We staan weer op het Jacques Brel Airport(je) in Hiva Oa om met een Twin Otter in 40 minuten naar het noordelijker gelegen iets grotere Nuku Hiva te vliegen. De piloot logeerde in ons hotel en is gelijk met ons naar het vliegveld gereden.

Hier wordt de Twin Otter waarmee we zullen vliegen onder toeziend oog van de piloot uit de hangaar gesleept.

We hoeven deze keer niets bij te betalen voor de handbagage, en we zijn met totaal drie passagiers. Dat is dus eigenlijk een privévlucht…..de baliemedewerkster van Tahiti Airlines brengt ons persoonlijk naar de kist, onze koffers staan achterin

Tja mooier kan niet natuurlijk; met z’n drieën in dit werkpaard voor 16 personen. Een privévlucht… Meteen worden ook de hoge tarieven iets duidelijker…..

Uiteraard kon ik niet nalaten om tijdens de kruisvlucht even een praatje en plaatje met de vliegers te maken, die de afgelopen nacht ook in ons resort verbleven. Aan de instrumenten te zien kruisten we op 8000ft (2400 mtr) om net boven de wolkentoppen te blijven , bij een kruissnelheid van 130 kts (235 km/hr)

Na een half uur vliegen in noordoostelijke richting en een ruime linkerbocht om de oostkust van het eiland heen bereikten we de noordoostelijke kust van het eiland Nuku Hiva

Hier zien we de ruige ongerepte kust bij Anaho waar we later ook met de auto naar toe zouden rijden

Deze kenmerkende donkere burcht-achtige rotspunten in het midden van de foto zullen we later terug zien op een aantal foto’s die ik er vanaf de grond maakte

In deze baai ligt het dorpje Akapaa; ook hier zullen we later naar toe rijden. Let wel, deze plaatsen zijn alleen met goed weer in terreinwagens bereikbaar; het weggetje over de top, wat op de foto te zien is, is smal en wordt met regen heel glibberig

En dan landen we op het eiland Nuku Hiva. De terminal is nog kleiner dan die in Hiva Oa. Op onze koffers hoeven we na deze “prive vlucht” niet lang te wachten

Ter info een kaartje van het grootste Marquesas Island Nuku Hiva, waar wij juist geland zijn op het kleine vlakke deel in het noordwesten. Ons resort ligt in de baai van Taiohae in het zuiden. De rode stippellijn geeft onze route aan naar het hotel en de route die wij later met een gids naar Anaho zullen rijden. Zoals te zien zullen we alle wegen van het eiland berijden….

Een medewerkster van het resort op Nuku Hiva haalt ons op, voor een rit van 1,5 uur dwars over een bergpas. Maar wel een rit door een adembenemend mooi landschap !!

Van grote hoogte zien we af en toe het smalle weggetje slingeren waarover we rijden door dit bizarre ongerepte landschap…

De weg naar het resort die ons nu 1,5 uur van Airport Nuku Ataha naar ons verblijfsresort in Taiohae brengt is nieuw. Een paar jaar geleden was dit kronkelige rotspad – bovenstaande foto – nog de weg. Het zelfde ritje duurde toen 6 uur heen en weer 6 uur terug, maar het was daarentegen wel een avontuur, natuurlijk

Na een zeer enerverende rit hoog door de bergen, met veel fotostops, zien we deze prachtige baai van Taiohae met het resort waarin we op Nuku Hiva zullen verblijven – de ligging van wederom idyllisch gelegen resort is op de volgende foto te zien –

Detail van bovenstaande foto; bij de groene pijl ons bamboe huisje en rechts daarvan het restaurant met zwembad. We zitten pal boven het strand.

Het terras van het hotel in Nuku Hiva waar we de komende dagen op verhaal konden komen na onze tochten over dit exotische eiland

En daar hebben we meteen maar even gebruik van gemaakt

Overal op dit eiland , net als op Hiva Oa,  wilde bloemen en waar mensen wonen zoals hierboven op de foto ook mooie aangelegde beplanting

We gaan op pad, en hebben een lokale gids van het hotel mee. De wegen zijn slechts toegankelijk met dit soort 4WD Land Rovers.

We maken veel fotostops onderweg. Er zijn veel smalle bergweggetjes met talloze haarspeldbochten, maar er is weinig tot geen verkeer, je kan dus altijd en overal stoppen zonder anderen te hinderen. Leuk daarbij is dat die spaarzame personen die je tegenkomt – lopend of in een auto – je uitbundig groeten…

Taipivai Valley waar de rivier uit de bergen komt. Hier zijn veel coconut trees. Een gebied waar men coprah produceert. Het witte gedroogde vlees van de cocosnoot. De belangrijkste economische activiteit op de Marquesas Islands

Vanaf dezelfde locatie zien we aan de andere kant van de weg de baai waar de Australische TV versie van Survival of the Fittest werd opgenomen. Sprookjesachtig mooi allemaal…..sindsdien komen er af en toe eens wat Aussies op bezoek om deze beroemde locatie met eigen ogen te zien.

Van de 2700 inwoners van Nuku Hiva wonen er 1500 in het dorp Taiohae waar wij verblijven, de rest woont in families bij elkaar, verdeeld over kleine nederzettinkjes in de verschillende valleys, zoals deze hier, waar we coprah productie aantreffen – de belangrijkste economische activiteit- en ook een kleine familie begraafplaats zien. Let op de grote aantallen coconut trees.

Het hele eiland staat vol met deze droog bakken voor de coprah, de in stukken gehakte witte inhoud van de cocos noot. In de bakken die aan de zijkant open zijn, wordt de cocos door de wind gedroogd. De golfplaten daken kunnen tijdens de zonne-uren verschoven worden zodat de zon ook meehelpt. De coprah wordt in jute-zakken naar Tahiti verscheept waar het wordt gebruikt om in fermentatieprocessen cocos geur en smaak aan zeep, parfum en andere artikelen te geven.

Onze gids die uit deze valley komt, was er trots op te kunnen melden dat dit de enige drogerij is op het eiland waar de coprah niet alleen in de reguliere droogbakken, maar ook in een oven gedroogd wordt

Op weg naar Hatiheu genieten we van het sprookjesachtige landschap

We passeren weer een archeologisch interessante plaats. Onze gids werd enthousiast. Dit is een plaats waar duizenden jaren geleden koninklijke ceremonies werden uitgevoerd. De bovenbouw is door de natuur verteerd, maar de verschillende vloerlevels zijn er nog. Op het bovenste level werd geslapen.

Hoogtepunt van de ceremonie was dat er een persoon werd geofferd en gegeten. De schedel werd verbrijzeld door een klap met een houten knots waar aan het boveneinde dwars een ijzeren punt op stond. Vervolgens werd met scherpe messen het lichaam in stukken gesneden, gekookt en gegeten. Let wel; dit is volgens onze lokale gidsen tot aan 1900 doorgegaan. Dit is een kuiltje op een “hakblok” waar in de kapmessen geslepen werden waarmee men de lichamen in stukken sneed

Het was interessant om op de borden die er stonden te lezen hoe een en ander allemaal in zijn werk ging. Op deze tekening zien we de huizen, waarvaan we 2 foto’s  hierboven de resten zien. Op het hoogste level overdekt de slaapplaats, met in het midden op het lagere level een gat, waarin boven een vuur gekookt werd.

Hier op een originele plaats een originele woning, waarvan het houtwerk later is gerenoveerd. Zo woonden dus de oermensen, de kannibalen hier vroeger.

We zijn in Hatiheu, hier staat warempel een richtingaanwijzer……later gaan we nog naar links en rechts, naar Aakapa en Anaho

De moeilijk bereikbare baai van Hatiheu, met het exotisch mooie maar verlaten strand. Hier wonen maar enkele tientallen mensen; een van de uiteinden v/d wereld

Hier in Haitiheu hebben de inwoners zowaar een soort van verenigingsgebouw – met het groene dak – gebouwd. Onder de gele open tent keek men op een klein TV’tje naar de WK voetbal…..

Uiteraard namen we even een kijkje in het Verenigingsgebouw van Haitiheu. Het was zondag, de mannen waren naar de jacht – op wilde zwijnen , want wilde paarden zijn alleen in Hiva Oa – en de vrouwen zaten gezellig aan een neutje

Nou ja, gezellig ?………….. deze sunday-blues  zal toch niet veroorzaakt zijn door het heerlijk helder heine….

Deze vrouw had de stemming er al goed in, haar buurvrouw spoorde mij aan om een fotootje van haar te maken.

Buiten had men voor de WK  hier een TV toestel onder een tentdak geïnstalleerd, ook hier op het Marquesas eiland Nuku Hiva, was het Nederlands elftal zeer populair.

We vervolgden onze speurtocht naar het aardse paradijs en zagen onderweg heel veel fotogenieke paradijselijke trekjes; deze burcht-achtige rotspartij hadden we ook al uit het vliegtuig gespot, vlak voor de landing…..

Onze gids die zich tot onze verbazing en schrik voor onze wandeltocht van Haitiheu naar Anaho als Rambo optuigde,, – er zijn hier toch geen wilde dieren – vindt het maar gek dat we hem vragen om zijn uitrusting voor de foto te laten zien. Het is zijn jachtuitrusting zegt hij, en die komt hem tijdens dit soort wandelingen vaak goed van pas

Het is berg op, donker, warm en vochtig, de mosquito’s zijn blij dat we er aan komen. We zetten vraagtekens bij deze zweterige klauterpartij…

De gids zorgt meteen voor verfrissing als wij over warmte klagen; een vers en koel cocos melkje…

Wij moeten toch even wennen aan al die messen, ik maak er nog maar eens een fotootje van maar toegegeven, hij heeft er wat hinderlijke takken en gebladerte mee verwijderd.

Beneden ons zien we in een baaitje het kerkje in het kleine dorpje Hatiheu; als er al een paradijs op aarde is, moet het toch sterk hierop lijken….

We zijn weer onderweg; de weg wordt vaak aan twee kanten begrensd door steile berghellingen en ravijnen. Op die delen van de weg  naast de rotswanden ligt veel  puin, dat door berggeiten van de rotsen boven ons is losgewerkt.

Hier staan we plotseling weer oog in oog met een paar wilde geiten, die heel schichtig zijn en meteen als ze ons zien weg springen het ravijn in.

Je komt ogen tekort hier….

Even een close up van de foto hierboven; hier kan toch zo een nieuwe Lord of The Rings worden opgenomen?….

We rusten even uit en gebruiken het lunchpakket van het hotel, we komen hier onderweg geen restaurants met -voor ons – eetbare zaken tegen

Nog een meertje erbij, hoe mooi wil je het hebben als fotograaf ……. je blijft hier naar kijken, geheel en al gecreëerd door Moedertje Aarde

Alweer zo’n ansichtkaart met al dat groen en die weelderige begroeiing

Noem dit geen Palm Trees, die fout maakte ik steeds, maar onze gids verbeterde me dan: het zijn Coconut Trees

Heel veel uren genoten we van het hobbelige en soms kronkelende reizen door deze pure en ongerepte natuur van Nuku Hiva

Bij terugkomst was er dan gelukkig weer het zwembad van ons resort, in deze warmte zeker geen overbodige luxe

Het is hier in de Pacific helder, en s’ nachts is er ook geen storende lichtvloed van steden etc daarom is de sterrenhemel heel goed te zien. Deze foto van de maan maakte ik ter illustratie hiervan met mijn camera met half telelens 300 mm; je kan de kraters op de maan heel goed zien.

S’avonds eten in de open lucht op een terras, dat vonden we op de Griekse eilanden ook altijd zo gezellig

De volgende dag was er een groot dorpsfeest in Taiohae , iedereen liep uit, en was vrij en blij. Deze dame had haar nieuwste creatie op haar hoofd ; zelfgemaakt en vers….

De schoolkinderen en de juffen waren er ook en iedereen wachtte op de grote optocht die was aangekondigd

Na veel ellenlange toespraken van bestuursbobo’s kwam er dan eindelijk een paard met ruiter de straat in. Deze combinatie steigerde twee keer en rende weer weg. Daarna volgden nog 2 paarden waarvan er een dienst weigerde en vervolgens pal voor de hoogwaardigheidsbekleders zijn darmen en blaas leegde. Dat was de paarden show…..

Na een hele tijd wachten, terwijl er helemaal niets gebeurde, kwam deze buitengewoon vreemde praalwagen voorbij gereden. Het vreemde voorwerp achter de auto bleek een versierde boot te zijn….

Iedereen applaudisseerde en zoef, weg was ie weer, deze vreemde boot. Was dat nou de hele optocht ?? Niemand protesteerde, dus zal het wel normaal zijn…

Wij snapten niets van deze vreemde gang van zaken , en zo te zien deze oudere dames in de Bobo tent, ook niet…maar ze bleven wel lachen.

Deze meneer had een heerlijk flesje rum tot z’n beschikking, hem hoorde je ook niet…

Op de terugweg naar ons hotel zagen we heel veel mooie optrekjes tegen de bergwanden in Taiohae, deze zijn praktisch allemaal in bezit van Franse dokters, onderwijzers en andere Franse overheidsdienaars…

We waren er bijna; op het strand beneden ons resort, zagen we deze ruiter met grote vaart over het strand rennen, wat een mooi gezicht is dit…

En weg was het paard en de ruiter…wat een prachtige wereld is dit

En weg waren wij, voor onze 12de vlucht, deze keer naar Tahiti terug. We waren er al een paar dagen, en blijven daar nu 1 nacht om vervolgens vandaar naar het eiland Moorea te vliegen…

Het inchecken in Tahiti was een vrij chaotische exercitie, bovendien werden we door Tahiti Airlines bestolen, althans, zo ervoeren we dat.. De handbagage was 2 kg te zwaar, (6 kg i.p.v 4 kg) dat kostte ons 53 US dollar, terwijl het halve vliegtuig vol zat met locals die meer dan 130 kg p/p wogen en niet meer voor hun ticket betaald hadden dan wij.

We vliegen in een ATR 72 in 3 uur en 15 minuten -1500 km – in noordoostelijke richting naar Hiva Oa, hier zien we de zuidwest kust van Hiva Oa vanuit het vliegtuig. Het vliegveld midden op het eiland heeft geen ILS, dat merkten we heel goed, de eerste nadering “in and out clouds” tussen de bergen in,  liep uit op een Missed Approach. De tweede poging lukte wel, gelukkig !

Het is kleinschalige luchtvaart, daar komen onze rode en paarse tassen weer tevoorschijn. Het voordeel is dat je je bagage in en uit het vliegtuig kan zien komen. De laatste jaren zijn we op grote internationale Airports als bv Los Angelos wel eens onze bagage kwijt geraakt, dat is hier bijna onmogelijk

We zijn geland op Jacques Brel Airport in Hiva Oa, en zijn er klaar voor….

De vrouw van de General Manager van het resort waar we verblijven – het enige resort op het eiland – haalt ons op van het vliegveld.

Meteen al, tijdens het ritje naar het resort valt ons op dat hier overal bloemen groeien en bloeien

En wat te denken van de vruchten, allerlei soorten en maten, heel veel ananas maar ook zoals hier de mango vrucht in de mango tree

Veel felgekleurde bloemen, ook op de vulkanische rotsbodem, met hier en daar een doorntje…

Een plattegrond van het eiland Hiva Oa, die wij later meenamen voor onze tocht in de landrover door de bergen naar het noordoosten van het eiland. De rode stippelijn is de route die wij aflegden. Op deze kaart staat dat er 2190 inwoners zijn , maar dat aantal is iets groter- tussen de 2300 en 2500. De breedte is ongeveer 40 km. Wij zaten in Atuona.

Het hotel bestaat uit een geheel in de Polynesische open sfeer opgebouwde restaurant met daarom heen een aantal riante bamboe hutten boven op een bergtop gelegen aan de prachtige baai van Atuona. Uit het raam van ons huisje maakte ik meteen deze foto.

Voor het restaurant net boven en tussen de huisjes in gelegen is deze infinity pool, we beginnen enthousiast te raken over deze locatie waar het  altijd rond de 28 tot 30 graden is overdag en s’ nachts  zo’n prettige 23 graden.

Hier vanaf het zwembad gezien een van de bamboe huisjes aan de voorzijde

Het aan alle kanten open restaurant, waarin de kok de lekkerste gerechten voor ons bereidde

Het is heel rustig; we zijn praktisch de enige toeristen. We horen nu dat op deze afgelegen plek aan het einde van de wereld slechts 1000 toeristen per jaar komen, – dus 20 per week – waarvan een groot deel Franse overheidsdienaars, die werken op een van de andere Franse Polynesische eilanden, en hier op vakantie gaan

De rust, de serene stilte met niets dan het geluid van de wind en de vogels doet ons vermoeden dat hier echt paradijselijke omstandigheden zijn, ook deze foto maakte ik van af het terras van het restaurant

S’ avonds is het een genoegen om buiten op het terras te dineren tussen de bergen in waarvan de toppen verlicht zijn door de maan. Het plekje waar Mary zit in de buitenlucht zou de komende dagen ons vaste plaatsje voor het ontbijt en diner worden.

Vanaf ons balkonnetje zien we onze buren in het maanlicht

Door de aanwezigheid van steeds veranderende wolken om de toppen om ons heen, ziet ons uitzicht er steeds anders uit.

Achter de huisjes is de baai van het dorpje Atuona te zien. Het dorp met 1200 inwoners. Op het gehele eiland Hiva Oa wonen 2300 inwoners, waarvan dus 1200 in Atuona.

Met een v/d medewerkers van het hotel rijden we de volgende middag in de pick up naar het dorpje in de vallei onder ons. Het is heerlijk zitten zo, met alle mogelijkheden om te fotograferen. Alle andere ritten over het eiland voerden we uit in een dichte landrover.

We bezoeken eerst het Paul Gauguin museum, waar nageschilderde schilderwerken en andere bijzonderheden van deze wereldberoemde kunstenaar die hier de laatste jaren van zijn leven doorbracht,en stierf in 1903, te zien zijn. Hij ligt hier begraven op de kleine begraafplaats waar we later naar toe gaan

Dit zijn een aantal van zijn zelfportretten. Helemaal linksboven het zelfportret dat in het Van Gogh Museum hangt. Gauguin, zo is te lezen uit zijn brieven aan vriendinnen, vond zichzelf een buitengewone begaafde kunstenaar, terwijl hij toen nog helemaal niet bekend was. Hij kreeg gelijk. Maar na veel van zijn werken gezien te hebben blijf ik het- als fotograaf – toch een beetje naïeve kunst vinden.

Dit is een werk uit zijn Polynesische periode, Ik heb er natuurlijk geen verstand van , maar ik meen dit soort tafereeltjes ook wel eens tussen het fröbelwerk van mijn kleinkinderen te ontwaren.

Een foto van een van zijn beroemde werken uit 1897 dat hangt in het Museum der Schone Kunsten in Boston; er bijna geen museum ter wereld waar Gauguin niet hangt.

Midden in het dorp is een tamelijk grote tentoonstelling van zijn (nageschilderde) werken in een groot pand gerealiseerd. Naast het huis waar hij z’n atelier had

Het gerestaureerde huis cq atelier van Paul Gauguin op het eiland Hiva Oa dat op exact deze plek stond; hiernaast is het Gauguin museum gebouwd

Dan,,………..50 meter voorbij het Gauguin museum lopp je tegen deze groene hangaar aan. Hierin is het vliegtuig van de zanger Jacques Brelle, die op Hiva Oa van 1975 t/m 1978 leefde en stierf, tentoongesteld.

Jacques Brelle, een gepassioneerde zanger die zong over leven, liefde en vooral over de dood. En Magere Hein kreeg hem al snel te pakken; hij werd na een keelkanker slechts 49 jaar, doodzonde !! Wij hebben thuis al zijn CD;s in een verzamelbox, geweldige muziek, bijzonder mens.

Jacques Brell haalde zijn vliegbrevet in 1964, en kocht eerst drie kleine een-motorige kistjes, voordat hij deze Twin Engine Beech 55 kocht, en ermee vanaf Hiva Oa vloog. Hij is de bevolking van dit kleine eiland vaak met zijn vliegoperaties van dienst geweest. Niet voor niets heeft het vliegveld van Hiva Oa zijn naam gekregen: “Jacques Brel Aeroporte “

Het huis waarin de Belgische zanger Jaques Brell woonde in Hiva Oa. op een berghelling van het plaatsje Atuona, waar wij nu verblijven. Ver van de bewoonde wereld. Het is nu nog steeds een zeer afgelegen en moeilijk te bereiken eiland, bedenk eens hoe moeilijk en onbereikbaar dit 35 jaar geleden was, toen Jacques Brelle hier naar toe trok

Een schitterende foto die in de hangaar hangt van deze levensgenieter pur sang, jammer van die sigaret, dat heeft hem waarschijnlijk z’n leven gekost

Op weg naar het graf van Jacques Brelle en Gauguin, nog geen 200 mtr er vandaan, het huis van Jacques Brelle; het is behoorlijk verbouwd, maar het was in deze bocht op deze plek.

Aandoenlijk, op zo’n klein dorps begraafplaatsje op een eiland aan het einde van de bewoonde wereld in de Stille Oceaan in een hoekje. Het graf van Jacques Brel met op de steen de afbeelding van hemzelf en zijn vriendin uit Guadeloupe. Spaarzame fans uit de gehele wereld hebben er steentjes met teksten achter gelaten. Een bijzondere plek, waar een bijzonder mens ligt. Een plek om even over het leven na te denken

Een paar meter verder op liggen de resten van Paul Gauguin, de wereldvermaarde kunstschilder die hier aan geslachtsziekten ten onder ging. Zijn vrouw en 5 kinderen die hij in Frankrijk had achter gelaten, hadden daar gelukkig part noch deel aan gehad

Als we de begraafplaats aflopen kan ik niet nalaten toch nog even stil te staan bij het graf van het fenomeen Brel, en een extra fotootje van zijn  graf te maken.

Nog ver voordat in 1595 de Spanjaarden de Marquesa Islands bezetten, woonden er op Hiva Oa in de oertijd meer dan 80.000 mensen. daar zijn de laatste tijd heel veel resten van gevonden. Met een gids van het hotel bezoeken wij hier een van die sites. Het gaat vaak om plaatsen waar ceremonieën plaatsvonden, waaronder het opofferen en opeten van mensen. Kannibalisme is op deze eilanden pas rond 1900 gestopt

Graag zou ik het e.e.a uitleggen, maar dit journaal is geen geschiedenisles, ik zal het daarom kort houden. Hier een foto van de inrichting van dergelijke heilige plaatsen.

Aan de andere kant van de vallei boven het dorp Atuona staand, zien we linksboven het kruis van de begraafplaats van Gauguin en Brell; bij de groene pijl het huis van Jacques Brell.

Over het eiland Hiva Oa rijdend, bijna zonder enig ander verkeer, en zonder knetterende brommertjes en scootertjes zoals in veel Aziatische gebieden, ontdekken we in de natuur om ons heen toch veel paradijselijke trekken

Achter in de vallei dit katholieke kerkje. Ruim 80 % van de bevolking is katholiek, onze missionarissen hebben hun werk goed gedaan. De mensen zijn heel gelovig, de niet katholieken zijn meest protestants

Onderweg naar het noordoosten van het eiland ontmoeten we deze 21 jarige neef van onze gids. De bevolking van het eiland bestaat uit een paar families, dus is iedereen bijna familie van iedereen. Een familie bezit een vallei of berg; de revenuen ervan – coprah, het vlees van de coconut of honingh en/of fruit etc etc worden in de familie verdeeld. Men heeft bijna geen geld nodig om van de leven. Alleen een klein bedrag voor elektriciteit en bv om de kinderen naar school te laten gaan. Belasting  betaalt men hier niet en de Franse staat laat er heel veel Euro’s naar toe stromen.

We raken steeds meer onder de indruk van dit geweldig mooie landschap, waar we de hele dag door heen rijden. de wegen zijn afwisselend wel en niet geplaveid, en soms bijna onbegaanbaar.

Uit het raam van de landrover gekiekt, je weet gewoonweg niet waar je kijken of “kieken” moet

We rijden langs de noordkust, af en toe komt weer een prachtig baaitje in beeld.

We stoppen voor de lunch bij “restaurant” van een tante van onze gids. Het ziet er schoon uit allemaal, uiteraard zijn we de enigen hier, we zijn nog bijna geen mens tegengekomen op onze rit vandaag.

De lunch smaakte echt heerlijk. Linksboven in de cocosmelk gekookte geitenvlees en bananenbroeder. Rechtsboven rauwe wahi wahi vis. Linksonder gebakken varkensvlees. en rechtsonder gefrituurde broodvrucht (lijkt op frites)

We stoppen bij een archeologische plaats, en laten ons door onze gids Pifa fotograferen met een beroemde Tiki. Zonder blikken of blozen vertelde de gids dat deze Tiki – beeldhouwwerk – door de Spanjaarden een halve km bergafwaarts naar het strand was gebracht om verscheept te worden. De volgende dag stond de Tiki echter weer op z.n oude plek. Hij was er zelf naar toe gelopen en is sindsdien heilig verklaard  hier….

Even stoppen voor een verfrissend bad in de middle of nowhere

Deze foto maakte ik door de voorruit van onze auto, dit is het soort bergweggetjes en het decor wat zo kenmerkend is voor Hiva Oa.

Weer een adembenemend mooie baai. Let eens op de blauwe kleur van het water onder de blauwe lucht, terwijl onder de wolken het water minder blauw is.

Er komen hier geen wilde dieren voor, net als op Hawaii. Wel geïmporteerde wilde berggeiten, wilde zwijnen en wilde paarden. Het is toch een wonder als je ziet hoe zo’n geit een bijna stijlrechte wand naar beneden op en af loopt. Overigens is de grote passie van elke Hiva Oa man, de jacht. Hoog in de bergen schieten ze wilde paarden af en eten die op. Wilde zwijnen worden met honden opgejaagd en dan doodgestoken met messen. Daar doen zelfs ook vrouwen aan mee.

Black and white united

Weer zo’n indrukwekkend panorama

Op onze weg naar het hotel terug bezochten we de Smiling Tiki. We moesten de weg af een vrij diep een bebost bergpad op. Omdat ik de mosquito’s al op me af zag komen – er waren er al een paar bij me op bezoek geweest – maakte onze gids op kunstige wijze van bladeren een afweersysteem voor m’n hoofd en benen. Het hielp. De Tiki die 15 jaar geleden bij toeval werd opgegraven door een oom van onze gids lijkt onbenullig, maar allerlei archeologen hebben er in gezaghebbende internationale bladen over geschreven. De ze lachende Tiki stamt namelijk van 400 na Christus.

Het is een onuitsprekelijk genoegen om na thuiskomst op die goddelijke plek even uit te rusten en je met een bad te verfrissen, ook al is het water bijna warm

Wat is deze locatie trouwens een enorm inspirerende omgeving, met dat prachtige uitzicht tussen al die bergen in. Jacques Brel en Paul Gauguin, waren zo zo gek nog niet.

Elke avond doet zich dit mooie lichtverschijnsel hier voor, als de zon achter de bergen verdwijnt, en er wolken boven de bergen hangen. Vandaag was ik er als de kippen met mijn camera bij, want het spektakel duurt maar 5 minuten. Gemaakt vanaf ons balkon

In het plaatsje Atuona, het enige dorpje op Hiva Oa, waar 1200 mensen wonen, is dit het zeer kleinschalige winkelcentrum

Het katholieke kerkje van Atuona op Hiva Oa

Het strand van het baaitje van Atuona; ten tijde van de grote tsunami kwam hier ook een paar meter water binnen. De mensen waren op tijd gewaarschuwd

Dit is de plaatselijke bar, waar je ook kan eten. De frivole met veel tatoes voorziene dame (inzet) die ons lachend bediende, is hier geboren en getogen

Om even een indruk te geven; het stadhuis van Atuona. Hier worden alle bestuurlijke zaken afgehandeld. De Fransen hebben nog altijd een behoorlijke vinger in de pap. Maar ja, wie betaalt , bepaalt.

We bezochten de jaarlijkse miss Hiva Oa verkiezing in de sporthal van Atuona. Een groot deel van de bevolking zit hier op de trubune. Op tafels aan de kanten wordt door vrijwilligers voedsel naar binnen gebracht. Men kan dat voor een klein bedrag kopen, daaruit worden de onkosten voor het evenement betaald.

Tussen het publiek zat deze oude dame van 94 jaar oud, ze genoot met volle teugen van de band die speelde en van de missen die later opkwamen.

Bij deze vrouw, die voor ons zat op de tribune, is goed te zien hoe, en wat voor versierselen worden aangebracht. Overigens waren Mary en ik de enige toeristen die er in de sporthal bij waren.

De 1ste miss die kwam opdraven in traditioneel kostuum. Elke miss moest eerst  de Polynesische taal demonstreren voordat de de Catwalk opging. Ook moest er een inheemse traditionele dans worden uitgevoerd.

Miss nr 2. Wat een prachtige klederdracht is dit…….en wat een mooie miss !

Miss nr 3 Ook al weer zo’n beauty in haar Polynesische tooi; hopelijk zullen ze dit culturele erfgoed lang in stand houden.

Nr 4  Volgens onze gids is er door het kleine aantal – 2500 -bewoners op, en het sterke isolement van het eiland grote kans op inteelt. Huwelijkskandidaten moeten eerst medisch getest worden. Met deze miss is niets mis dachten wij zo…

En dan last but not least nr5. Dit werd de winnaar; is het geen plaatje?

En voor ons vertrek uit het schitterende Hiva Oa kregen we als aandenken een hand geregen kralenketting om gehangen door Hina, een van de serveersters v/h resort. We denken in Hiva Oa echt iets van het aardse paradijs te hebben gezien, maar we zijn nog niet klaar met onze zoektocht. Op naar het vliegveld voor de vlucht naar Nuku Hiva