Vandaag waren we met onze kleinkinderen Jan, Kees en Tim in het kinderspeelparadijs Holiday Park in Hensbroek. Het grote verschil met de andere “ballenbakken” en speelparadijzen waar we tot nu toe waren is de grote zandbak waarin hier alle speelatributen staan opgesteld. De kinderen vermaakten zich er prima mee, maar omdat ik op hun verzoek zelf ook regelmatig in het stof moest bijten is de auto op de terugweg, en later ons hele huis ook een beetje in een zandbak veranderd.

Er kwamen vele leuke reacties binnen op het artikel van gisteren, over Maribelle bij BZN. Ik herinner me hieromtrent nog een leuke annekdote betreffende de Volendamse huisschilder “Pita” die de lage basstem zong op de single “Djadja”. De man was welliswaar wereldberoemd in het kerkkoor, maar had nog nooit een echte geluidsstudio van binnen gezien. Toen hij dan ook eindelijk trillend van de zenuwen de studioruimte betrad was het eerste wat ie uit kon brengen: “Zó sta je nog op je ladder te schilderen, en zó sta je achter de microfaria”, niet gehinderd door het gemis aan kennis betreffende de naam van het object dat voor zijn neus hing. Jarenlang hebben wij daar nog om gelachen.

In het kader van de foto’s van BZN- onderscheidingen nu terug naar 1983. Toen werden wij op 31 maart als BZN ers “ere- burgers” van de gemeente Edam-Volendam. Er werd ons destijds in de wandelgangen smalend bij verteld dat we daarna nooit meer bekeuringen zouden krijgen binnen onze gemeente, en dat we voor altijd verstoken zouden blijven van het moeten betalen van gemeentelijke belastingen. Dat is helaas verre van waar gebleken. Maar leuk blijft het. Hieronder de oorkonde, die we er bij kregen uitgereikt.

Van Ricardo Uitermark kreeg ik de hieronderstaande foto van BZN met Maribelle. Ik wist niets meer van die foto, die wijzelf niet in ons archief hebben. Na een telefoontje met Dick de Boer, die zijn uitgebreide archief even raadpleegde kwamen de antwoorden. De foto is door een persbureau gemaakt op 19 feb 1976 bij het eerste en enige TV optreden van BZN met Maribelle in AVRO’s Top Pop, met het nummer Djadja. Het was een Top Pop Tip die een dag na de opname, op 20 feb 1976 werd uitgezonden. Het nummer Djadja was op 31 januari uitgekomen op single. De lage stem die erop te horen is was van een Volendamse huisschilder, die in zijn vrije tijd bariton/ bas was in het plaatselijke kerkkoor. In Volendam was hij bekend als “Pita”. De plaat klinkt nogal dun. Dit was de invloed van Roy Beltman, die op dat moment met deze “uitgebeende” sound een grote hit had als producer van Hank the Knife and the Jets, met het lied “The Guitar Man”. Het begrip “uitbenen” dat we toen om Roy te jennen, gelanceerd hebben, is een eigen leven gaan leiden, en tot onze laatste opname door ons gebruikt, als we vonden dat er teveel laag en midlaag tijdens het mixen verdween.Vooral als Roy achter de knoppen zat. 

Maribelle had niet aan die plaatopname meegewerkt, maar we vonden het toch een mooie manier om onze nieuwe zangeres aan het publiek te tonen. Ze neuriede dus maar wat mee, want er zat niet eens een vrouwenpartij in het lied. 

Bij nader inzien weet ik me dit nog wel te herinneren. Ik had, net als bij de eerste TV opname van Mon Amour,- een paar maanden later, – mijn trouwpak aan. Het was het enige fatsoenlijke kledingstuk dat ik nog in de kast had hangen. Er was geen geld om nieuwe kleding te kopen; 1976 was verreweg het armste BZN jaar dat we beleefd hebben. Wij hadden thuis al twee kinderen van 5 en 1 jaar en ik studeerde ook nog aan de TH in Delft. Er waren bijna geen optredens en dus hadden we geen inkomen meer; het einde van BZN was na 10 jaren in zicht. We hadden amper brood op tafel in die dagen. En dan bedoel ik dat echt niet overdrachtelijk.

Met Maribelle erbij en een ander repertoire hoopten we aan die malaise een einde te maken. Haar eerste optreden was op 13 februari 1976 in Rolde, en haar laatste optreden op 19 april 1976 in de Witte Paarden in Steenwijkerwolde. Een paar dagen later op 24 april 1976 , we zouden toen s’ avonds met haar optreden in het Dorpshuis in Beetsterzwaag, belde Maribelle tot onze grote verbijstering ’s middags om 2 uur af. Ze was hees en haar ouders vonden het tevens niet verstandig dat ze verder nog met BZN op zou treden in verband met een mogelijke solocarriëre die daardoor in gevaar zou komen. Dat was het einde van Maribelle bij BZN; wij vonden het heel jammer, maar hebben altijd goede banden met Marie onderhouden.

Die avond in Beetsterzwaag vergeet ik trouwens ook nooit meer. In verband met de penibele financiele situatie en dreigend faillisement moest het optreden gewoon doorgaan. We hadden geen tijd gehad om opnieuw te repeteren, dus zong ik alle hoge damespartijen van Maribelle maar mee met mijn rafelige kopstem. Het moet verschrikkelijk geweest zijn, want ik kan nog niet eens fatsoenlijk een mannenstem zingen. Desalniettemin overhandigde Dick de Boer het bosje bloemen dat voor Maribelle was bedoeld na het optreden aan mij. Ik was er blij mee, maar wat was het triest allemaal. Niemand kon toen nog bevroeden dat we amper 5 maanden later 11 weken lang nummer 1 zouden staan met Mon Amour. De demo van Mon Amour was zelfs al ingezongen door Maribelle. Het kan verkeren.

Morgen in de serie foto’s van BZN onderscheidingen de oorkonde behorende bij onze benoeming tot ereburgers van Edam Volendam in 1981