Wat ik niet had verwacht zag ik voor mijn eigen ogen gebeuren. Tijdens het laatste lied in sporthal de Opperdam afgelopen zondag in Volendam zag ik zelfs bij een aantal Volendammers die een paar meter voor de bühne stonden een traantje rollen. Dit spreekt boekdelen als je beseft dat Volendammers niet snel hun emoties tonen. Dan was het dus goed. Dan was het dus een waardig afscheid. Zo voelde het ook. Het besef dat dit de laatste keer was op de plek waar we ooit begonnen gaf een wee gevoel van binnen. Een leeg gevoel. Met dat lege gevoel liepen we na afloop nog even naar de dijk, waar we nu heel dichtbij wonen. Het was tamelijk druk in het dorp, de duizenden bezoekers waren zo leek het allemaal voor een afzakkertje naar de dijk gegaan. Het was daar dan ook bar druk en gezellig. Bijna overal hoorde je BZN muziek klinken, geheel in de sfeer van de vooravond. We hebben er nog gezellig een biertje gedronken, en werden door heel velen gecomplimenteerd met het afscheidsconcert, dat deed me goed, want het Volendamse publiek gaat niet zo maar even uit zijn dak.

Gisteren ontmoette ik kort achter elkaar op diezelfde dijk de twee neven Evert en Gerrit Woestenburg. Twee maatjes van me uit de prille begintijd van BZN, waar ik nog steeds hele goede contacten mee heb.

Met gitarist Evert richtte ik 42 jaar geleden BZN op. Al binnen een paar maanden kwam neef Gerrit erbij op de drums. Evert heeft tegenwoordig een administratiekantoor aan huis en Gerrit is nu gepensioneerd econoom. Het is voor mij altijd buitengewoon om met ze te babbelen over vroeger, want zij weten bijna alles nog heel gedetailleerd uit die begintijd. Tijdens een van die gesprekjes gisteren op de zon overgoten Volendamse dijk ontstond het idee om Evert en Gerrit te vragen de komende weken een of meerdere bijdragen te leveren aan dit journaal. Ze denken er over na.

Vandaag moet er weer aan de conditie gewerkt worden. Na drie weken van gedwongen rust wegens griep en nog eens griep zullen de eerste 6  kilometers vandaag weer onder mijn schoenzolen doorsuizen. Zal wel niet meevallen. 

Het klinkt eentonig, maar het is er niet minder spectaculair om. Het concert in Someren was weer een ware happening. De met duizenden staande bezoekers gevulde feesttent barstte bijna uit elkaar van enthousiasme. Elk woord werd keihard meegezongen, en wat was er een emotie tijdens het laatste lied. Wat een manier om ons Someren en het Brabantse land te herinneren.

Toen we met het busje van de tent naar de kleedkamer werden afgevoerd had ik het met Carola over de emoties en tranen bij alle mensen. Ik kreeg het er ook even van te pakken zei ze , en ik kon dat gevoel volledig onderschrijven. Als dit een voorbode is van wat we gaan beleven in Ahoy kunnen we onze borst natmaken.

Vanmiddag het afscheidsconcert in de sporthal Oppperdam in Volendam.Het laatste optreden op onze geboortegrond, niet ver van de plek waar we ooit begonnen. Toch weer een zeer beladen concert, het houdt maar niet op. We gaan er heen met onze kleinkinderen Jan Kees en Sophie. Het is de enige keer dat ze hun bappie (volendams voor opa) op een bühne kunnen zien staan. Hiervoor waren ze er nog te klein voor, en nog een paar weken, en ik zal nooit meer een bühne betreden. Deze laatste kans moeten we dus met beide handen aangrijpen.Ze mogen met Mary naar de tribune zodat ze van boven een goed uitzicht hebben. We weten niet hoe ze op het enorme geluid gaan reageren, en of ze een beetje in de hand te houden zijn.

Ben benieuwd wat vanmiddag ons zal brengen. Het is gelukkig niet zo erg warm.