Herinneringen aan Antarctica
We praten nog steeds elke dag over ons bezoek aan het betoverende Antarctica. Ik ben nu druk bezig om de vele foto’s te selecteren en waar nodig te bewerken. Dat is genieten geblazen, maar ook moeilijk kiezen. Wat moet je in Godsnaam weggooien? Door de foto’s beleven we het allemaal weer opnieuw. Wellicht zal ik de komende tijd nog wat van deze exotische plaatjes op dit journaal publiceren. Binnenkort ga we eens op zoek naar een uitgever om te praten over een boek met onze reisverhalen en foto’ s, inclusief die van de komende reis naar Australië. 

Onder: Hier varen we in Paradise Bay in onze nietige zodiac’s langs de voet van een megagrote gletsjer. Af en toe breken hier (hele) grote stukken van af; dit worden dan de ijsbergen waarvan we er veel zagen. Als je hier in serene rust langs vaart met af en toe een spuitende walvis links of rechts krijg je een buitengewoon ontzag voor moeder natuur. Onder deze immens grote ijsmassa’s door varend, was de mogelijkheid dat er juist nú een stuk af zou breken hét gesprek in onze zodiac. 

Onder: Om aan te geven waar South Georgie op de aarde ligt, – het van Google Earth geleende – plaatje, met daarop Ushuaia in het zuidpuntje van Argentinie, het Antarctisch gebied dat we bezochten en het onbewoonde Engelse eiland South Georgie. Links boven het pijltje dat naar Ushuaia wijst liggen de Falkland Islands

Onder: Stromness bay op het eiland South Georgië. Wat deze foto tot een vreemde foto voor een eiland in de diepzuidelijke oceaan maakt, zijn de rendieren tussen de robben en pinguïns, die hier overal om je heen lopen. De rendieren zijn van 1904 tot 1964 uit Skandinavië meegenomen door de Noorse walvisvaarders, die hier toen hun tenten opsloegen en sinds 1964 voorgoed verdwenen. Er komen nu nog steeds meer rendieren bij; daarbij hebben ze geen natuurlijke vijanden.

Zelf weer achter de stuurknuppel

Hoewel we de laatste weken vele vlieguren maakten naar het andere einde van de wereld, was het heel prettig om vanmiddag de stuurknuppel zelf weer eens ter hand te nemen. Ik vloog in onze beide kisten; in de PH-BZN voor een vliegles, waarna we de PH-BNK uit de hangaar trokken voor een rondje tussen de “fluffy clouds” door. Wat een genoegen allemaal! Het was helder vliegweer en de zon deed zijn best. Een geplande fotovlucht moest wegens omstandigheden uitgesteld worden tot later deze week. Jammer want het was geschikt fotoweer vandaag.

Ik ben gevraagd door het kerkbestuur van de Volendamse Vincentiuskerk om als fotograaf aan het binnenkort te verschijnen jubileumboek over de kerk mee te werken. Uiteraard zal ik mij met volle toewijding op dit vrijwilligersklusje storten. Binnenkort zal ik daartoe starten met het maken van luchtfoto’s van de kerk. Historicus en oud-Volendam expert Dick Brinkkemper zal mij daarbij terzijde staan. Ook zal hij tijdens die fotovluchten optreden als piloot. Uiteraard zullen we ook een uitgebreide fotosessie van het interieur van deze kerk maken.

Onder: We zijn hier zojuist met onze zodiac’s aangeland in Grytviken, een van de verlaten walvisvaart stations op het onbewoonde eiland South Georgie, 1200 km noordelijk van Antarctica. Overal liggen hier dieren. Allerlei soorten robben, pinguins etc etc. Je moet er echt over heen stappen. In het begin denk je nog even dat ze er voor de toeristen neergelegd zijn, maar als snel besef je dat dit het dierenrijk is. Hier komen ook bijna nooit toeristen; het ligt zelfs voor cruises te ver afgelegen.Ons veilige warme schip ligt wederom geduldig op ons te wachten

Onder: Fortuna Bay op het eiland South Georgie, waar we in regenachtige omstandigheden een lange wandeling maakten. De regenpakken kwamen hier, waar grote kolonies koningspinguins zich verzamelden, goed van pas. Het is nu zomer in South Georgie. Over twee maanden zal dit landschap ook in een ijsparadijs omgetoverd zijn.

Onder: Ook Fortuna Bay op South Georgie. De pinguins staan in verschillende groepen/kolonies bij elkaar. Deze kleine groep vertoont vele exemplaren die nog in de rui zijn.

Onder: Een kolonie van maar liefst 50.000 konings pinguins. Deze foto nam ik met mijn 300 mm objectief vanaf ons cruiseschip toen het in Noordwestelijke richting langs de noordkust van South Georgie koerste. 

Onder: Op deze foto die genomen is door Sjaak v Gerven uit Venlo, zien we dat de rubberlaarzen af en toe goed van pas komen. De rest van onze groep is rechts op de achtergrond al bij de aanlandingsplaats op Stromness bay om in de zodiac terug te varen naar het cruiseschip 

Naar de film
 
Het leven begint z’n gewone gangetje weer te gaan. We zijn de laatste dagen met kleinkinderen Jan, Kees en Tim naar de bioscoop in Purmerend geweest, voor de film “Iep”. De boys waren niet onder de indruk van het gebodene. Ik moet ze gelijk geven; Mary en ik vonden het ook een beetje vreemde en saaie film. De ijsjes, de rit en het andere snoepgoed maakten de voorstelling gelukkig nog de moeite ward voor ze. Morgen gaan we met kleinkinderen Sophie en Thijs naar de Purmerendse bios om ” De Prinses en de Kikker” te zien. Voor Sophie lijkt de titel al garant voor een mooie middag. Ze is wild op alles over prinsessen en prinsen, we zullen zien.

Skiweer in de Alpen

We kijken elke dag op de weersites van de Alpen of er een periode met zonnig weer aankomt. Zodra dat in zicht komt vertrekken we om een weekje de lange latten onder te binden. Waar we naar toe gaan laten we ook afhangen van de zon. Wel hebben we een duidelijke voorkeur voor Oostenrijk, in verband met de gezelligheid, het lekkere eten en de wijn. Graag was ik net als twee jaar geleden met m’n drie zoons voor een paar “tussendoor ski-dagen” naar de sneeuw afgereisd, maar ze konden in verband met hun werk geen gezamenlijke datum vrijmaken. Ik hoop dat we dit gezellige uitje volgend jaar wel kunnen maken. Ik zal daartoe op tijd het voorstel indienen.

SCHOKKEND !!

En dat is nog voorzichtig uitgedrukt.

Soms kloppen spreekwoorden helemaal.. Zoals dezer dagen voor veel Nederlanders: “Haal eerst de balk maar uit je eigen oog voordat je aan de splinter bij een ander begint. Hoe dat zit ? Een paar jaar geleden hebben we ons tijdens een Nijlcruise in Egypte kapot geërgerd aan de Egyptische gids Mosje. Het was op het bovendek van een Nijlboot, waarop we in Luxor aan de kade gelegen, met een paar Nederlanders nog een gezellig pilsje dronken. De gids die bij ons aanschoof, en nota bene al jaren in Nederland werkte en woonde, gaf ons tijdens dat zitje ongevraagd zijn mening over de uitwassen in onze westerse samenleving. Onze monden vielen open van verbazing, tevens ontzetting, toen hij doodleuk, maar overtuigd stelde dat homo’s in de gevangenis thuishoren, zoals in zijn thuisland. We waren ontdaan, piswoedend, en in staat om hem het water in te flikkeren. Het heeft mijn meningsvorming omtrent de Islam heel negatief beïnvloed, en ik betrek dit walgelijke voorval nog vaak in allerlei discussies.

Deze week stelde de Nederlandse Bisschop Hurkmans – zie foto links – uit den Bosch dat lieden die voortdurend fout gedrag blijven vertonen, – zoals homo’s -,  geen communie mogen ontvangen. Dit is niet minder misselijk makend! Wat Islam ? Dit zijn geen woorden van Mosje! Dit is een Nederlandse opperpriester ! En maak ons niet wijs dat het gaat om wél of niét de communie; de Kerkvorst mag, zoals hij ter verdediging aanvoert inderdaad zelf weten wie hij wel of niet de communie wil geven. Nee, het gaat hier om zijn verwerpelijke opmerking, gedragen door de kerkbrede roomskatholieke visie, dat homo’s fout zijn !! Schande, nota bene uit de mond van een hoge vertegenwoordiger van een in ons land alom gerespecteerde kerkelijke beweging als het Katholicisme. Wat een hypocrisie. Terecht is er m.i bij velen verontwaardiging over de onverdraagzaamheid jegens andersdenkenden binnen de Islam. Maar waar blijven al die criticasters van de Islam nu ? Moet de protest trom niet veel harder klinken? Terwijl aan de ene kant wereldwijd aan de lopende band katholieke priesters en (n.b Nederlandse ) paters zich schuldig blijken te maken aan sexuele misdrijven, worden door leiders van diezelfde katholieke kerk medemensen met homosexuele geaardheid van fout gedrag beticht. De wereld op z’n kop, en wat een achterlijk inzicht. En dan hebben we het nog niet eens over die talloze homosexuele priesters, wat wil de kerk daar dan mee?  

Het wordt tijd voor introspectie binnen de hoogste leiding van de katholieke kerk, dan kan met nog meer achterlijke inzichten – zoals het celibaat – afgerekend worden. Wellicht zullen dan minder priesters en paters zich aan de hen toevertrouwde jongeren hoeven te vergrijpen. Laat de Rooms Katholieke Kerk homo’s aub met rust laten, daar is namelijk niets mis mee.

BACK HOME

We zijn inmiddels weer thuis, het was een onbeschrijflijk mooi avontuur, maar ook een lange en vermoeiende reis. Een Antarctica expeditie/cruise is geen sinecure. Op z’n minst vlieg je bijna een etmaal lang de halve wereld over, en breng je daarna nog twee dagen op zee – beruchte Drake Passage – door om er te komen.  Dat betekent dat bij het verblijf in het poolgebied nog eens ZES reisdagen heen en terug moeten worden opgeteld. Maar zoals wij ervaren hebben; de kennismaking met de fascinerende flora en fauna van het grotendeels met ijs bedekte Zuidpoolgebied is met helemaal niets anders te vergelijken. Dat maakt zelfs het trotseren van de meest woeste zee nog de moeite waard. We komen niet uitgepraat, over deze droomreis. Ook al, omdat we gewoon toevallig met een stel leuke Nederlanders optrokken, zonder dat iemand beslag op iemand anders legde. Na drie gezellige weken met elkaar ontstaat een band onderling, vooral ook door de eenzaamheid van het gebied waar je doorheen reist, en mis je elkaar bij thuiskomst al een beetje. Het is niet ondenkbaar, dat we dit spectaculaire werelddeel nog eens gaan bezoeken, om dan nog wat zuidelijker het poolijs in te trekken.

Onder: Hier varen we als nietige wezens door een stille serene wereld van wit en van blauw en, –  vooral als de zon laag staat, vol van de mooiste kleuren.

Onder: De groep Nederlanders waar wij drie weken lang mee optrokken. Het waren op Marco na, allemaal pensionado’s die onder het devies: “Het leven begint pas als je gestopt bent met werken”, de wereld afreizen. Met deze door mij in elkaar gefrutselde ansichtkaart uit Antarctica wil ik ze nog eens speciaal groeten en bedanken voor alle genegenheid en de gezelligheid die ze ons gaven.

Duitse perfectie !

Voor het eerst waren we met een Duitse Reisorganisatie “Hansa Kreuzfahrt”op pad. Dat is ons heel goed bevallen. De Duitse Grundlichkeit en Punktlichkeit staan daar natuurlijk garant voor. Alles klopte tot in detail; van vluchten, transfers, vaarten, excursies, aanlandingen, lezingen, maaltijden !!! , vermaak aan boord, tot de bediening, het was 100 % perfect geregeld allemaal. Eigenlijk is dit niveau van service alleen mogelijk door het inzetten van personeel uit lage lonen landen, zoals nu uit de Oekraïne. Het was er niet minder om, integendeel. Alleen de internetverbinding was heel traag, en uitsluitend met kleine huurlaptopjes 10 euro p/u van de boot toegankelijk. Maar ja…. waar klaag je over, in the middle of nowhere tussen het poolijs en de ijsbergen ? Over het algemeen vindt men Antarctica cruises vrij duur. Dat is echter maar relatief, weten wij nu, gezien de grote hoeveelheid manschappen en materieel dat steeds moet worden ingezet, om jou als passagier veilig ergens in de wildernis aan land te zetten. Kosten noch moeite werden daarbij gespaard. Petje af !

Onder: Groot materieel en veel manschappen werden steeds ingezet om de passagiers veilige aanlandingen in een onherbergzaam gebied te laten maken


Onder: Om 11 uur s’ avonds gefotografeerd vanaf het voordek. We zijn allemaal in een bijna euforische stemming door het betoverende panorama dat ons omgeeft, onder het genot van een whiskey met daarin een ijsblokje van Antarctisch oerijs. Een oude traditie op Antarctica cruises – zie volgende foto hieronder –

Onder: Een leuk traditioneel gebruik op Antarctische expedities/cruise’s is het drinken van een whiskey on the rocks met ijsblokjes van Antarctisch oer-ijs. Hiertoe wordt s’ middags door de crew een groot stuk oud helder oer-ijs uit een gletsjer gehakt. Vervolgens wordt dit in kleine stukjes in de vriezer bewaard. Het smaakte nog lekker ook! Voor de liefhebber: de Antarctische Punch kostte euro 4.90  

Onder: De “Delphin Lounge”, de scheepsbar van ons schip, waar we vele uurtjes gezellig zaten. Ook mijn internetverhaaltjes heb ik in deze ruimte gemaakt. Wij waren met de Nederlandse groep meestal nog de laatsten die een drankje namen, zoals hieronder links. En het was hier nog geen 11 uur s’ avonds.

Onder: De Grand Salon van het schip, waar overdag de aanlanding-briefings, en voor de liefhebbers lezingen over Antarctica werden gehouden, en waar s’ avonds leuke shows werden opgevoerd.Wij waren meestal in de Delphin Lounge te vinden.

Onder: Op het Antarctische Wiencke Island maakten we een ferme wandeling door het rijk der dieren. Deze pinguïns hebben zich genesteld tussen de resten van een gesneuvelde bultrug walvis. Het krioelt hier in het koude water van de bultrugwalvissen en orka’s. Varend in de zodiac’s of op ons moederschip, zien we overal om ons heen de door walvissen omhoog gespoten fonteinen.

Na onze thuiskomst hebben we meteen maar even onze kinderen en kleinkinderen opgezocht. Het was goed ze weer te zien, hoewel, met Vincent, Brenda en kleinkids Sophie en Thijs moeten we nog even geduld hebben; zij komen morgen terug van een vakantie in eigen land. Ben je even een paar weken weg, en valt gelijk het kabinet. Groot gelijk Wouter Bos, het is nu wel genoeg geweest in Afghanistan, wij Nederlanders hebben onze prijs betaald! Bovendien, we hadden het zo afgesproken.

Onder: Overal pinguins, robben en rendieren. Op het onbewoonde eiland South Georgie, strompelden we er bijna over. Een vreemde gewaarwording, vooral die Skandinavische rendieren. Die horen hier helemaal niet thuis. Zij werden door Noorse walvisvaarders die hier tot 1964 elke zomer van oktober tot/m maart werkten en woonden, als voedsel uit Noorwegen meegenomen, en blijken hier de juiste leefomstandigheden te hebben gevonden, zonder natuurlijke vijanden. De Noren zijn al 46 jaar weg, maar de Noorse rendierpopulatie groeit nog steeds. Alleen een gevaarlijke ziekte zal in staat zijn ze hier weer uit te roeien.

Onder: Stromness Bay op het eiland South Georgie. Ongerepte schoonheid ver van de door mensen bewoonde wereld waar alleen pinguins, robben en rendieren het voor het zeggen hebben.

Onder: Een luie zee olifant die in de rui is. Ik kon hem tot op 2 meter naderen. Eigenlijk mag je de dieren niet dichter dan van 15 meter fotograferen. Je kan er echter niet omheen, bijna overal liggen wel robben, walrussen of staan pinguïns te staan. Die 15 meter kan je wel vergeten! Het klinkt bizar, maar soms moet je echt uitkijken er niet op te stappen -schutkleuren-. De meest dieren laten je daarbij rustig door hun territorium lopen, alleen sommige jonge zeeleeuwen komen grommend achter je aan tot grote hilariteit van de andere reisgenoten. Voor zover ik weet is van onze groep alleen Annemiek uit Venlo in haar laars gebeten door een zeeleeuw.

Onder: Pinguins op de bekende rode ondergrond die bestaat uit hun eigen pinguïn-stront. Deze dieren staan de hele tijd in grote groepen bij elkaar, doodstil alsof ze bevroren zijn. Ze persen af en toe eens wat verteerde vis naar buiten en trappen dit plat om er op te gaan staan. In groepjes van 2 a 3 gaan duiken ze bij tijd en wijlen het water in om een visje te verschalken, en lopen daarna weer naar hun eigen stront-plak terug. Het stinkt op deze lokaties vreselijk, maar na 2 minuten ruik je er niets meer van. Een van de redenen waarom onze verplichte rubberlaarzen bij het terug aan boord komen worden afgespoten, drooggeblazen en ingepakt.

Onder: Tijdens de lezingen hoorden we over de verschillen tussen zeeolifanten, zeeluipaarden, zeeleeuwen, zeehonden etc etc. Ik snap er nu helemaal niets meer van. Ik denk dat het ook komt door de Duitse taal, waar ze zo heten, anders dan bij ons. Allemaal robben, zeg ik dan maar. In het Engels allemaal “Seals”

Onder: IJs, sneeuw en nog eens ijs, terwijl er weinig neerslag valt op Antarctica. Zowel in de Antarctische zomer als het steeds rond de nul graden Celsius is ( van oktober t/m maart) als in de winter, als het 80 a 90 Celsius graden onder nul kan worden. Door de koude ondergrond heerst er vrijwel constant een hogedrukgebied met subsidentie (neergaande luchtbeweging ) waardoor bewolking en neerslag onderdrukt worden.