Vanavond is het 5 jaar geleden dat Dirk van der Horst overleed. Ik herinner mij Dirk als een van de sympathiekste en zachtaardigste mensen waar ik ooit mee heb samen gewerkt. Hij kon niet in zijn lot berusten en deed net of ie niet wist dat magere Hein hem al lange tijd tot op een paar stappen genaderd was. Aan zijn sterfbed sprak hij de voor hem onmogelijke woorden tot zijn naasten: ” ik had graag nog langer bij jullie willen blijven , maar dit lijf kan niet meer” een paar minuten later – 22 september 2004 om half 8 s’ avonds – exact 5 jaar geleden op hetzelfde tijdstip als ik dit nu schrijf overleed Dirk van der Horst; een groot man, een lief mens. 

Zeker al 10 jaar lang gaan we na de Volendamse kermis voor twee weken naar een Grieks eiland. Door familie-omstandigheden hebben we deze keer met die traditie gebroken en de reeds geplande vakantie gecanceld. Het is hier gelukkig mooi weer dus kunnen we regelmatig de lucht in. Voor deze week staan er ook elke dag allerlei soorten vluchten op het programma. Komende woensdag zal de PH-BNK eindelijk weer vliegklaar zijn. Donderdag vliegen we ermee met vrienden naar de Duitse waddeneilanden 

ALGEMENE BESCHOUWINGEN – DE SPREKERS

AGNES KANT – ALEXANDER PECHTHOLD- MARK RUTTE – GEERT WILDERS

Met interesse en argwaan volgde ik de algemene beschouwingen in de 2de kamer deze week. Vaak geven deze een beeld van de stellingname’s en mogelijke nieuwe standpunten van politieke partijen t.a.v belangrijke ontwikkelingen in onze maatschappij voor de komende tijd. Het westerse vrije markt systeem, het kapitalisme, ligt door de bankencrisis als aangeschoten wild op de vergadertafels; de linkse aasgieren in de politiek ruiken bloed en staan in rijen klaar om het genadeschot te geven. Alle al lang verbannen nivelleringssplannen, de aftrekbaarheid van de hypotheekrente, belastingverhogingen, en het afschaffen van de inkomensonafhankelijke kinderbijslag komen weer in beeld.  

Ik kijk met argwaan, omdat ik weinig geloof heb in de goede bedoelingen van politici; het zijn per definitie populisten die slechts hun eigen (electorale) belang dienen. Geinteresseerd, ben ik vooral in het verbale “kunst en pruts” werk dat hierbij te horen is. Er zijn echte woordkunstenaars bij maar ook regelrechte hakkelaars.

Absoluut dieptepunt hierbij is Agnes Kant van de SP. Een paar weken geleden zagen we haar reeds als een ordinair krijsend viswijf in een TV debat met alle lijsttrekkers na afloop van de voor haar tegenvallende uitslag van de proviniale verkiezingen.Wat haar voorganger Jan Marijnissen in 15 jaar aan de SP opbouwde, brak zij binnen 20 minuten volkomen af. Einde SP.

Ook nu weer trok ze humorloos als een hork grommend en kijkend ten strijde. Hakkelend, zichzelf herhalend, drammerig en weinig adrem, bleef ze haar opponenten met striemende stem geselen, en haar socialistische stokpaard de sporen geven.

De beste sprekers in de kamer, – politieke strekking buiten beschouwing latend – vond ik vooral Pechtold, een echte hoogstand. Daarna Rutte en Wilders. Vooral de verbale kunsten van Pechtold die het zgn “20 commissies plan’ van het kabinet van tafel veegde en dit kracht bijzette mbv een stapel meegebrachte boeken en rapporten was geniaal.

Rutte vind ik de laatste tijd sterk groeien in zijn rol als pleitbezorger van liberaal Nederland en Wilders blijft een ongrijpbare debater. Ik kan er mateloos van genieten hoe hij als verbale marionettenspeler de hele Haagse kliek aan zijn vingers laat bengelen en radeloos maakt. Zijn laatste stunt, kopvoddentax, vond ik echter ronduit een slecht idee, tenzij het echt als grap bedoeld is.

De algemene beschouwingen bekijkend, lijkt het alsof de financiele crisis door ons kabinet veroorzaakt is. Niets is minder waar natuurlijk. De crisis speelt de oppositie gewoon enorm in de kaart. Het kabinet wordt door alle oppostiepartijen verweten nog niet te gaan bezuinigen in 2010. Dat is kort door de bocht; alle topeconomen roepen in koor dat er de eerste 1 a 1,5 jaar niet bezuinigd moet worden om het broze economische herstel niet in de kiem te smoren. De oppostie maakt heel handig gebruik van de  financiele crisis om er electoraal beter van te worden; zoals ik al zei, het doen en laten van politici is gericht op eigen belang. Altijd.   

 Geergerd heb ik mij later op de avond aan Pauw & Witteman; het enige Nederlandse TV programma waar ik wel eens naar kijk. Als enige criticaster van de Algemene Beschouwingen was Jan Marijnissen in dit programma uitgenodigd; linkser kan gewoon niet. Niet dat ik mij erger aan de aimabele Jan Marijnissen, maar het was gewoon extreem eenzijdig. Hier had voor de geloofwaardigheid van de discussie een tegenpool naast moeten zitten. 

FORT PAMPUS 

Onder: afgelopen week vloog ik ook even over het eiland Pampus, niet ver van Amsterdam; het lag lekker te bakken in de zon; het wordt tijd dat ik er met mijn kleinkinderen toch eens naar toe ga.

Onder: Een uitsnede van bovenstaande foto; hierop is te zien dat het gezellig is op het terras. Zo zie je Pampus niet elke dag.

Onder: In juli /aug 1981 op het Griekenlandse eiland Corfu maakten we met BZN een special van de CD Friends; hier speelt Cees Tol de solo van Hang on to a dream Rob Huiskens hanteert de camera en zijn vader Jan Huiskens staat vooraan met hoed aanwijzingen te geven.

Onder: Annie Schilder 29 jaar geleden in 1981 in het Griekse vissersplaatsje Kassiopi net voor de opnames van The Sailormansong. Rechtsonder is Annie tijdens de opnames een kleurtje aan het pakken.

Onder: In juli /aug 1979 ( dus 30 jaar geleden) waren wij met de TAGO vouwwagen op vakantie in Zuid Frankrijk. Mary is hier 29 jaar en ondergetekende 31 jaar jong. We stonden met onze vouwwagen in Chateau Arnoux in de buurt van de Grand Canyon du Verdon. Hier zitten we in de vouwwagen aan ons slimme vouwtafeltje Franse stobroden te eten, Sander links vooraan, is hier nog 7 jaar en Vincent 3 jaar oud. Onze jongste zoon Kees hebben we thuis gelaten; hij was hier net 4 maanden oud, en had niets te zoeken in Zuid Frankrijk. 

Onder: Hier sta ik met onze kids Sander en Vincent op de boulevard van het Zuid Franse Cannes; we waren er vanuit Chateau Arnoux naar toe gereden 

Onder: Het afgelopen weekend heb ik voor een groot deel in de lucht doorgebracht. Zaterdag tijdens een trainingsvlucht met aankomend verkeersvlieger Sander Schokker en zijn vader – uit Volendam – vlogen we naar Hoogeveen, waar het heerlijk vertoeven was op het zonovergoten terras. Vandaar vlogen we naar en landden we in Groningen en daarna ging het over het prachtige Friesche merengebied en de afsluitdijk naar Texel. Hieronder een foto die ik maakte boven het Friesche watersportplaatsje Grouw; hieronder wordt genoten waarde vrienden.  

Onder: Tijdens ons oponthoud op het drukke en gezellig vliegveld Texel parkeerden we de PH BZN naast deze paraglider afkomstig uit het Noordhollandese Beverwijk, waar we even een mooi plaatje van maakten.

Onder: Zondagmorgen keken we naar onze voetballende kleinkids Jan (L) en Kees (R) – met de zwarte hesjes – op de terreinen van de RKAV Volendam. Hoewel Kees een doelpunt scoorde, verloor zijn team met grote cijfers. Jan Kees en hun broertje Tim hebben sinds kort een poes (katertje) in huis met de naam Jim. Ze zijn er redelijk enthousiast over, maar ik vraag me af of ze dat blijven als het beest binnenkort met dode muizen in huis komt  

MARCO BORSATO

Ik heb na het BZN afscheid diverse malen mijn bewondering voor het BZN management uitgesproken. Eerlijke mensen waar we 42 jaar lang blind op konden vertrouwen, zodat wij BZN- ers ons altijd voor 100 % aan ons eigenlijke artistieke werk konden wijden. Blij dat we ze nooit “ingeruild” hebben. Er zwermen namelijk om succesvolle artiesten – hebben wij ervaren – altijd vele parasieten rond. Wolven in het Showbizzbos die je met mooie  verhalen en adviezen gouden bergen beloven maar slechts met hun eigen portemonnai bezig zijn. Met interesse en afgrijzen heb ik daarom de laatste dagen de berichten rond  de teloorgang van het productiebedrijf TEG van Marco Borsato gevolgd. Vooral omdat ik met enkele van de hoofdrolspelers uit dit drama in mijn BZN tijd ook aan de onderhandelingstafel heb gezeten. Kneppelharde zakenlui c.q media specialisten. Mensen die veel meer van de complexe mediabusiness weten dan jij, en je heel makkelijk kunnen overbluffen. Borsato heeft, zo lees ik, pas twee weken in de gaten wat er aan de hand is, kennelijk heeft hij zich uitsluitend met zijn artistieke werk beziggehouden, en zich in zijn blinde vertrouwen m.b.t zijn zakenpartners vergist. Hopelijk heeft Marco nog niet al zijn privepijlen verschoten als het faillissement echt uitgesproken gaat worden. 

ARMOEDE

Na 8 jaar BZN succes van 1966 t/m 1974 begonnen lege zalen, weinig verdiensten en pure armoede op ons pad te komen. Met veel kunst en vliegwerk konden we de eindjes nog maar net aan elkaar knopen, en onze kinderen onderhouden. Het steeds kleiner wordende BZN salarisje werd ook nog eens aangevreten door de kosten die ik moest maken om aan de TU in Delft te kunnen blijven studeren en er elke dag vanuit Volendam naar toe te rijden. Na onze eerste nr 1 hit in sept 1976 werden we ineens verlost van alle financiele klemmen, en konden we echt gaan sparen. In de BZN zomervakantie van 1981 (en dat is alweer 28 jaar geleden) konden Mary en ik het ons zelfs financieel permitteren een luxe verre reis te maken. Een droom werd waar; we gingen voor drie weken naar Indonesie, met bijna overal privevervoer en prive-gidsen.

Onder: Hier in aug 1981 op het eiland Bali op weg van Sanur naar Kuta Beach; we hadden in Sanur een motor gehuurd en voelden ons echt als “koninklijke” hippies. Mary was hier 31,- en ondergetekende 33 jaar. Wat een leeftijd! Net na het maken van deze foto werden we bij het tanken door de pompbediende bestolen; hij rekende een hele tank vol maar had er maar een heel klein beetje in getankt. We moesten daarom later onverwacht zoeken naar brandstof en raakten in tijdnood. Omdat het om 6 uur in de tropen ineens donker wordt – we waren ervoor gewaarschuwd – hadden we grote problemen toen we daarna op de terugweg naar Sanur in het volkomen pikkedonker terugreden.  

Onder: Voordat we in Jakarta Indonesie arriveerden maakten we een driedaagse “stop over” in Singapore. Ik was de naam vergeten maar op mijn dia teksten lees ik dat we daar verbleven in het York Hotel. Omdat onze kamer overbooked was kregen we maar liefst de bruidsuite. We waren echt in de wolken; dat weet ik nog wel, zo een grote luxe kamer met zelfs een privebar zagen we voor het eerst.Ik was zelfs zo enthousiast dat ik het tafereel aan de bar met mijn zelfontspanner kiekte. Zo te zien dronken we de op Schiphol gekochte taxvrije port.

Onder: De reusachtige slaapkamer van de York hotelkamer waar wij heel rustig in bed liggen. Bij het terugzien van deze foto moest ik toch wel even lachen. Omdat deze ook met de zelfontspanner is gemaakt moest ik snel na het nemen van de foto in bed duiken, maar was een paar keer te laat.Daarom moest het steeds opnieuw. De rustige indruk die deze foto uitstraalt is dus volkomen vals. 

Onder: Mary (31 jaar) op Kuta Beach aan de westkust van Bali. We zaten tussen de vele tientallen hippies uit de hele wereld op het strand naar de zee te staren. De beroemde zonsondergang van Kuta durfden we niet af te wachten in verband met de invallende totale duisternis na 6 uur s’avonds .

Onder: Hier rijden we in een Riksja door Singapore; het is de manier om de stad te verkennen, al geeft het af en toe, wanneer je een klucht op moet, een feodaal gevoel, als je de fietser daarbij hoort kreunen. Later begrepen we dat dit kreunen wordt overdreven om de fooi omhoog te krikken.We kregen met een van de Riksja fietsers ruzie. Hij had zeker 5 biertjes van ons gedronken na zijn fietsklus, en we gaven hem 10 dollar fooi. Hij werd zo woest dat hij die op de grond smeet; hij vond de fooi maar een fooitje. (was niet deze fietser)  

Onder: Hieronder lopen we gekleed in Sarongs langs tempels in Bali. We vonden dit zo prettig, dat we en paar sarongs kochten en thuis na de reis nog lange tijd in een Sarong rondliepen.  

Onder: In Bali speelde ik op de gamelan, met twee Balinezen. De Balinezen dachten dat ik een Molukker was, niet zozeer om mijn gamelanspel maar om mijn uiterlijk; daar snap ik nou niks van. 

Onder: Voor de afwisseling even deze foto hieronder. In sept 1982 maakten we een NCRV – TV special van de CD  ” Pictures of Moments” in de Franse Alpen in de buurt van Thones. Deze klus kenmerkte zich door de bijna onbegaanbare lokaties als gletsjers, bergwanden en ravijnen. Van ons werd gevraagd mee te helpen alle apparatuur naar de lokatie te dragen, en dat viel niet mee weet ik nog (zie onderste foto). De regisseur bedacht ook een fietswedstrijd. Ik meen me nog te herinneren deze gewonnen te hebben, of vergis ik me nou? Vlnr: Jan Tuijp, Jack Veerman, Jan Keizer, Annie Schilder, Thomas Tol, Cees Tol

Onder: Het keiharde bewijs! Hier is te zien dat het pad van een artiest -letterlijk- niet altijd over rozen gaat. Ook van ons werd verwacht dat we apperatuur naar de lokaties droegen, en dat was niet eens altijd zonder gevaar.