De afgelopen twee dagen waren we in het zuidelijkste deel van Kreta. De weersomstandigheden waren debet aan deze planning. We wilden welliswaar wat verkoeling, maar de 22 a 24 graden in een forse wind onder een geheel bewolkte hemel waar noord Kreta nu al twee dagen mee kampt vonden we wel wat aan de krappe kant. Door fohnwerking moet het in het zuiden veel beter zijn, had ik zo gedacht. Het kwam precies zo uit als ik met mijn bescheiden kennis van meteorologie verwacht had;  het werd er 28 a 30 graden onder een strakblauwe hemel. De vochtige koudere lucht uit het noorden werd de afgelopen twee a drie dagen tegen de hoge bergruggen van Kreta omhooggestuwd. De luchtmassa koelt daardoor af en regent boven de bergen leeg. Aan de zuidzijde van de bergen stroomt dan in een wolkenloze hemel warmere lucht van de hellingen af. Hetzelfde verschijnsel kennen we ook in de Alpen. Daarom kozen we voor de driehoek Agia Galini , Vori, en Matala.

Het was ook een interessante keuze, want we bezochten gisteren de archeolgisch site Festos, waar een compleet paleis uit de Minoische tijd is opgegraven. (1700 jr voor Christus) Na Knossos is dit de meest bezienswaardige oudheidkundige plaats van Kreta. Ook andere archeologische “hoogstandjes” waren er in de buurt. Hoewel ik de stellige indruk heb dat ieder gehucht wel een oud bouwvalletje of zoiets dergelijks binnen haar gemeentegrenzen als een 8ste wereldwonder aanprijst.. Dat trekt toeristen en spekt de portemonnee.

Het havenplaatsje Agias Galini vonden we tot nu toe het mooiste plekje van Kreta. Leuke en drukke straatjes boven elkaar met vele tavernes tegen een berg aangebouwd, met daaronder een pittoresk haventje en aansluitend een ideaal gelegen strand zorgen voor een prachtige ambiance. In Matala waren we op het strand dat vooral in de 60,- en 70-er jaren geliefd was bij hippies en Vietnam veteranen. Ze sliepen er in de in de door de Romeinen in de rotsen uitgehouwen graven. In een van de vele tavernes op het strand waarde nog de sfeer van die dagen rond. Twee oudgedienden met paardenstaart en “protestlook” zichzelf begeleidend op akkoestische gitaren zongen protestliedjes van Dylan en Donovan.  Ouwe hippies onder het publiek die de tekst uit volle borst meezongen zag je wegdromen, terugdenkend aan de tijd dat je nog eens ergens tegen demonstreren kon. Want laten we eerlijk zijn, hoe luguber de Vietnamoorlog ook was, het was een enorme injectie en inspiratie voor de hele popscene uit die woelige tijd.  

Kreta is het grootste Griekse eiland. Het meet 275 km van west naar oost en 60 km van noord naar zuid. Op gebied van natuur , cultuur en recreatie kan iedereen hier aan zijn trekken komen. Je hebt wel een auto of scooter nodig om zelf het eiland te ontdekken, het openbaar vervoer is niet toereikend. Het is een groot genoegen om vanaf de filevrije autobanen de bergweggetjes op te rijden om tussen ruige rotsformaties en pittoreske oude dorpjes  door naar je bestemming van de dag te rijden. Uiteraard kan je excursies boeken en op die manier het eiland verkennen. Je zit dan wel in een bus en kan niet zelf beslissen of je ergens nog langer wil blijven of juist niet.

Vandaag reden we via Kastelli Kissamos en Platanos naar Elafonissos. Dit is het meest zuidwestelijke plaatstje van Kreta.  Er is een zeer opvallend strand uit fijn roze gekleurd zand, dat heel langzaam dieper de zee inloopt. Links en rechts bevinden zich vreemde rotsformaties op het strand. Werkelijk een Eldorado voor fotgrafen maar ook voor de echte strandfreak. Het onbewoonde rotseiland Elafonisi ligt er pal tegenover. Je kan door het ondiepe water vanaf het strand naar het eiland waden. Het is een heel gek en bijna surrealistisch gezicht, al die tot aan hun knieen in het water lopende toeristen die in drommen van en naar het eiland waden. Het zal duidelijk zijn dat ik hier prachtige plaatjes heb kunnen schieten. Wij zijn geen strand freaks, integendeel, maar het de enige manier om op deze prachtige lokatie enige verkoeling te krijgen. Er was voor vandaag koeler weer aangekondigd. dat was wel even nodig na gisteren toen het bijna ondraaglijk heet was. We waren toen in Fourfouros in midden Kreta. Vandaag echter, hadden we tijdens onze reis langs de westkust en ons verblijf in Elafonissos wederom hitte en strakblauwe luchten. Op de terugweg naar ons hotel eind middag, dwars door de bergen via Elos en Topoli, zagen we waar het “slechtere” weer gebleven was. We kwamen in behoorlijk buien terecht. Onder zulke zwarte luchten in hoosbuien rijdend ben ik altijd blij daar niet met mijn vliegtuig in te zitten.

Ik ga maar weer eens achter een koud biertje aan. Of een Ouzo natuurlijk!

ps: Zo lang van huis mis je het thuisfront natuurlijk altijd een beetje. Vooral de kleinkinderen. Op de website van Tamara onze schoondochter, www.tamaratol.nl staat een mooie foto van de slapende tweeling Jan en Kees, twee van onze 5 kleinkids. Daar hebben we net met plezier even naar gekeken.