Wekenlang hadden we uitgezien naar het afscheidsconcert in “Us Fryslan” in de Expohal in Leeuwarden. Gisteravond was het dan zover.  Afscheid van de Friezen, het ons zo dierbare volkje, dat BZN door de jaren heen op handen heeft gedragen, en waar we een hele warme band mee hebben. Dat zou een happening worden. Maar..hoe anders liep het door de plotselinge dood van onze manager Jacques. We moesten zelfs in uiterste consternatie net na Jacques’ dood over het wel of niet doorgaan van het concert vergaderen.

Wat ben ik nu blij dat we er toch waren, in Leeuwarden. Op de heenweg in de auto hebben we besloten de toeters en bellen waarmee we normaal opkomen achterwege te laten. Toen we heel nerveus en geëmotioneerd de bühne beklommen leek het wel of we tegen een muur van sympathie opliepen. De duizenden aanwezige Friezen klapten spontaan hun handen blauw, en het bleef maar aanzwellen. Zelden was een applaus zo welkom, en klonk het zo mooi. Het voelde als een warm bad, een blijk van medeleven en een eerbetoon aan Jacques. Friesland op zijn best. Ik heb een kort “In Memoriam” uitgesproken, waarin ik o.a heb uitgelegd wat ons had bewogen om het concert toch door te laten gaan, en om een minuut stilte gevraagd.

De avond werd natuurlijk anders als anders. Maar het was er niet minder mooi om. Ik zal leeuwarden 5 mei 2007 in elk geval nooit meer vergeten. Zeer prettig verrast waren we door de komst van Jan Corduwener en Dries van der Schuyt, oud- directeuren van onze platenmaatschappij. Zij hebben elke minuut van hun carrière met BZN en vooral Jacques te maken gehad. Het feit dat ze op hun vrije zaterdag avond toch hun vrienden even kwamen opbeuren zegt veel over hen en de  fijne band die we nog steeds met ze hebben.

Gek genoeg hebben we tijdens de pauze, samen met Jan en Dries  in een bizar spanningsveld van uiterste emoties nog allerlei waanzinnige anekdotes en belevenissen met Jacques de revue laten passeren. We hebben er ondanks alles zelfs weer onbedaarlijk om moeten lachen.

Het was een bijzonder fijn mens, die Jacques van jullie, zei Jan Corduwener nog, en gelijk heeft ie.

Net sprak ik nog Ard Hetsen, een van de zoons van Jacques. Hij vond de artikelen in de Telegraaf van zaterdag en van vandaag een bijzonder mooi eerbetoon aan zijn vader. Gelukkig maar. In beide artikelen gaat het om interviews die ik had met de Telegraaf, en waarin ik spontaan verteld heb over ons wel en  wee met Jacques. De journalist had mij van te voren beloofd het als een heel positief monumentje voor Jacques te willen opzetten. Dat was voor mij een voorwaarde om er aan mee te werken, bovendien ken ik de journalist goed en wist ik dat het wel goed zat.  Maar toch, als je het later terugleest denk je “wat zou de familie hier wel niet van vinden”.

Ook had ik het met Ard nog over de begrafenis  woensdag a.s in Wognum. We zullen daar tijdens de dienst “live” ons afscheidslied Goodbye it’s the end of the show voor Jacques en zijn familie ten gehore brengen. Dat zal niet meevallen.

Een inktzwart hoofdstuk uit het bestaan van BZN dient zich aan. Na de meest slapeloze nacht van mijn leven, overheerst een leeg gevoel, en een diep verdriet om het verlies van een dierbare vriend waar we 40 jaar lang lief en leed me hebben gedeeld. Wat moet het verschrikkelijk zijn voor Tiny en voor de kinderen Rob Ard en Hanneke. Het doet pijn om er aan te denken. Jacques vormde samen met Dick de Boer vanaf het begin ons management. Hun taken waren weliswaar verdeeld, maar overlapten elkaar ook vaak. Voor het grote publiek werkte Jacques op de achtergrond, maar voor ons niet. Jacques was een buitengewoon deskundig en integer zakenman die BZN in showbizzland zakelijk gezien altijd op een juiste koers zette, en ons langs gevaarlijke klippen wist te leiden. Mede door zijn slimme inzichten was BZN de eerste band in Nederland die met een theatertour startte.

Maar niet alleen zijn intelligentie stond ons ten dienste. Bij concerten en op reis tijdens buitenlandse trips t.b.v.  tournees of het maken van TV specials was hij nooit te beroerd om zijn handen uit de mouwen steken. Niets was voor Jacques te veel, niets was onmogelijk. Desnoods trok ie met zijn blote handen nog even snel een hele schuur weg, als die bij opnames in de weg stond. De beer uit Wognum noemden we hem dan altijd gekscherend. Vanwege zijn postuur en oerkracht.

Of even samen met zijn vrouw Tiny 3000 stoelen neerzetten in een hal, het gebeurde talloze malen, en zonder ooit een woord te morren.  

We hebben heel veel aan Jacques en Tiny te danken, maar wat vooraan in mijn beleving staat is de ongelooflijke pret die we altijd met Jacques hebben gehad. Er was een humor tussen hem en ons die tot onbedaarlijke urenlange lachpartijen binnen de band kon leiden, en dat vele tientallen jaren achtereen. Overigens was dat een speciale soort humor die alleen Jacques en wij begrepen, maar de pret was er niet minder om. Zo zal ik mij Jacques altijd blijven herinneren. Het is bijna onwerkelijk dat hij er niet meer is, gisteravond had ik steeds het gevoel dat het nog niet helemaal definitief was, dat ze hem nog wel zouden oplappen. Een sterke beer heb je niet zomaar te pakken. Maar nee, ik besef het nu, hij is echt dood.

We hebben gisteravond intensief heen en weer gebeld of het concert vanavond door moet gaan. Heel moeilijk allemaal. Kan dat wel? Kunnen wij dat wel?  We hebben in uiterste twijfel de mening van Jacques´s familie gevraagd. Het zou in de geest van Jacques zijn om het door te laten gaan, was hun mening. Zij hebben er geen probleem mee. Maar toch. Je wordt tussen allerlei gedachten heen en weer geslingerd. Het is toch allemaal al zo beladen en emotioneel. Uiteindelijk zijn we bezig met afscheid nemen, en niet met een lachmusical. Wat heeft het voor zin om tijdelijk het afscheid nemen stil te leggen? We kunnen de optredens niet meer verschuiven. Het zou betekenen dat velen die ons nog een laatste keer willen groeten die gelegenheid niet meer krijgen, dat we die mensen teleur zouden moeten stellen. Kunnen we Jacques niet beter eren door in zijn geest door te gaan, een in memoriam voor hem uit te spreken en iedereen een minuut stilte voor hem te laten houden? We hebben voor het laatste gekozen, maar wat zal het moeilijk zijn.