afgeknipte vingers voor luchtfoto vluchten in de winterse kou.

Onder: Nu we het dan toch over luchtfoto’s hebben. Het centrum van Volendam, met in het midden de mooie Calkoengracht.

Onder: Vorige week plaatste ik een update van de bouw van de nieuwe Volendamse wijk De Broeckgouw. De foto was een paar weken oud. Ik kreeg daar veel enthousiaste reacties op. Daarom hier een laatste update.

Onder: Het fotogenieke Durgerdam onder de rook van Amsterdam . Duidelijk zichtbaar is het Amsterdamse IJ

Onder: Het fort eiland Pampus in het IJsselmeer; het ziet er hier anders als anders uit, want hier is op 21 juli j.l Olivier Terwind geboren, de eerste geboorte ooit op Pampus. Een gezonde zoon van fortbewoners Maartje en Kris Terwindt. Hartelijk gefeliciteerd Maartje en Kris.

Dit bericht werd geplaatst in journaal op door .

Sprookjesbos, voorbereidingen 2de wereldreis, kleinkids

Een reactie plaatsen

VOLENDAMMER LOU STROEK IN DE OUDHEID

Bij het opruimen van mijn laptop voor de komende wereldreis vond ik in mijn Croatie map een foto die aan mijn aandacht ontsnapt is, terwijl het toch een heel bijzondere foto is. Antieke beeltenissen met een moderne kop in het midden. In Strucha midden in een bergdorpje vonden we deze bizarre beeldhouwreeks Het mag toeval zijn of niet, of misschien wel een geintje van onze bootbemanning, maar de middelste persoon op deze foto met beelden uit de oudheid lijkt toch precies op de Volendamse Lou Stroek, een van onze vrienden en de smaakmaker van ons reisgezelschap in Croatie.

Onder: Wij – van ons reisgezelschap,- vonden vooral het gebeeldhouwde haar van Lou heel knap uitgehakt. Daar moeten toch wel heel kleine beiteltjes aan te pas gekomen zijn. Ook de zonnebril doet het goed in dit steen geweld Toen we het plaatsje verlieten heeft Lou nog een vers Croaats bosje bloemetjes bij zijn eigen kop achtergelaten.

 

Nederland Waterland, recreatiegebied “het Twiske” net een lappendeken

Vorige week  maakte ik vanuit de PH-BZN een aantal luchtfoto’s waaronder o.a enkele foto’s t.b.v een fotowedstrijd met als thema Nederland Waterland. De wedstrijdfoto is in de vorige bijdrage van dit journaal te zien. Op deze foto heb ik inmiddels vele positieve commentaren gekregen; over de uitslag van de wedstrijd zal ik de lezers van dit journaal uiteraard t.z.t. uitvoerig informeren.

Onder: Uit de serie die ik daartoe boven Waterland maakte vandaag ter publicatie op dit journaal deze foto van het Twiske bij Landsmeer. De slootjes zijn ontstaan door vroegere veenafgravingen. Wij Waterlanders zijn hier aan gewend , maar wat moeten buitenlanders toch wel niet denken van deze vreemdvormige lappendeken.

NAAR HET SPROOKJESBOS IN ENKHUIZEN

Onder: Vandaag gingen we met kleinkinderen Thijs en Sophie naar het sprookjesbos in Enkhuizen. Wat is dit een leuk attractiepark voor deze kleintjes. Veel heel natuurgetrouw uitgebeelde voorstellingen van bekende sprookjes in de stijl van de Efteling en veel speeltuinen waar deze kleintjes zich thuis in voelen. We hebben een weliswaar vermoeiende, maar echt hele mooie dag gehad. Hier zitten we aan het einde van de dag uit te rusten, met op de achtergrond het paviljoen met de reus die aangespoeld was op Liliputter Eiland..

Onder: Sophie en Thijs in de dobberbootjes, op de paardjes, de glijbanen en de klimwerktuigen. Ondanks de drukte waren nergens lange wachtrijen. Wij zijn de laatste jaren door allerlei exercities met onze kleinkinderen echt pretpark kenners geworden, daarom durven we te stellen dat dit een van de leukste parken tot nu toe was.

VOORBEREIDING 2de WERELDREIS: 35.000 km door de lucht en 13.000 km over land

We zijn hier tussen alle andere beslommeringen door druk bezig met de voorbereidingen op onze komende 4,5 maand durende wereldreis, die begin september zal aanvangen. Met Gisela van het Globe reisburo hier uit Volendam – waar we al jarenlang goede reiszaken mee doen – , hebben we de laatste maanden reeds vele transatlantische en binnenlandse vliegtickets gereserveerd. Ook hebben we ervoor gezorgd dat de bushcamper, terreinwagen, en campervan, waar we alle afstanden op de grond mee af zullen leggen overal op tijd voor ons klaarstaan. Vooral de hotels in de aankomstplaatsen waar we laat op de avond of s’ nachts na een vlucht arriveren hebben we voor de zekerheid ook vastgelegd. De route hebben we grotendeels ruw ingedeeld, zodat we er zeker van zijn de meest belangrijke highlights niet te zullen missen.  Dat is een hele uitzoekerij. Ook bestuderen we de klimaten ( 3 klimaatzones in Australie) en de daarmee samenhangende begaanbaarheid van de routes als wij er doortrekken. Het Noordwesten van Australie bijvoorbeeld, is na november als de zomer er uitbreekt met temperaturen van ver boven de 40 graden, niet meer begaanbaar door de overstromingen. Australie is in tegenstelling tot Nieuw Zeeland een groot avontuur en zeker niet zonder gevaar. Maar ja, dat maakt het nou juist tegelijkertijd zo aantrekkelijk. Ook zijn we bezig met het installeren van onze woning voor de kennissen en familieleden die er zullen wonen als wij weg zijn. In verband met veiligheid zal ons huis zal niet een dag onbewoond zijn !  

Onder: Op de globe is de vliegroute te zien die ons naar Singapore leidt. We stappen daar over in een vliegtuig naar Bali, waar we om te acclimatiseren 3 nachten in een beachresort zullen verblijven. We vliegen dan naar het mooie tropeneiland  Flores, vanwaar uit we met een gemotoriseerd zeilschip terug naar Bali varen, en vandaar vliegen naar Darwin in Noord Australie

Onder:Met dit prachtige gemotoriseerde zeilschip varen we van Flores naar Bali terug. Er zijn 12 hutten aan boord.

Onder: De route vanuit Flores via de Sunda eilanden terug naar Bali. We kijken vooral uit naar het eiland Komodo, met de wereld beroemde varanen, en het vulkaaneiland Lombok. In vele baaitjes kan er gesnorkeld en gezommen worden, en zullen vele tropische haventjes worden bezocht. Ook na de terugvaart in Bali verblijven we nog 4 dagen in een passend Balinees resort. Al met al vliegen we na ruim twee weken Indonesie vanuit Bali naar Darwin in noord Australie

 

Onder: Onze geplande route door en over Australie, dat ruim 180 keer zo groot is als Nederland; afstanden zijn hier immens groot. De rode pijlen geven de routes over land aan, en de blauwe pijlen staan voor de vluchten. Zoals te zien starten we in Darwin, om daar vandaan naar het in het zuidwesten gelegen Perth te trekken met een 4 WD bushcamper, een solide gevaarte met weinig luxe, vooral geschikt voor geaccidenteerde, zwaar te berijden “off the road” tracks. Dit traject van ongeveer 5000 km is zonder meer het moeilijkst begaanbare traject van onze gehele trip. Daar vandaan vliegen we zo’n 2000 km naar Alice Springs in het hete Red Centre , de zogenaamde “Outback” van Australie. Hier rijden we in een 8 cilinder 4 WD terreinwagen en verblijven we in hotels, omdat het hier gewoonweg te heet  (40 a 50 graden Celsius )  is om in een camper te wonen. Dan wordt er naar Cairns in het noordoosten gevlogen – 1500 km – om vandaar onze route over 6000 km in een luxe 4 persoons campervan richting zuidoosten naar Sydney, Melbourne en Adelaide etc te vervolgen. De meest gangbare toeristen route in Australie, dat wordt uitrusten geblazen….. Vanuit Melbourne vliegen we 600 km naar het eiland Tasmanie; het is dan al januari 2011. Ook daar beschikken we over een luxe 4 persoons campervan. Na een rondreis door Tasmanie vertrekt de vlucht naar huis; we zijn dan zo’n 4,5 maand verder, en hebben er dan ruim 13.000 km opzitten. (zonder files en stoplichten)  Het mag duidelijk zijn dat we zoveel mogelijk professionele fotoapparatuur meenemen. Dat wordt smullen voor de Tuipjes!! In Australie zullen we bij aankomst in Darwin meteen al een internet modem met prepaid kaart aanschaffen, zodat we vanuit alle uithoeken in “down under”, onze laptop zoveel mogelijk verslag van onze avonturen op dit journaal kunnen doen. 

Onder: Vorige week hadden we Kleinkinderen Mary en Nico bij ons te logeren – linksonder- en ook waren naast Sophie en Thijs daarna de broertjes Jan, Kees en Tim een nachtje en een dag bij ons te gast. Met de laatsten hebben we net als met Sophie en Thijs in een fluisterbootje gevaren en zijn we uiteraard even in de speeltuin geweest. – rechtsonder – 


Onder: Op het Volendamse slobbeland zwommen we nog wat met vlnr: de broertjes Kees, Tim en Jan en maakte ik deze stoere foto van ze.