Ondanks het feit dat de overlijdensadvertentie van BZN voor Jacques door Dick de Boer en mijzelf is opgesteld keek ik er vanmorgen in de Telegraaf met ongeloof naar. Die naam van weer een dierbare op het naarste plekje in de krant. Het wil maar moeilijk doordringen.  

We hebben er vier regels uit ons afscheidslied aan toegevoegd.

Now the time has come, to go our own ways

Many precious moments cross my mind

Goodbye it’s the end of the show

A last farewell and than we’ll have to go

Regels die we morgenochtend  op verzoek van de familie ook zullen zingen op de begrafenis van Jacques in Wognum

Vanmiddag vertrekken we naar Veenendaal voor een optreden in de final tour. Vooraf bekijken we aflevering 9 van de soap. Er is besloten om aan het begin van deze aflevering het korte woordje dat ik bij aanvang van het concert in Leeuwarden sprak, en de minuut stilte uit te zenden. Er zal een foto van Jacques in beeld verschijnen, en een  tekst met de mededeling dat de volgende beelden al enige tijd geleden zijn opgenomen. Te zien zijn Jack en Jan die aan het golfen zijn, Dick Plat met zijn gezin in de dierentuin, John in de sportschool, Mary en ik vliegen met kleinkinderen voor een strandwandeling naar Texel, en Carola die met haar dochter aan het afzwemmen is. Ook zijn er beelden te zien van het laatste concert in Volendam van twee weken geleden, waar Jacques overigens nog volop in de weer was.

Hier wat foto’s van Jacques.

Deze heb ik gemaakt in Mexico. Mooi was die tijd !

In de bus in een of ander ver land. We zien de hele band met crew. Rechts Jacques en Dirk nog vrolijk achter elkaar.

Dit is nou echt een foto waarop Jacques goed tot zijn recht komt. Hij is genomen achter de schermen na de opnames van “Annemarie” in Sun City Zuid Afrika. Jacques ten voeten uit, met wit overhemd op de rug gezien. Het is bloedheet, iedereen rust uit, behalve  Jacques.  Hij staat klaar in de in de gevechtshouding. De handen uit de mouwen , klaar om de halve equipment die tijdens de opnames gebruikt is op zijn schouder mee te nemen. 

Zojuist zijn Jack Veerman en ik met onze vrouwen op condoleancebezoek geweest bij de familie Hetsen.  Tiny en de kinderen waren er, en ook de zus en broer van Jacques waar we in het verleden vaak contact mee hadden. Sylvia en Ger van het soapteam waren ons achterna gekomen. Niet om te filmen deze keer. Het was emotioneel, maar toch ook wel ontspannend. We hebben met de familie gesproken en later bij een kopje koffie nog eens allerlei bizarre maar vooral leuke anekdotes over Jacques opgehaald. De kinderen van Jacques konden er tussen het verdriet door gelukkig smakelijk om lachen. We hebben ze desgevraagd beloofd, t.z.t al onze prive video’s waar hun vader op staat, te laten zien. Dat komt neer op alles wat er ooit achter de schermen gefilmd is, want Jacques was er altijd bij en heel prominent. De kinderen beloofden ons, om tijdens de laatste concerten net zoals ze dat altijd samen met hun vader en moeder deden, ons te blijven assisteren met allerlei zaken, om zo het werk van hun vader af te maken. Dat doet ons goed  !!!

Voor ons vertrek liepen we nog een keer naar de kamer waar Jacques ligt opgebaard.

Het was vreemd om zo’n energieke wervelwind als Jacques zo rustig en vredig te zien liggen. Met een laatste groet hebben we afscheid genomen van onze beer uit Wognum. Rust maar zacht Jacques.

Nu de tweede bijdrage van Evert Woestenburg, waarmee ik samen BZN oprichtte.

HERINNERINGEN VAN EEN VOORMALIG BANDLID    (DEEL 2)

Deze week werden wij allen opgeschrikt door het plotselinge overlijden van Jacques Hetsen. Hij mag nu de finish niet meer meemaken. Ook voor mijzelf is dit bericht bijzonder onprettig en beangstigend,enerzijds omdat ikzelf de oudste was van het clubje oprichters en dus ook in de gevarenzone terechtgekomen ben en anderzijds omdat ik juist deze week wat herinneringen wilde ophalen aan de jaren 60,de jaren waarin ook Jacques reeds meeliep met ons bandje en hij regelmatig met wat leuke klusjes kwam aanzetten. Zo kan ik mij nog herinneren dat we met enkele BZN‘ers zijn wezen eten bij de ouders van Jacques in een boerderij te Wervershoof,voor een nadere kennismaking. Ook was Jacques aanwezig bij een wel heel vreemd incident met onze band in het jaar 1969.

Op een ochtend moesten we naar de studio voor de opname van de 4^e single “Gonna take my mind of Maria”.Echter, de avond ervoor moesten we optreden ergens in Groningen of Drenthe ,tegen de Duitse grens. We wilden graag zo fris mogelijk in de studio verschijnen,dus ontstond het idee om dit keer ook de personenauto van Jacques te laten meerijden. Dan konden de bandleden direct na het optreden naar huis om nog een redelijke nachtrust te hebben,en zou de bus met installatie later volgen.

Wij zaten dus in de auto van Jacques en die wist probleemloos tot Sneek door te dringen,totdat de wagen het begaf. Een warmloper o.i.d. en na een reparatie kwam de auto op halve kracht ’s morgens om 4.00 uur in Volendam aan. Wij direct naar bed en de wekker op 7.00 uur,om weer te verzamelen bij Garage Kil. Wij zouden dan met onze Fordbus direct weer vertrekken richting ’t Gooi. Wat denk je,blijkt die bus nog niet te zijn aangekomen. Na een uur wachten kwam die eindelijk ook aankachelen, hij had ook pech gehad bij Sneek. Statistisch is de kans 1 op de miljoen dat zoiets (beide auto’s tegelijk) gebeurt,ons overkwam het echter. De single werd die dag toch nog opgenomen,maar hij bracht ons niet het zo gewenste succes.

Hierbij wens ik de familie van Jacques en alle mensen van BZN veel kracht en sterkte toe in de komende tijd.