Nieuw Zeeland is een top vakantieland; niet alleen om zijn fascinerende en veelzijdige natuur, maar ook omdat er van alles te doen is, voor jong en oud; wild river rafting, troutfishing, sandsurfing, geothermal parks, flightseeing, diving, canoeing, boatcruising, van rotsen abseilen, caving, bungy jumping, horse trekking, hotair ballooning, hot pools, hunting, luging, sailing, penguin watching, sky swinging, maori villages, dierentuinen, wandelen door beroemde natuurparken, whale watching, zwemmen met dolfijnen, sea kayaking – heli hiking, bungy-jumping, horse-riding, walking tracks, mountainbiking,- and climbing, jetboot rafting, en met helicopters en snowplanes rondvluchten en sneeuwlandingen maken in de Nieuw Zeelandse Alpen. Vooral dat laatste is heel populair. De meeste vluchten naar de Franz Josef,- en Fox Gletsjers vinden plaats vanuit de bergplaatsjes Franz Josef en Fox Glacier aan de westkust. In elke winkel – supermarkt of kantoor daar, kunnen heliflights of met ski’s uitgeruste vliegtuigjes geboekt worden. Het lijkt wel de vlieg-Hema , en dat voor de vliegerij. Menig vliegbedrijf in Nederland zouden er jaloers van worden. 

Het was woensdagochtend heel zonnig dus reden we vol goede moed vanuit Greymouth naar het bergdorpje Frans Josef om met de helicopter boven de twee grote gletsjers en de Mount Cook te vliegen en er zelfs op te landen. We hadden al een vlucht geboekt voor 14:00 uur maar omdat ik de bewolking rond de bergtoppen zag toenemen, vroegen we aan de balie van het heli bedrijf of we niet eerder konden. Het was druk, we moesten dus wachten. Uiteindelijk stegen we om 2 uur op , maar waar ik al bang voor was: na 10 minuten moesten we terug; er zat nergens geen gaatje meer in de wolken, we konden de bergen niet in komen. Uiteindelijk, konden we om 17:00 uur alsnog vliegen; al vond ik het als vliegenier best wel een beetje tricky, want de piloot moest in een voor de vliegerij feitelijk vijandig berg-gebied als in een doolhof van wolken zijn weg zoeken naar boven. We kwamen in een voor de mens absoluut ontoegankelijk gebied terecht met onvoorstelbare ijs,- en rotsmassa’s, en helemaal adembenemend was het landen in een grote sneeuwkom midden tussen de bergtoppen. Jammer genoeg bleven we toch onder en tussen de wolken zitten en hadden we geen open view over het hele gebied. Ook zagen we Mount Cook niet. Niet getreurd, want we hebben nog meer kansen om die per helicopter te bezoeken. 

Onder: Voorzichtig manoevrerend “kroop” de helicopter tussen de kolossale ijmassa’s van de Franz Josef gletsjer en de wolken door naar boven.     

Onder: Deze afgescheurde ijsblokken die onder ons doorgleden zijn zeker 20 tot 30 meter hoog 

Onder: Jawel, het bewijs: op de sneeuwvlakte boven en tussen de Frans Josef en de Fox gletsjers liepen wij door de sneeuw; het was heel klonterig al was het er heel koud. Jammergenoeg was het nog bewolkt zodat we geen vrij zicht op de wijde omgeving hadden. Nou ja, je kan niet alles tegelijk hebben, nietwaar?

Onder: Sfeerbeelden waartussen middenboven en rechtsonder ook twee van de ontelbare reclameboodschappen uit het dorpje Frans Josef, 

Onder: Onvoorstelbaar groot zijn deze fraaie kunstwerken van moeder natuur, vooral als plotseling even de blauwe lucht doorbreekt en we een paar moedige mountaineers ontwaren

Onder: Als een vogel in een doolhof, zijn weg zoekend door wolken zocht de piloot naar de Fox gletsjer, die hier als een blauwe ijsrivier onder ons doorstroomt.

Onder: De zeer mensvijandige omgeving van de Fox Gletsjer; hier vonden een paar weken geleden nog twee toeristen de dood, toen zij een verboden gebied betraden, moeder aarde laat niet met zich spotten.

De westkust van het Zuidereiland is bekend vanwege de regen die hier 300 van de 365 dagen valt. We hadden dus nog geluk want het begon woensdagavond, na ons vliegavontuur te regenen, aan een stuk door tot eind donderdagochtend. We hadden er eigenlijk weing last van, zittend in onze warme campervan, bij een wijntje napratend over dit buitengewoon boeiende uitstapje. Het getik van de regen op het dak van onze campervan gaf nog wel wat extra sfeer. De dag temperaturen zijn tot zo’n 20 graden gedaald nu, maar de nachten hier in het Alpengebied zijn echt heel koel aan het worden zo’n 4 a 8 graden Celsius. Donderdag ochtend toen het weer droog werd vervolgden we onze weg van Franz Josef naar Wanaka aan de zuidkant van de Alpen. Daarover morgen meer.

Gisteren – dinsdag – reden we van de oostkust naar de westkust op het Zuidereiland;  van Christchurch naar Greymouth, een prachtige route via de Arthurs Pass, over een afstand van 260 kilometer, maar dat laatste zegt niet zo veel.  Er wordt hier net als in de USA bijna altijd met reisuren gerekend. Bochtige en slingerende wegen vragen meer tijd, vandaar.  En aangezien je hier bijna geen ander verkeer tegenkomt, laat staan dat je met files geconfronteerd wordt, vinden de Tuijpjens dat niet erg. Wij genieten dan enorm van zo’n rit, en deden conform de wegenkaarten 5 uren over dit prachtige traject. Onderweg stopten we vaak om even te genieten van het uitzicht en natuurlijk om even wat plaatjes te schieten.

Onder: Tijdens onze rit van Christchurch naar Greymouth passeerden we deze door de warmte drooggevallen rivier; de brug erover zouden we even later ook zelf oversteken. Het zijn vaak smalle  “One Lane Bridges”, waar maar een voertuig tegelijk door kan. Je moet dan goed in de gaten houden wie er voorrang heeft, maar dat is altijd wel goed aangegeven.

In Greymouth aangekomen besloten we eerst naar het 42 kilometer noordelijker gelegen Punakaiki te rijden om de beroemde Pancake rocks en Blowholes te bezichtigen. Door een zeer bizar – al 35 miljoen jaren durend – samenspel van rotsen, wind , water en getij, kregen de rotsen hier de vorm van opgestapelde pannenkoeken. Er is veel over gepubliceerd en er zijn veel meningen , maar niemand kan echter precies de gekke vorm van deze rotsen verklaren.  

Onder:  Pancake rotsen in de buurt van Punakaiki, waar de temperatuur draaglijke vormen had aangenomen en het zelfs bewolkt was. Aan de westkust van het Zuidereiland schijnt dit heel normaal te zijn; het regent hier ook heel vaak. Wellicht dat dit met het pancake-fenomeen te maken heeft 

Onder: Op sommige plaatsen zijn de rotsen zelfs helemaal uitgesleten, en werden in miljoenen jaren gaten gevormd, waar de wind het water hoog door heen opspuit; een fascinerend schouwspel. Ik zag er fotografen zitten en staan die probeerden een recordspuiter vast te leggen, zoals die op de beroemde ansichtkaart staat. Toen iedereen weg was schoot ik deze plaat; zomaar bijna een record!

 Onder: Ook hier is de inwerking van het water goed te zien; en ook de rare vorm vorm van de rotsen. De plaatselijke middenstand is dolgelukkig met de pancakes; van heinde en verre komen de toeristen en geinteresseerden naar Punakaiki om een glimp van het pannenkoeken spektakel mee te maken .

Onder: Onze  campervan stond in Greymouth op nog geen 20 meter afstand van het strand waar de zon prachtig onderging, dus begaf ik mij rond sunset even op het strand.