Met een nipte meerderheid 75 – 74 , werd demissionair minister Verdonk gisteren door de kamer onder druk gezet en wellicht gedwongen om uitgeprocedeerde asielzoekers niet langer het land uit te zetten.

Asielzoekers die na zorgvuldige afweging door de IND een verblijfsvergunning werden geweigerd, vervolgens van de rechter ook nog eens nul op het rekest kregen, en het land alsnog niet willen verlaten mogen als het aan de kamer ligt niet meer het land worden uitgezet.  

Met allerlei doorzichtige en achterhaalde argumenten dat het slechts om een afgebakende groep asielzoekers zou gaan, wordt door deze uitspraak van de kamer m.i het faillissement van het gezonde verstand in de 2^e kamer uitgesproken.

Het gaat immers in deze niet om kwantiteit, om een groep, het gaat om een houding,  je rug recht houden, consequent beleid voeren, ook tegenover de asielzoekers die zich wel schikten in onze wetgeving,en zijn vertrokken. Nu worden de ongehoorzamen  beloond en wordt bovendien  sjoemelgedrag in de hand gewerkt.

Asielzoekers in de rest van Europa zullen niet weten hoe snel ze naar Nederland moeten afreizen om daar onderdak te vinden. Maar wij kunnen in ons kleine landje nu eenmaal niet iedereen met problemen in deze wereld onderdak verschaffen, het is jammer maar waar.

In deze tijd waarin we allemaal de mond vol hebben van een stringenter vreemdelingen beleid, van een dunner wordende spoeling in de zorg en de collectieve voorzieningen,  is consequent uitvoeren van de vreemdelingenwet een bittere noodzaak, een kwestie van gezond verstand. De voornamelijk linkse politici in de kamer voelen zich hier kennelijk niet op aangesproken, zij koketteren liever met geveinsde barmhartigheid, want dat komt pas leuk over bij het stemvee. Ook al gaat ons land hiermee naar de ratsmedee. Wat een eigenbelang, wat een populisme!   

Enfin, hedenmorgen is onze vorige woning op naam van een nieuwe eigenaar gekomen.

We wonen nu definitief in ons knusse grachtenpand in het centrum van Volendam. Overigens is deze speciaal voor ons nieuw gebouwde woning nog lang niet klaar, van inrichting is nog geen sprake, want de meubels zijn er nog niet allemaal, en er wordt overal nog aan getimmerd en gesleuteld.

Over een paar uur vertrekken we met BZN naar Leiden voor de final tour. Als het aan Femke Halsema ligt mag die rit wel 4 uur duren. We hebben toch al asfalt zat.

BZN heeft gisteravond definitief afscheid genomen van Doetinchem. Het was mooi.  Na afloop werden we op weg naar de kleedkamers opgewacht door de directeur van de schouwburg, die voor ieder van ons een glaasje champagne en een persoonlijk dankwoordje had. Ook had de directie de voorste rij mensen op het balkon voorzien van letters die samen “BZN bedankt” vormden; heel leuk en attent allemaal.

Tijdens het laatste lied zag ik een invalide man op de voorste rij alle moeite nemen om zich met behulp van zijn stok enigszins te verheffen om zo aan de staande ovatie deel te nemen die ons ten deel viel. Ja dat doet je wel wat. Tijdens het laatste lied zei Johm Meijer tegen me: stel je voor dit moment over een paar maanden in Ahoy, en de kippenvellen bekropen me bij die gedachte meteen.

Vandaag met BZN even op adem komen, voor mij een kans om nog de laatste voorbereidingen te treffen voor morgenochtend als de notaris de acte zal passeren waarmee onze vorige woning naar een ander eigenaar gaat. We zijn dan definitief verhuisd. Hopelijk zal dat iets druk van de verhuisketel halen; die staat zo zachtjes aan op springen. De administratie loopt hier ook al weken lang in het honderd, om maar niet te spreken van de rommel die her en der verspreid door het hele huis ligt en weer een plekje moet krijgen.

Ik zag net de soapploeg achter Jack aan rijden, die heeft gedrumd in het Veerhuis aan de haven in Volendam, om te kijken of dit schuimplastic huis goed tegen lawaai geïsoleerd is.