Vanmorgen was ik met Mary op bezoek bij Dick de Boer, die vandaag 65 jaar geworden is. Een bijzonder moment in het leven van eenieder die het mag beleven. Dick de Boer is vanaf het prille begin BZN manager geweest, samen met Jaques Hetsen. In die 42 jaar zorgde Dick o.a vol overgave voor de interne boekhouding en ons vervoer. Dick was altijd een echte betrouwbare  “centenneuker”, aan wie je je portemonnai met een gerust hart in bewaring kon geven. Bij een band als BZN waar het vaak om veel geld ging, en wijzelf het overzicht op dit gebied vaak kwijt waren is dat van HEEL groot belang. Als band kan je je dan ongestoord aan het artistieke werk wijden, zonder je over de rest zorgen te hoeven maken.  

Maar ook heeft Dick heeft ons 42 jaren en miljoenen kilometers lang bij nacht en ontij veilig van hot naar her gereden. Een prestatie van formaat, dat mag best eens gezegd worden. Al die tijd hebben we nooit een aanrijding of enig ander incident on the road meegemaakt. Terwijl wij allemaal lagen te snurken, zat Dick als enige “wakkere” alert achter het stuur en zorgde er altijd voor dat wij weer “safe and sound” thuiskwamen. Vaak “gebruikten” wij, de bandleden, Dick ook als een soort schild om ons na de concerten tijdelijk even af te schermen, als we iets te bespreken hadden of gewoon eens iets minder goed in ons vel zaten. Dat werd hem dan door trouwe fans die ons bij de foyer op stonden te wachten niet in dank afgenomen. Begrijpelijk, maar hopelijk nemen ze dat Dick achteraf niet meer kwalijk.

Hier een foto die ik vanmorgen maakte van Dick en zijn vrouw Gaar op hun eigen favoriete plekje thuis. Dick namens ons allemaal nog een lang en vooral gezond leven toegewenst !!!

Om nog even in de winterse sfeer te blijven blikken we vandaag terug naar maart 2004.  We waren met BZN en de TROS in het Oostenrijkse Westendorf. De regisseur had bedacht om ons voor de opnames te laten snowboarden. Nu had ik altijd al een aversie tegen snowboarden; wellicht omdat ik een aantal malen van de piste werd afgemaaid door roekeloze boarders. Maar de rest van de band zag het ook niet zitten; we wilden liever gewoon skiën, niemand van ons had enige board ervaring. Dit was voor de regisseur natuurlijk een extra stimulans; lachsalvo’s verzekerd ! We stonden op een nauwelijks aflopend hellinkje en gingen bijna niet vooruit. Het was een lullig gezicht, al die BZN ers op een bijna stilstaand snowboard als verstijfde mummies te zien klungelen.

Ik durf te stellen dat ik een redelijk goede skieër ben, maar op het snowboard met beide benen aan die nare plank vast voelde ik me echt een sukkel. Het duurde niet lang. Mijn hele snowboard carriere duurde welgeteld 3 seconden, toen viel ik tergend langzaam om, voelde een knak, en had mijn bovenbeen spier finaal afgescheurd. Ik kon er niet meer op lopen en na een paar uur werd mijn hele been, dus inclusief het onderbeen pikzwart. We reden meteen naar een kliniek en ik moest bijna geopereerd worden. Ook mijn collega’s konden hun ogen niet geloven toen ik ze s’middags met de zwarte schade confronteerde.  Frans Bauer kwam later op de dag naar me toe met het welgemeende advies om nu vooral veel paardenmelk te drinken. Dat zou de genezing bevorderen. Daar kwam natuurlijk niets van, in Oostenrijk noch hier hebben wij paardenmelk. Maandenlang heb ik er mee bij de fysio gelopen, en nu denk ik er soms nog steeds last van te hebben. Het pijnlijke was dat later op TV in de TROS uitzending, mijn hele snowboardcarriëre in slowmotion in beeld werd gebracht, inclusief het trieste einde. 

Op de foto hieronder lopen we nog gezond en wel met boards naar de plek des onheils 

Nu we toch bezig zijn, wil ik jullie de volgende foto ook niet onthouden. Jan en Carola bliezen allebei vergeefs op de Alpenhoorn, en trokken daarbij wel hele gekke bekken. Om dit in één foto te laten zien maakte ik er een Siamese tweeling van.

Hieronder een geposeerde foto in Westendorf uit die “goold old days”