De tweede dag dat we hier in Kreta waren reden we naar het 60 km zuidelijker gelegen Plakias. Daar vroegen we een voorbij lopende tourist een foto van ons te maken.Toen hij het toestel teruggaf merkte zijn metgezellin enigszins vertwijfeld op dat zij ons meende te herkennen als medegasten van het hotel waarin ook zij verbleven. Let wel: een hotel 60 km ver weg. Wij herkenden de man en vrouw niet, maar moesten bevestigen dat de naam van het hotel dat ze opgaven ook ons hotel was. Zij waren ook een beetje aan het rondrijden op Kreta. We spraken onze verwondering uit over deze wel heel toevallige ontmoeting en vervolgden onze weg. Twee dagen later, reden we naar het 150 km!!!  zuidoostelijker gelegen Lashiti Plateau. We besloten om op het plateau in een van de vele bergdorpjes even een taverne te bezoeken om wat te drinken. We liepen op een terrasje af en zagen daar de man en vrouw die we inmiddels van het hotel kenden als Barry en Sue ook zitten ! We schrokken een beetje en schoven maar bij ze aan. Het lijkt wel Black Magic zei ik nog gekscherend. Maar het begon er ook echt op te lijken. Sue vroeg ons waar we deze zomer nog meer op vakantie waren geweest. Toen bleek dat zij en Barry van 5 t/m 11 augustus in St Johan in Tirol waren geweest. Mary keek mij nu toch wel benauwd aan,  want wij logeerden daar van 6 t/m 12 augustus een paar kilometer vandaan. Toen ze vervolgens vertelden    dat ze op de 2 regenachtige dagen in die week bij de Kriml watervallen en op de Franz Jozef Hohe waren kon ik mijn oren echt niet meer geloven. Wij waren daar exact op die twee dagen ook op die twee lokaties geweest. We zouden elkaar er gezien kunnen hebben!!

Barry en Sue uit Wales, twee vriendelijk mensen van onze leeftijd. We hebben gisteravond op een zwoel terras onze toekomstige reisplannen voor de aardigheid even naast elkaar gelegd, je weet maar nooit. Er zaten op het eerste gezicht geen raakpunten meer in, maar zoals Barry zei. But: “You’ll never know”

Gisteren bezochten we de oude Venetiaanse haven van Chania. Heel fotogeniek, dus de camera ratelde aan een stuk door.  Ook gingen we met een Glass Bottem Boat het water op. Het beloofde fotogenieke spektakel door de glasbodem op het onderzeese leven bleef uit, maar het  gaf wel heerlijke verkoeling, want het is hier bloedheet. We zagen gistermiddag in Chania op de elektronische infoborden die hier en daar langs de weg staan dat het 37 en later zelfs 39 graden was. Het mag van ons wel een onsje minder met de warmte. Ook nu is het al weer bloedheet, ik ga maar weer gauw verder. 

Vandaag beleefden we een nieuwe attractie op het Griekse eiland Kreta. We legden grote afstanden af met onze gehuurde jeep over de belangrijkste en drukste mainroads van het eiland ZONDER FILES tegen te komen. Overal doorrijden, geen wachtstress! Het is voor ons een vreemde gewaarwording dat je een reis per auto weer eens kan plannen. dat als je met je auto 150 km/u rijdt over snelwegen, dat je dan een uur later ook werkelijk 150 km bent opgeschoten. Wat een sensatie, dit gevoel dat wij als Nederlanders nog van vroeger kennen maar onze kinderen waarschijnlijk nooit meer zullen beleven. En dan heb ik het niet over smalle bergpaadjes, maar echte 4, 6, en 8 baans wegen van het uiterste westen naar het uiterste oosten van het eiland, 275 km lang. Van Chania, via Rethymno, dwars door de hoofstad Heraklion heen, boven Hersonnisos langs naar Agios Nicolaos.  Invoegen en suizen maar, dwars door afgegraven bergruggen en uitgehouwen rotspartijen. Die Grieken hebben wat voor hun mobiliteit over. Waar het voor ons slechts een kwestie is van een dun asfaltmatje op een laag slappe en vlakke veengrond, moeten de Kretenzers met dynamiet en ander zwaar geschut in de weer, en letterlijk bergen verzetten, om hun wegen,- de slagaderen van hun economie,- aan te leggen. Of het nou is om dat er weinig auto’s zijn of veel asfalt, een ding staat vast. Er is zoveel asfalt dat er geen files zijn. Wat een genoegen om dit nog eens mee te maken. Alleen al daarom zou ik weer naar Kreta op vakantie willen gaan.

We waren op deze warme dag – 35 graden- ook nog in Elounda, waar we 10 jaar geleden eens doorreden en onze aandacht werd gevangen door een restaurant met het opschrift ” Het Gat van Nederland”.Een bar met die naam hebben wij in Volendam ook, dus besloten we eens poolshoogte te nemen. Een jong gezin uit Marken hoopte daar hun toekomst in te vinden. We hebben nog een tijdje met ze gesproken en alle enthousiaste verhalen aangehoord. Daarom waren we vanmiddag heel nieuwsgierig of we Het Gat van Nederland nog zagen. Helaas, deze droom uit Marken was dus kennelijk niet uitgekomen.