Onder: Zo mooi kan een palmstrand zijn, als je hier mag zitten, zoals wij nota bene op ons eigen strandje, ben je in gelukkige omstandigheden.

Onder: Op de Fiji eilanden vind je overal, ook in het wild, veel kleurrijke bloemen in allerlei vormen en maten; onderweg van het restaurant naar onze bure op Tokoriki zag ik deze prachtige exemplaren. De Fijijanen lopen vaak met bloemenkransjes om, en bloemen in het haar net boven het oor.  

Elke avond tijdens het diner op het terras tussen het restaurant en de pool werd er door de obers/tuiniers/muzikanten gespeeld en gezongen. Fijijaanse liedjes, maar ook romantische zwijmelmuziek van o.a The Chieftains & Ry Cooder op bottleneck guitar, Freddy Fender achtigen, en ook zelfs een track van de country CD van Tonny Wille, de Pussycat zangeres, die altijd een van mijn favoriete zangeressen is geweest. Er werd dan voor elk net gearriveerd – bij naam genoemd – stel het welkomstlied gespeeld, en voor de degenen die de volgende dag zouden vertrekken het ontroerende afscheidslied.

Onder: Muziek is belangrijk voor de Fijijanen, het is dan ook gezellig op het resort, waar een van de aanwezige gasten, linksonder, door de muziek geinspireerd werd haar vuurkettingact te doen. Rechtsonder Jerry die vaak bij ons aan tafel zijn prachtige liedjes zong  

Zo ontstond er een goed contact met de multifunctionele Fiji-janen en jaansen, die op het Tikoriki Resort werken. Het blijkt ons dat de meesten van hen op Yanuya Island wonen, ongeveer 5 km vanaf Tokoriki Island. Deze over het algemeen jonge mensen werken 24 dagen achter elkaar en hebben dan 5 dagen vrijaf; tijdens de 24 werkdagen ( zonder rustdagen) gaan ze niet naar huis, ze zijn dan intern op het Resort. Bedenk dat daarbij vaders en moeders van gezinnen zijn! Het resort op het afgelegen Tokoriki Island beschikt over een boot waarmee gesnorkeld, gedoken, gevist, of naar een ander eiland gevaren kan worden. Wij wilden wel eens zien waar al die werknemers nu woonden, en besloten een middagje met Willy te gaan varen naar het eilandje Yanuya, op een kwartiertje varen. Willie, degene die altijd met de resort-boot vaart,  woont ook op Yanuya, en zal ons zijn huis en zijn vrouw en zoontje Appie daar laten zien. 

Onder: Op het eiland Yanuya aangekomen kwamen we niet onder het gebruikelijke welkomstritueel met de Chief en de Kava uit; dit gebeurde in het modern ingerichte dorpshuis.

Onder: Dit wil ik jullie toch ook even laten zien. Willy, die door zijn werk een van de betere huisjes in het dorp heeft, liet dit ons met trots zien. Hier zijn vrouw en Appie zijn zoontje. Achter de doeken de slaapplaatsen. Stoelen of tafels gebruikt men niet , alles gebeurt zitend op de grond, ook het eten.

Onder: De keuken van het gezin van Willy, staat naast z’n huisje, het is klein en donker, maar dat mag de pret niet drukken. Het heeft wel een natuurlijke ventilatie, zo te zien aan de open sleuven onder het dak. 

Onder: Het dorpje Yanuya. We werden hartelijk door de dorpsbewoners begroet, zijzelf, of familieleden van hen werken op het resort waar wij verblijven. we werden – rechtsboven – zelfs gewenkt om foto’s van ze te komen te maken; het lijkt de ver van mijn bed show, maar sommige tafereeltjes, zoals: “de was in de roop”, en rechtsonder de vrouw die de was doet op de hand, herinner ik me nog heel goed vanuit mijn jeugd bij ons thuis. 

Onder: Andere koek; we hebben dan wel geen communicatiemiddelen, maar wel een luchtig kantoortje waar ik steevast elke dag mijn reiverslagje schrijf en de foto’s archiveer; bij BZN riepen we dan afzien manneeeeee..

Onder: Zaterdagavond, we hebben we ons laatste dineetje in Tokoriki, wat hebben we hier genoten. Vanavond zijn wij aan de beurt voor het afscheidslied dat we deze week al een paar keer gehoord hebben als anderen vertrokken, snif snif.

Het Fiji eiland Tokoriki is een “honeymooners” eiland, een oord voor “pas getrouwden”. We wisten dat van te voren niet, maar kwamen er gauw genoeg achter; er wordt hier op grote schaal gekopkluifd, gefluisterd en geaaid, ook tijdens het eten, als aaien en elkaars polsje vasthouden helemaal niet zo praktisch is. De buren in de Beach Bure naast ons, – wij zagen dat per toeval tussen de palmbomen door -, presteerden het zelfs om meer dan twee uur achtereen naast elkaar liggend in hun hangmat te wiegen, daarbij lieve woordjes in elkaars oor fluisterend. Een zeer opgefokte en onpraktische situatie, waar wij niet zo erg in geloven. Meestal zijn dit de echtelieden die weer het snelst van elkaar scheiden is onze ervaring. Je moet elkaar wel een beetje de ruimte geven, en in zo’n hangmat met z’n tweeen voor pakweg een kwartiertje  oke, maar 2 a 3 uur, met daarbij het risico dat ie onder het gewicht bezwijkt nee, dat liever niet . Overigens vinden wij de rust hier helemaal niet erg, we zijn daar wel even aan toe na die enerverende maanden van rondreizen en indrukken opdoen. Integendeel, het is een weldadig gevoel om dit nu te beleven.

Onder: Dit is een van de Fiji stafleden die hier steeds voor ons klaar staat; ze zijn niet alleen heel mooi, maar ook nog eens buitengewoon lief en vriendelijk, waar maak je dat nog mee? Jawel, hier in Fiji !! 

Onder: We hebben nog nooit zulke mooie sunsets gezien als hier in Tokoriki. Deze foto nam ik tijdens het diner; we keken uit over een van de zwembaden naar de Stille Oceaan; aan het water waren ook tafeltjes waaraan je kon dineren, of gewoon zitten met een drankje!

Onder: In dit bad hebben we vaak verkoeling moeten zoeken voor de enorme hitte die hoort bij de Fijijaansde zomer.Mary heeft hier zojuist de daad bij het woord gevoegd. 

Onder: Sommige bezoekers komen per boot naar Tokoriki, wij kwamen met de helicopter , maar je kan ook met het watervliegtuig arriveren. Het vliegtuig landt dan toevalligerwijs juist voor onze Beach Bure, zoals  hieronder.  

Onder: Net na onze aankomst vroeg de ober of we hier even plaats wilden nemen om te wachten op ons eerste drankje, maar eerst maakte hij deze foto van ons; als bij ons op de Volendammer dijk ook deze zitjes langs het water gemaakt worden , ben ik er elke dag te vinden , reken daar maar op

Onder : Bij de zwembaden was een Fiji stijl restaurant -bar gesitueerd, waar continue, met veel plezier de hele dag door gemusiceerd en gezongen werd.Linksonder kroop het bloed waar ….. en pakte ik de bas op de theekist, wat een gezelligheid; rechtsonder in het midden ons dinertafeltje.

Onder : Met de camera in de hand het water ingelopen vanaf ons prive strandje; als dit geen helder water is !! Je kon de vissen op tien meter afstand zien zwemmen ( geen haaien)

Onder: Op hetzelfde privestrand maakte ik vrijdagavond deze sunset foto

We zitten hier op een onbewoond eiland, heel ver van de bewoonde wereld , maar ook volkomen afgesneden daarvan. Er is hier geen internetverbinding, en geen telefoon, ook geen radio of televisie. Ik heb daar wel wat van gezegd, maar de Fijijanen vinden dat nou juist een verdienste van dit oord, dat we al die sores  even niet hebben. En gelijk hebben ze ! Resultaat is wel dat wij op de cruise, en op Tokoriki eiland zelf geen kontakt met onze kinderen en kleinkinderen hebben. Dat is weer minder natuurlijk.

Onder: Ook s’ avonds tijdens het diner worden in de geur van gebarbequede beef of lamsboutjes nog vele baantjes in dit prachtige zwembad getrokken, midden achter trouwens het gedeelte waar we elke avond dineren. Rechts ligt kabbelend de Stille Oceaan te wachten op morgen, als we daarin na het wakker worden weer gaan zwemmen..