Vandaag wordt onze jongste kleinzoon Thijs 1 jaar. Dat wordt vanmiddag gebak eten bij Vincent en Brenda thuis. We zijn na onze vakantie al bij onze kinderen en kleinkinderen op bezoek geweest en zagen dat de waterpokken die Thijs inmiddels ook had, weer weg zijn. Gisteren ben ik nog tot zeer laat bezig geweest met het overzetten van foto’s op DVD met het programma DVD studio pro. Om 01:00 uur verschenen warempel de eerste DVD beelden op TV. De menustructuur werkte nog niet naar behoren , maar daar hoop ik vandaag uit te komen. Vandaag gaan we ook onze vakantie boeken naar het Grieks eiland Chios, een zeer fotogeniek eiland. We willen er in september twee weken heen. Wel even opletten dat we tijdens de Volendamse kermis thuis zijn natuurlijk!  

Na zo’n paar weken weg is het thuis toch veel drukker als normaal. Mijn vliegtuigen moeten in onderhoud, dat is moeilijk plannen want ik heb ze steeds nodig voor lesvluchten rondvluchten en fotovluchten. Bovendien moeten allerlei klusjes aan het huis van voor de vakantie er nu maar aan geloven. Er moet deze week door de timmerman een vlonder op de aanbouw achter ons huis gemaakt worden, hij heeft mij opgedragen terrastegels waar de vlonder op komt te liggen aan te schaffen. Dat is gebeurd, maar helaas de verkeerde kleur, dus heb ik ze vanmorgen met zwarte betonverf over moeten schilderen.

Dan het voortdurende probleem met onze internetaansluiting die er vaak “uit” lag en “ligt”, net zoals onze aardlekschakelaars. Het lijkt wel met elkaar te maken te hebben, maar de elektricien die zo vriendelijk was om gisteren in zijn vakantie nog even langs te komen, dacht daar anders over. Alle stekkers van apparaten die automatisch aan en uitslaan moesten omgedraaid worden, in verband met een aardlek, en dit heeft volgens hem niets van doen met het internetprobleem, nou ja dat begreep ik al. Hij adviseerde de internet provider te bellen. Het zweet breekt mij dan uit, want daar heb ik slechte ervaringen mee. Moeilijker dan een vliegopleiding.

De mensen van de internet voorziening zijn alleen per computertelefoon te benaderen, hetgeen al een ergernis op zich is. In het telefoonboek staan ze niet, althans ik kan ze niet vinden.  Dat moet je via de pc opzoeken, vervolgens moet je bestuderen hoe en wanneer je het beste de internet provider kan benaderen. Over klantvriendelijkheid gesproken. Maar goed, er is geen internet op de pc, dat was namelijk het probleem, dus naar iemand met een pc met verbinding. Daarna begint de belstress pas echt.

Al met al kwam ik na een aantal (verkeerde) nummertjes intikken, een paar keer een kwartier in de wacht hangen, en verkeerd doorverbonden worden eindelijk in contact met de vrouw die het allemaal zou moeten weten.

Zij dirigeerde mij naar de meterkast. Als ik daarin kijk word ik meteen al beroerd. Al pratende weg begreep ik met mijn technische kennis dan dat zij er echter ook geen bal van snapte. “Ja ik zie dat u geen signaal heeft maar dat zou u toch echt moeten hebben”. Verder kwam ze niet na een halve dag bel,- en meterkaststress.

Uiteindelijk komt er nu vanmiddag een servicemonteur, nu ik plotseling weer verbinding heb met het net. Dat wordt lachen. Waar blijft de tijd dat je nog gewoon de vakman van de hoek kon bellen die snel even langs kwam en met kennis van zaken je probleem oploste.

Weer thuis van een puik weekje vakantie in Oostenrijk. Het land van bergen, gastvrijheid en Bourgondiërs. Van alle facetten hebben we genoten. Als fotograaf zat ik in dit land met zijn verpletterende uitzichten natuurlijk in mijn knollentuin. Op dit journaal zullen zeker wat foto’s verschijnen die ik er afgelopen week maakte.

Het was een heerlijk rustgevende week, maar toch heb ik nog vaak aan good old BZN en aan alle emoties en hectiek van het afgelopen jaar gedacht. Al was het alleen al omdat we er ook een Oostenrijkse BZN fan Doris Unterhemer uit Bisschofshofen opzochten. Ze reisde de afgelopen 20 jaren in totaal 38 keer met de trein vanuit Oostenrijk naar BZN optredens. Ze had dit journaal gelezen en wist dat we naar Oostenrijk gingen. Ze heeft me toen gemaild, vandaar.     

Het hotel “Der Larchenhof” waar we al eerder waren, is superieur, volgens kenners zelfs het beste van heel Oostenrijk. Prachtig gelegen, omringd door bergen op een plateau net buiten het dorp Erpfendorf, met meer dan riante voorzieningen, zoals een haute cuisine keuken, en vele andere indrukwekkende faciliteiten. Beroemde wandelroutes als Griessenbachklamm e.d  starten vanuit het hotel.

Men onderscheidt de echte bergwandelroutes in Klamms en Schluchten. Een Klamm is een kloof tussen twee bergen met tamelijk rechtsopstaande wanden. Door de kloof loopt een rivier of beek. Die kan in het natte seizoen na stevige regenbuien veranderen in een alles verwoestende stroom van modder en afgeknakte bomen  en stenen. Daarentegen heeft een schlucht ongeveer een V vorm. Dus eigenlijk kan men zeggen een Schlucht is een sleuf en een Klamm is een kloof. Wij liepen de Griessenbachklamm, de Vorderkasen klamm en de Haslerschlucht. We hadden zoiets nog nooit eerder gedaan, maar het was echt een geweldige ervaring om door zo’n brok ongerepte ruige natuur te lopen en te klauteren.

We waren ook nog op de Obersalzberg, vlak bij Berchtesgaden waar misdadigers van de Nazipartij waaronder Hitler, Bormann en Goering vanaf 1933 tot en met 1945 hun huizen lieten bouwen. Hiertoe werden tientallen boeren die er woonden gewoonweg verjaagd en hun grond onteigend.

De kapitale Nazi-woningen werden in april 1945 door de geallieerden gebombardeerd en in 1952 door de Amerikanen en Duitsers gesloopt. Het complete gangenstelsel dat om veiligheidsredenen onder deze huizen gebouwd werd is nog intact. Ik vond het huiveringwekkend om er in te vertoeven. Hier proef je als het ware nog de adem van de grote macht die het selecte groepje bewoners van de Obersalzberg had. Een zo grote macht deformeert mensen, maar isoleert de machthebbers ook van de aan hen onderworpenen. Daardoor ontstane angst leidde vervolgens tot de bouw van deze geldverslindende kolossale edoch nutteloze bunkers.  

Ook waren we op het bovenop de aangrenzende berg gebouwde Kehlsteinhaus dat samen met de weg er naar toe onder leiding van Bormann door 4000 man gebouwd werd in 14 maanden en in 1939 aan Hitler kado werd gegeven door zijn Nazipartij. Bizar allemaal. Maar wel een heel mooi uitzicht vanaf dit huis.

Uiteraard reden we nog naar de watervallen van Krimml en IJsgletsjer bij de Franz Jozef Hohe op de GrossKlockner om er de mooiste foto’s te kunnen maken.

Ik  ga maar snel wat aan mijn foto’s doen, zodat ik die hier kan laten zien.