Door de ochtendmist en het betrekkelijk slechte zicht van woensdag en donderdag, moest ik mijn eerder geplande fotovlucht uitstellen tot gisteren, vrijdagmiddag. Donderdagmiddag hadden we daarom de mogelijkheid om in Aalsmeer de afscheidsreceptie te bezoeken van een goede kennis; een afzwaaiend luchtverkeerleider op Schiphol. Om dit te worden moet je heel goed bij de wekker zijn; dat vernuft wenden ze niet alleen tijdens hun werk aan; luchtverkeersleiders gaan op hun 55-ste al met pensioen; en de bijbehorende pensioenvoorziening is riant. Slimmeriken dus !! Het ritje Aalsmeer Volendam duurde bijna 2,5 uur !! Dan ben je dus weer helemaal in Nederland terug. Wat een doffe ellende! 

Gisteren was het even andere koek; de absolute vrijheid, rust en ruimte wachtte. De lucht weer in. Het voelde goed om na al die maanden weer op Lelystad te zijn, en mijn eigen vliegtuigen weer terug te zien. Op zo’n moment besef je weer wat voor een geluksvogel je bent, om zelf te kunnen vliegen n.b in je eigen vliegtuig,en op een moment dat het jou zelf uitkomt, zonder iets of iemand te hoeven boeken of bellen. Met passagiers Dick Brinkkemper (79) en Piet de Boer (65) vlogen we over het zonovergoten Noordholland naar Tuitjenhorn ten noorden van Alkmaar, waar we vele luchtfoto’s maakten. Het was ondanks het prachtige voorjaarsweer nog steeds vrij nevelig; de foto’s die van grote hoogte zijn gemaakt, – door een relatief dikkere laag lucht, – krijgen dan een hinderlijke blauwzweem, die later met behulp van Photoshop weer verwijderd moet worden.

Tijdens het maken van de foto’s werd het vliegtuig bestuurd door de naast mij zittende bijna 80 jarige Dick Brinkkemper; die vooral in het begin tijdens spontane duikvluchten trekjes vertoonde van een overmoedige straaljagerpiloot. Maar de grijze eminentie groeide zienderogen in zijn rol als vliegenier, en wist na 2 uur training zelfs steile bochten op gelijkblijvende hoogte uit te voeren.

Onder: Op de  terugweg maakte ik een paar kiekjes die ik jullie niet wil onthouden zoals van het woonproject : “de Stad van de Zon” bij Heerhugowaard. Van dit unieke woonproject heb ik de laatste jaren tijdens de bouw heel veel foto’s gemaakt.

Onder: Uiteraard vlogen we ook even over onze heimat, waar ik deze prachtige luchtfoto maakte van het waterfront van Volendam; de uitstulping linksonder is het Slobbeland

Onder: In Volendam is het woonproject “De Zuidpolder” – op de foto het groene door bebouwing en water omsloten grasland -, al jarenlang een zeer hot onderwerp; Er gaan hier 700, en sommigen spreken zelfs van 1100 woningen gebouwd worden. Vele starters uit onze gemeente hebben hun hoop hierop gevestigd. Door o.a allerlei juridische strubbelingen met de provincie over fijnstof en door millieubezwaren van omwonenden is het er nog steeds niet van gekomen, maar nu is er dan eindelijk zichtbaar schot in de zaak.Op de bovenste van de serie onderstaande foto’s de zuidpolder in mei 2006, de situatie die tot 2 weken geleden geduurd heeft.Daaronder de foto’s die ik vanuit verschillende richtingen gistermiddag gemaakt heb.

Onder: Op deze foto – ongeveer vanaf dezelfde plek genomen als de foto hierboven – is de verandering goed te zien. Het reeds met zand opgespoten deel en het onder water staande deel v/d Zuidpolder in beeld. Boven de sluizen, de haven en de camping van Edam.

Onder: Ongeveer hetzelfde standpunt als boven maar iets wijder .

Onder: De Zuidpolder nu in langsrichting gezien  

Volendammers hebben bijna allemaal een bijnaam. Piet de Boer, de voorzitter van het Volendams Operakoor, die gisteren met mij meereed in de auto naar Lelystad en later meevloog, heet eigenlijk Piet “Kwatta”. Vaak weten de Volendammers waaronder ook ik, niet waar hun bijnaam vandaan komt, maar Piet weet het precies! Piet: ” Mijn vader deed thuis vaak het mannetje na dat in het Olympisch stadion op de tribune met een speciale tongval chocoladerepen van het merk Kwatta aanprees en verkocht” Kwaata..kwatta ….kwatta… kletterde het dan met snelheid. Piets vader werd er bekend mee, en werd al snel “De Kwatta” genoemd, zo gaat dat bij ons in Volendam. Maar nu het mooiste van het verhaal; Toen “De Kwatta” een paar jaar geleden een markante verjaardag vierde schreef zoon Piet een “brief met een knipoog”, naar de Kwatta chocoladefabriek. “Mijn vader is nu zijn hele leven lang een lopende reclamezuil voor jullie geweest; is deze verjaardag nou niet eens de gelegenheid om daar iets tegenover te stellen?”. Een paar dagen later kwam Van Gend en Loos met een onwijs grote kist aan de deur. “Vol Kwattarepen”, meldt Piet nu vol trots, en hij vervolgt voldaan: ” We hebben er met de hele familie nog lang van genoten. De mooie verhalen liggen gewoon op straat hier, in dit gekke dorp!           

Het leventje na onze reis begint weer zijn normale proporties aan te nemen. Gisteren had ik weer even tijd om in het zonnetje met kleinzoon Tim te fietsen en besprak ik op mijn kantoor een luchtfoto-opdracht waarvoor ik vandaag  – woensdagmorgen – de lucht in zal gaan. Eerlijk gezegd kan ik dat niet afwachten. Piet de Boer, voorzitter van het Volendams Operakoor, en Dick Brinkkemper, historicus /publicist vliegen met mij mee. De luchtfoto’s zijn voor het boek – waaraan zij meewerken – , van Tuitjenhorner Piet Blankendaal i.v.m het 150 jarig bestaan van de kerk van Tuitjenhorn. Ja ,voor je het weet ben je toch weer met allerlei dingen bezig, is het eigenlijk best wel druk en kan je je bijna niet voorstellen dat je er met BZN ook nog zo’n drukke agenda bij had. Misschien zitten we daarom de laatste dagen vaak met enige weemoed na te praten over onze wereldreis, en kunnen we met plezier vaststellen dat dit soort avontuur voor ons naar meer smaakt. 

Onder: Bij het sorteren van de foto’s van onze wereldreis dagdromen we heel vaak even weg , zoals bij zien van dit ongewone tafereeltje in de Bay of Islands in Nieuw Zeeland; het gras groeit hier op het strand nog door tot bijna aan de branding.

Het tijdens zo’n reis ontdekken van nieuwe werelden, in de praktijk kennis nemen van andere levensvisies, het verleggen van je eigen horizon en daarbij vooral in rust genieten van het mooie dat de aarde te bieden heeft, is fantastisch om te beleven. Tijdens de reis heb enorm veel gefotografeerd en gefilmd; ik had al een paar foto’s gepubliceerd, maar nu ik af en toe weer wegzwijmel bij het sorteren bewerken en printen van de foto’s kan ik niet nalaten om er hier in willekeurige volgorde nog een paar te laten zien.

Onder: De mensen in Nieuw Zeeland nemen genoegen met veel minder materiele welstand en luxe dan wij, en hechten bijvoorbeeld meer aan vrije tijd en de invulling daarvan. Dus weekendjes weg, picknicken, jagen en vissen i.p.v hypotheek oma’ s, tweeverdieners en overwerk. Men besteedt er meer tijd aan de kwaliteit van het leven!

Onder: Zo zag ik deze vrouw in vervoering haar riedeltje op haar viool spelen in het zonnetje op een bankje in Pahia, op het Noorder Eiland van Nieuw Zeeland

Onder: Deze Maori zangeres zong een prachtig afscheidslied voor ons na een rondleiding en een diner in een geyserpark in de buurt van Rotorua.

Onder: Zomaar een parkje in Rotorua op het Noorder Eiland; de vegetatie, het groen en de bloemen spuiten als het ware overal de grond uit in Nieuw Zeeland

Onder: Een van de vele highlights van onze reis was het bezoek per helicopter aan White Island, de enige actieve vulkaan ter wereld waar men gewoon nog in de krater mag rondwandelen.En dat op een eiland 50 kilometer uit de kust van Nieuw Zeeland in de Stille Oceaan. Hier zitten we nog uit te puffen van dit onvoorstelbare avontuur. Het leek wel of we een bezoek aan de maan gebracht hadden. 

Onder: Dit is gekiekt in die White Island vulkaankrater; af en toe moest er een gasmaker gedragen worden als de zwaveldampen en andere giftige gasluchten te sterk werden.