In Cordoba zijn we onder de indruk van de trots en de frivole levenswijze van de Spanjaarden. Kijk eens naar deze wat oudere dames, die zeker niet achter de geraniums gaan zitten , maar er nog steeds alles aan doen om er aantrekkelijk uit te zien en swingend door het leven te gaan

En dan deze vrouwelijk gaucho, ziet ze er niet statig maar toch wulps uit?

We namen afscheid van Cordoba met een diner op het dak terras van het befaamde restaurant Casa Rubio; een perfect diner in een meer dan sfeervolle ambiance; een aanrader …

Op Mirador San Nicolas in Granada. Op de achtergrond het Alhambra en het Sierra Nevada gebergte 3485 mtr hoog De Chinese dames wilden graag met ons op de foto … wie niet …

Onder het witte torentje aan de top zitten we op het Mirador San Nicolas, dit is gefotografeerd vanuit het Alhambra waar we de volgende morgen vroeg al naar toe gingen.

Een van de paleizen van het Alhambra het toppunt van Moorse kunst

In deze koningszaal is een verbijsterend mooi plafond van Cederhout te zien, en ook de raampjes laten niets aan de verbeelding over

Ik ben deze keer voor de derde maal in het Alhambra maar ontdek steeds nieuwe wonderlijke kunstzinnige vormen

Een ruim 20 meter hoge koepel in een van de paleizen die van binnen met driedimensionale schelpen is gevormd, het is oogverblindend mooi

Een close up van de foto hierboven. Op sommige plaatsen is in deze sculpturen nog de oorspronkelijke verf aanwezig, dan wordt helemaal duidelijk welk een onvoorstelbare schoonheid hier gecreëerd werd…

Tja wat moet je hier nou nog van zeggen? Gewoon een paar minuten stil er naar kijken en perplex raken…

Dit is in de kamer van de foto hierboven, de koepel in het plafond is voorzien van gekleurd (origineel) glas, vandaar de kleuren

We maakten een urenlange wandeling door de paleizen en over en door de ruines van het Alhambra. Hier zien we de dubbele buitenmuur die er voor zorgde dat het fort goed beschermd was tegen aanvallen van buiten

Op de weg tussen de muren kon het garnizoen zich met wapens bewegen…

De hitte is hier meestal de spelbreker voor de bezoekers. Omdat we vroeg waren, en het dus relatief koel was – 30 a 32 graden – was voor ons een lange wandeling door deze boeiende  koningsstad en zelfs een lunch in het Alhambra mogelijk.

De tuin van dit paleis even zonder ons gezelschap…

Het landhuis van het Alhambra is in 1921 onteigend en voor publiek opengesteld; ook dit is een lust voor het oog

In Granada lopen we even deze winkel met louter waaiers binnen. Ieder z’n meug zullen we maar zeggen

In ons hotel, maar ook in andere restaurants genoten we van voortreffelijke diners, zoals dit voorgerecht van schuimige roomkaas met gemarineerde gerookte tomaten…

Dezelfde gemarineerde gerookte tomaten met tonijn filet, kom er maar bij op…..

In het befaamde restaurant Juan Ranas waar men weken van te voren moet boeken zaten we echt in tuin van de koning te “schaften” Hier gegrilde Scalops met kaviaar als voorgerecht, lekkkkkeeeeeeeeer !!!!!

Deze foto van het Alhambra maakte ik vanuit het restaurant Juan Ranas op de heuvel tegenover het Alhambra; hier komt alles samen; de limit op het gebied van ambiance en culinaire genoegens…

Met een gids reden we per taxi naar het Sierra Nevada gebergte, niet ver van Granada. Een geweldige ervaring. We komen het gebied binnen dat door de ontoegankelijkheid het langst door de Moren bezet is geweest.

Het is een prachtige rit in de Alpujara, waar we dicht bij de eeuwige sneeuw van de Sierra Nevada komen

We rijden het gebied Alpujara binnen en komen in het bergdorpje Lanjaron. Het is hier zo heet dat men het dorpspleintje heeft afgedekt met textiel lappen… we zagen dit in Granada ook al, maar hier gaat het om een heel pleintje…

In het bergdorpje Lanjaron waren we getuige van een processie vanuit de katholieke kerk aldaar. Het deed ons denken aan onze jeugd , toen wij in Volendam ook dit soort processies beleefden

Kinderen zijn op speciale wijze aan gekleed en strooien bloemetjes uit

Dit is het bergdorpje Pampaneira waar de daken van de huizen ook als publieke straten en pleintjes dienen. De daken gaan 80 jaar mee werd ons verzekerd

Het bergdorpje Trevelez.. Wat zit er in die gebouwen, dat raadt niemand !! Hierin hangen grote aantallen hammen te drogen. O.a de beroemde Iberische hammen. De combinatie van luchtvochtigheid de wind en de temperatuur zijn hier super geschikt voor die hammen…

Al vroeg reden we van Lima in zuidelijke richting door de hete Peruaanse woestijn naar het plaatsje Ica. Hier stapten we in een vliegtuig dat ons in een uurtje over de Nasca lijnen zou vliegen.

De kaart met de figuren die we voor de vlucht kregen uitgereikt. De route en de volgorde waarin we de figuren zouden zien waren er op vermeld…het was een ware belevenis..

Eerst vliegen we een half uur over het meest dorre en hete woestijn gebied dat je je maar voor kan stellen, hier loopt een weg door het woestijnzand en is een vrachtwagen te zien…

Dan zien we de eerste figuur; de Walvis, die 63 meter breed is

Dan de “Astronout”, die schuin tegen een berg aanligt. Hij is 32 meter hoog, bedenk dat de mensen in die tijd geen verhoging hadden om het resultaat te kunnen zien, of waar ze mee bezig waren

De aap; dit is een vrij ingewikkelde figuur die 110 meter groot is. Wetenschappers kunnen nog steeds niet verklaren waarom men deze figuren gemaakt heeft. Het is ook zeker een technisch bijna onmogelijke klus geweest

De hond; van 51 meter groot

De kolibri, 96 meter in wijdte

De spin, die 46 meter hoog is

Op een bepaalde plek in de woestijn kan men de “handen” zien. Aan de snelweg van Lima naar Nasca is een parkeerplaats , waar een uitkijktoren gebouwd is, die we hier vanuit het vliegtuig konden fotograferen; vanuit de lucht is natuurlijk veel mooier

Door bergachtige woestijngebieden kronkelen de wegen zich door de zandbergen en rotsen heen. Van boven af levert dit een bijzonder plaatje op…

Na de vlucht van 1 uur vliegen we laag over de woestijnstad Ica voor de landing. Leuk om dit groot te zien en dan te zien hoe de mensen hier in een onvoorstelbare hitte hun huizen bouwen en afschermen

Tijd om es even met een buggy door de woestijn te sjezen. Geweldig; ik moest even denken aan Swakopmund in Namibië, waar we in de woestijn rondreden met quads. Omdat we onze koffers (nog ) niet hadden konden we onze kleding niet aanpassen aan de temperatuur, het was zo wel heel erg heet…

Wat een zand, wat een ruimte, op een top naast ons een andere buggy

Een echte oase in de woestijn; het water komt van een bron boven in de omringende bergen. Apart om hier even een biertje te kopen….

Toen we s’ avonds in ons hotel terugkwamen waren onze koffers in ons hotel gebracht. Het hotel had ook de hele dag voor ons gebeld met LAN. Daar waren we heel blij mee, en daarbij raakten we tijdens het diner niet uitgepraat over onze woestijn avonturen van s’middags

Van Lima vlogen we naar Quito, de hoofdstad van Ecuador. Hier staan we pal op de evenaar; dicht bij elkaar maar toch beiden op een ander halfrond……..deze exacte locatie is uitgerekend door experts van het Ecuadoraanse leger

De Stad Quito ligt op 3400 meter hoogte, op en tussen bergen; er wonen 2,5 miljoen mensen

We verkennen een paar dagen de omgeving van Quito. Het landschap wordt gedomineerd door vulkanen overal, en er is veel landbouw. De wegen zijn goed en er lijken veel rijken als wel armen bij elkaar te wonen

Naast duren huizen zie je er ook nog vrouwen de was doen in de rivier

In Ibarra (Ecuador) overnachtten we in een prachtige tot hotel omgebouwde oude haciënda. Wederom waren we de enige gasten Wat een rust, wat een genot

Dit kan je toch niet bedenken, zo’n privé pool met een eigen ober… helaas hadden we de zwerm mosquito’s 3 minuten te laat in de gaten. Meer dan 100 keer in mijn rechter, en 70 keer in mijn linkerbeen gestoken, dat gaf wel wat problemen; met behulp van speciale anti histamine pillen en zalf kon ik de zwelling in m’n benen beperkt houden…

De ontbijtzaal van de hacienda….

Bij Otavala, bezochten we een hospitaal voor gewonde vogels, voor korte, langdurige en zelfs blijvende verzorging. De vogels hadden vrij veel ruimte in een grote kooi, hier een condor, die niet meer kan vliegen; deze condor kan wel 80 jaar oud worden; volgens mij zit deze er stijf tegen aan….

Dit is een ‘”Hawk” die men een vallei in liet vliegen, en die prachtige vlieg kunsten voor ons vertoonde. En hij zit echt niet aan een touwtje hoor

Net als deze “land eagle” – komt voor in de kuststrook van Ecuador – die ook niet aan een touwtje zat… maar wel een half uur het ruime sop koos toen ie werd losgelaten, je zou toch denken, “die komt nooit meer terug”..

Mijn favoriete vogel; de Fish Eagle; hij komt hier niet voor, maar deze heeft iets met z’n klauwen en heeft hier wel zijn definitieve huis gevonden, wat een vliegenier is deze supervogel, met z’n vleugelspanwijdte van 2,5 meter….

Tijdens een wandeling in de bergen waren we onverwachts getuigen van een echte traditionele dooppartij door een priester indiaan; volgens onze gids had ik dit helemaal niet mogen fotograferen, maar wilde men het ritueel niet verstoren….en liet mij maar gaan

In Otavalla kwam dit bruidspaar de kerk uit, de straat op, de muzikanten liepen in de stoet, net als de baby en de familieleden met drank en hapjes in grote zakken

Van Quito vliegen we via Guadaquille naar de Galapagos eilanden die in de Stille Oceaan 1200 km uit de kust van Ecuador liggen. We zitten in Puerto Ayora op et eiland Santa Cruz in een prachtig hotel; het uitzicht vanaf ons balkon op de baai, waar het in het stadje heel gezellig is met terrasjes en restaurantjes….

Het ontbijt s’morgens op ons hotel terras, afzien manneeeeeeee….

Het eerste dier dat we meteen al zien is de Zee Iguana – 1 meter lang – die overal zwemt en ook overal in de tuin van het hotel ligt te zonnebakken

We bezoeken in de hooglanden van Santa Cruz een gebied waar het krioelt van de reuzenschildpadden

Deze beesten kunnen wel 200 jaar oud worden, ze leven traag en hebben geen natuurlijke vijanden; ze eten gras

We waren getuige van iets unieks; een parend schildpadden koppel. Op de ze foto is duidelijk het mannetje te zien dat bovenop het vrouwtje is geklommen. Hij maakt een indringend geluid, en is twee uur bezig om de “juiste lokatie” te vinden. Als dit voor elkaar is duurt het ritueel nog 10 minuten

Op de lokale vismarkt van Port Ayora zijn er vele klanten ook enkele die niet betalen, waaronder zelfs een zeehond

We hebben bijna steeds een privégids met privéboot, waarmee we op weer een andere plek of eiland gaan zwemmen en snorkelen

Mary snorkelt bij South Plaza Island, er waren vooral veel hamerhaaien die – zo verzekerde de gids ons – vegetarisch zijn ingesteld en geen toeristen lusten…

Overal grote krabben en kreeften in vele vormen en kleuren

Dit is de land Iguana die geel gekleurd is, deze kan niet zwemmen…ook 1 meter groot

Het bijzondere landschap op Sout Plaza Island

De tropische langstaart vogel die alleen hier voorkomt..

De tropische langstaart zit op de rotsen te broeden. Opmerkelijk is dat de vogels hier niet weg vliegen als je dichterbij komt

Mary en ik op South Plaza Island; het is nu zo heet dat ik het zonder pet niet meer aan durf

De beroemde Blue Footed Booby, die met grote snelheid naar beneden duikt, het water in om vis te vangen

Dit is de Fregat vogel; het mannetje is geheel zwart. Vleugelwijdte 2 meter

Overal zeehonden en zee leeuwen, waarvoor je wel moet uitkijken, vooral de zeeleeuwen met cubs zijn bijterig. Je herkent de zee leeuwen aan de oren…

Hier nog eens wat krabben, die je echt overal in grote getale bij water ziet kruipen