Dirk Buwalda , een bekende Nederlandse fotograaf, was vandaag de hele dag m’n metgezel op mijn vliegtochten. Door een reportage die hij onlangs van mij maakte voor een blad, waar ik ook luchtfoto’s voor gemaakt heb, kreeg ik wat nader kennis met hem. Het is leuk om met een coryfee uit de klassieke fotografie te praten, daar steek je veel van op.  Dirk heeft onlangs een fotoboek uitgebracht van het Nederlands Ballet. Een bijzonder boek vol met de meest boeiende kunstzinnige zwart wit foto’s.

Hij was er ook bij toen ik vanmorgen boven Groningen, tijdens het maken van instrumentnaderingen met de PH-BNK, problemen kreeg met de communicatieradio’s. Uiteindelijk moest ik een landing maken om er door een avionica-technicus  even naar te laten kijken. Het was de PTT (push to talk) switch op de stick die stoorde. Het busje met contactspray deed ook hier wonderen. We zaten nog even een broodje bal te eten op het zonovergoten terras van het luchtvaartrestaurant. Wat een leuke sfeer. Vliegveld Eelde doet mij steeds meer denken aan Schiphol van vroeger. Familieleden en kennissen van vertrekkende passagiers zwaaiend op het terras. Vandaag vertokken er zelfs 5 vluchten naar de zon, hoorde ik van Fokke, al jarenlang de sympathieke havenmeester en goodwill ambassadeur van Eelde Airport .

Nadat we de PH-BNK hadden gestald, stegen we met de PH BZN op voor een fotovlucht opdracht boven het nieuwe Marinapark in Volendam.

Wat is dit Marinapark een enorme aanwinst voor ons dorp. In vele opzichten. Het ziet er niet alleen fantastisch uit vanaf de grond, maar zeker ook vanuit de lucht. Het geeft het aanzien van Volendam weer iets terug van het verleden. Volendamse huisjes, hekjes en geveltjes, en Volendamse kleuren zoals je die ziet op de honderden schilderijen die ik onlangs voor ons Schilderijen boek heb gefotografeerd. Lopend op het park, om me heen kijkend, bekruipt mij het gevoel dat ik in de tijd teruggereisd ben. Naar de tijd dat Oud Volendam nog nieuw was. Chapeau , voor de mensen die het bedacht, ontwikkeld en gebouwd hebben, en dat zo snel allemaal.

Een staaltje van groot vakmanschap.

Er was lange tijd veel kritiek op het park. De Volendammers zouden er niets wijzer van worden, en er konden beter starters woningen op gebouwd worden etc. Deze kritiek verstomt meer en meer, nu het park 100% bezetting geniet, en vele plaatselijke middenstanders en horeca bedrijven er wel bij varen. Het staat vast dat het Marinapark een positieve spin off betekent voor de Volendamse economie. Nog niet vast staat hoe groot die spin off zal zijn. Bekende Volendamse zakenmensen die ik ken, denken van heel groot!

Onze welstandcommissie kan m.i nog wel wat ideeën opdoen in dit Marinapark.

Waar deze commissieleden in nieuwbouwwijken volgens sommigen als muggenzifters te werk gaan, zouden ze zich wellicht meer dan nu het geval is, kunnen inspannen om het karakteristieke “Oud Volendamse” in de oude dorpskern op de dijk en in het Doolhof in stand te houden en waar nodig zelfs te herstellen. Niet alleen omdat het zo mooi is, en onze nazaten hier ook recht op hebben, maar omdat deze pittoreske toeristische trekpleister onmisbaar is voor de economie van de huidige en volgende generaties Volendammers.

Vandaag vliegles gegeven in Lelystad. Prachtig weer, vooral door het hier en daar hangende “omvliegbare” buitje. Vanuit de lucht ervaar je een geïsoleerde bui heel anders dan vanaf de grond. Een bui vanaf de grond bedekt bijna je gehele periferie (gezichtsveld) als je er onder zit. Vanuit een vliegtuig is het veel meer een wolk waar je ook even omheen kan. Je kan hem echt aan de zijkant bekijken en je ziet het watergordijn er als het ware onder hangen. Het is een fascinerend gezicht. Soms is de begrenzing zo scherp dat je het gevoel hebt dat je er met één vleugel in kan vliegen en met de andere er buiten.

Soms kunnen vele geïsoleerde buien gaan clusteren (samenklonteren). Als dit gebeurt terwijl je er net tussendoor aan het laveren bent kan je wel eens voor onverwachte problemen komen te staan. Je hebt dan eigenlijk een buienrader nodig om nog een veilige uitweg te zoeken. Mijn vliegtuigen zijn hiermee niet uitgerust. Wel heeft de PH-BNK een stormscope, waarmee ik in geval van onweer de ontlading kan zien, en daarmee de kern met de heftigste turbulentie kan omzeilen.

Vliegtuigen, ook verkeersvliegtuigen, doorkruisen over het algemeen geen buien, vanwege de hevige turbulentie en de grote hagelstenen die er in voor kunnen komen.

Over vliegen en vliegles gesproken. Afgelopen week werd ik nog gebeld door een ex-leerling Jack T. die door mij als beroepsvlieger werd opgeleid. Hij vliegt nu bij een grote buitenlandse luchtvaartmaatschappij in een Airbus A319.

Van tijd tot tijd belt hij mij met een vliegverhaal dat hij toch even met zijn “oude” instructeur wil delen. Uiteraard vind ik dat heel leuk en sympathiek. Niet alleen omdat het dan vaak gaat over voor mij bijzonder interessante ervaringen die hij als Captain in de grote luchtvaart meemaakte, maar ook omdat hij mij, zijn ex-instructeur er nog steeds bij betrekt, terwijl hij mij in alle opzichten in de vliegerij gepasseerd heeft.

Zo vertelde hij mij een keer van een motorstoring in beide motoren van een F27 vrachtvliegtuig boven de Pyreneeën, tijdens een nachtvlucht waarop hij toen co-pilot was. Een bloedstollend verhaal dat net aan goed afliep. Dat was ook afgelopen week het geval. In Malaga op de taxibaan taxiënd voor vertrek naar Londen kreeg Jack in zijn Airbus A319 een “Cleared For Take Off “ van de Spaanse verkeersleider. Hij mocht dus opstijgen.

Omdat het cabinepersoneel nog bezig was met de passagiers, meldde Jack terug “Not ready yet, we’re waiting for the cabin”. “We zijn er nog niet klaar voor, we wachten op het cabinepersoneel”. Daarop antwoordde de controller:” In that case: when ready, cleared for take off” Dit betekende dat Jack nu zelf kon bepalen wanneer hij de baan op zou rijden, om vervolgens meteen op te stijgen. Een luttel aantal seconden later, voortrazend met hoge snelheid op de startbaan, hoorde Jack een radioboodschap die voor hem bedoeld was, en als een mokerslag op hem af kwam: “How long before ready easyjet ? De verkeersleider ging er kennelijk vanuit dat Jack’s Airbus nog op de taxibaan stond te wachten. Dat kan van alles betekenen, weten we nog van de ramp op Tenerife. Binnen een fractie van een seconde initieerde Jack een Aborted Take Off. Bij een snelheid van +200 km per uur wordt dan met volle kracht rücksichtslos afgeremd.

Een werkelijk zeer ingrijpende procedure, ook voor Jack en zijn co-pilot, die dit tot nu toe alleen maar op de simulator hadden meegemaakt. Soms worden de remmen hierbij zo heet dat de wielen verbranden. Dit bleek na een controle bij Jack’s Airbus gelukkig niet het geval. De passagiers beleefden daarentegen een ware nachtmerrie, en schreeuwden echt van de schrik.

De Spaanse verkeersleider begreep al snel dat het zijn schuld was en bood Jack zijn excuses aan. De bevrachting werd nog gecontroleerd, waarna Jack zijn reis naar Londen weer kon hervatten. Al met al een niet veel voorkomend incident. Zo hoor je nog eens wat!

Afijn , morgen wacht mij weer een leuke vliegdag. Instrumentvliegen naar Groningen en Bremen, maar ook een rondvlucht en een fotovlucht vanaf Lelystad. Het moet allemaal strak gepland worden, maar ik weet nu al dat het toch wel uit zal lopen.

Voor vanavond staat nog mijn jogronde van 6 km op het programma, en zal ik weer tot de kleine uurtjes verder gaan met de archivering en bewerking van mijn vakantiefoto’s. Ik begin al aardig thuis te raken met de software behorende bij het professionele programma DVD Studio Pro, waarmee ik de fotomontage op BLU RAY DVD doe. High Definition DVD kwaliteit, ik ben benieuwd hoe daarop mijn foto’s er uit zullen zien.