De extreme hitte van de afgelopen tijd houdt de gemoederen in Nieuw Zeeland behoorlijk bezig. De headlines van alle kranten “koppen” over de angst dat hier in Canterbury – het midden van het Zuidereiland –  ook grote bosbranden zullen uitbreken net als in Australie, waar al meer dan honderd doden zijn gevallen in vuurstormen. De hitte speelde ons de laatste dagen ook behoorlijk parten. Zondagochtend reden we bij een temperatuur van tegen de 40 graden Celsius van Hanmarsprings naar Kaikoura aan de oostkust van het Zuidereiland; om daar te “Whale-watchen”; met een speciale boot walvissen bekijken. Maar daar aangekomen konden we niets anders doen dan redding zoeken in het zwembad van de campsite. De hitte was te verlammend. Later op de middag durfden we het aan om nog te reserveren voor een Whale Watch vaart, maar wegens te hoge golven werd de pret door de kapitein v/d boot uitgesteld tot gisterochtend (maandagochtend).

Op de vroege zondagavond aten we in een nieuw Indonesisch restaurant, bij de uitgang van de campground; het was super;  we moesten zelfs even denken aan ons favoriete Chinese Restaurant in Volendam. Tijdens een wandeling daarna door het gezellige plekje Kaikoura schoten we nog even onderstaande plaatjes 

Onder; Het is gezellig in Kaikoura; er zijn leuke pubs, en er is van alles te zien en te doen, maar je moet vooral je camera niet vergeten natuurlijk

Onder: Maandagmorgen vroeg scheepten we in op een Whale Watch boot en we waren niet de enigen; de boot bracht ons in 20 minuten zwiepend door metershoge golven naar een gebied met diep water, waar de walvissen zich ophouden. Het is fascinerend om te zien hoe de bemanning van het schip zich in radioverbinding met andere boten, rondvliegende vliegtuigen, helicopters, en met behulp van sonarmetingen, in de buurt van de walvissen weet te manouvreren. 

Het is een drukte van jewelste als er ergens een walvis gelokaliseerd is. Onmiddellijk komen dan van heinde en verre de vliegtuigjes, kleine en grote helicopters en andere whalewatch-boten met een noodgang naar de lokatie toe gesneld. Immers, men heeft in wervingsfoldertjes walvissen beloofd; geen walvis betekent geld terug, en dat is wel het laatste wat de walvisbegluurbedrijven willen. Het is echt aandoenlijk en zeer fascinerend om zo’n ongelofelijk groot dier naast je in het water te zien. Maar het is eigenlijk ook een gek circus: een walvis blijft een paar minuten met zijn rug aan de oppervlakte, spuit wat lucht door zijn neus en duikt dan met de staart als laatste weer onder. En daar vliegen en varen dan honderden mensen omheen. Wat zou zo’n beest wel niet van ons denken?

Een walvis komt nooit helemaal boven water. Een foto van een walvis is derhalve een foto van de meters- grote staart. dit is officieel zo, want de “afgekalfde” rand van de staart is a.h.w een vingerafdruk van het betreffende dier, elke walvis heeft een andere vorm van staartrand, en hier herkent men de walvis aan. 

Onder: Onze gids op de boot meldde , dat de tweede walvis die wij zagen “mano” heette. Hij liet toen de staart van dit dier op een TV scherm zien, ik vergeleek hem nauwgezet met de foto die ik er net van gemaakt had op mijn camera en het klopte volkomen. Verbluffend eigenlijk! 

Na het Whale Watchen maandagochtend reden we naar Christchurch, een middelgrote plaats op het Zuidereiland; met andere Nederlanders die we al eerder hadden ontmoet stapten we op de bus naar het stadscentrum, waar we gezellig wat wandelden en onder begeleidende klanken van een doedelzak band die op het aangrenzende plein speelde aten en dronken we er weer heerlijk op los. Morgen, dinsdag rijden we naar Greymouth aan de westkust.  

Onder: Hier nog wat foto’s van ons vliegavontuur afgelopen zaterdagmorgen; met een gehuurde Cessna 172 van de Motueka vliegclub stegen we op van af het vliegveldje van Motueka en vlogen we in superweer over het Abel Tasman Park

Onder: Deze luchtfoto maakte ik net na het opstijgen van het vliegveldje van Motueka, het is het plaatsje Kaiteriteri, waar we – net rechts van het midden- aan het strand – zie de close up foto hieronder-, op een campground stonden; het kan beroerder waarde vrienden.

Onder: om eens een indruk te geven van de ligging van campsites in Nieuw Zeeland deze close up van de foto hierboven. tegenover het gele bootje aan het strand ligt de ingang van de campground waar wij 2 nachten stonden.  

Onder: Mary en Jack Bier zaten tijdens de vlucht achterin de Cessna en kwamen ook ogen tekort; na de landing namen we afscheid van Jack die ons nog graag zo veel van zijn mooie Nieuw Zeeland had willen laten zien. Op weg in onze campervan hadden we het nog lange tijd over deze bijzonder sympathieke man; hopelijk zien we hem nog eens terug.

Onder: Een van de vele plaatjes die ik maakte tijdens onze vlucht over het beroemde Abel Tasman Park; Nieuw Zeeland heeft qua natuur paradijselijke trekjes, dat zal iedereen bij het zien van deze luchtfoto’s met mij eens zijn

Dat Nieuw Zeeland paradijselijk mooi is was ook de 50 jaar geleden naar Nieuw Zeeland geemigreerde Volendammer Jan Steur met mij eens. Ik belde hem afgelopen zondag op. Jan is een 80 jarige Volendammer die al 50 jaar in het nabij Auckland gelegen Howick woont. Door onze computercrash raakte ik al zijn contactgegevens kwijt, en kon ik hem niet bezoeken, wat ik wel van plan was. Nu ik weer in mijn mailbox kon komen en zijn nummer had kon ik hem bellen. Het was een genoeglijk gesprek; hij kende mijn vader en moeder nog en omdat hij geen of weinig contact met de Nederlandse en of Volendamse taal meer heeft, spreekt hij bijna nog het Volendamse dialect van 50 jaar geleden. Komisch om dat te horen. Zijn kinderen wonen in Singapore  Australie en binnenkort in Honkong, maar daar gaat Jan niet heen, want, zo zei hij: “zu binne dair roenduit kladdig” Ik moest in Volendam Piet Peterolie en Jaap Buijs de groeten van hem doen, bij deze. We hebben afgesproken dat als wij weer naar NZ gaan we alsnog bij hem op bezoek gaan.   

Op de foto hieronder is het plaatsje Marahau aan de rand van het Abel Tasman Park te zien; wie in dit paradijsje mag wonen is een geluksvogel……. En hier heeft de Amersfoorter  – en BZN fan – Jaap Bier met zijn vrouw Mary, een zomerhuis. Jawel! (bij de bomenrij rechtsonder op de foto) Jaap is 65 jaar en emigreerde als 13 jarige naar NZ ; werd beroepsbrandweerman in het sjieke Nelson; nog steeds zijn woonplaats, en is sinds 6 jaar gepensioneerd. Hij wist dat wij hier kwamen en had contact gezocht. Door mijn computercrash kon ik hem niet eerder dan vrijdagmiddag na onze tocht door het Abel Tasman Park in Kaiteriteri – een paar kilometer van Marahau- bellen. Hij haalde ons onmiddellijk op met zijn auto en een paar minuten later zaten we bij Jaap en zijn vrouw Mary in zijn mooie zomerhuis aan een koud biertje. Jaap bleek een zeer gastvrije en charmante persoonlijkheid. Hij wist alles van BZN en Volendam, waar hij nog regelmatig naar toegaat. Naast het complete BZN oevre zag ik in zijn CD collectie ook de CD’s van Tamara. Dat deed me extra goed, want Jaap wist niet dat dit mijn schoondochter is. Ook regelde hij dat we zelf gisterochtend  – zaterdagochtend – een Cessna sportvliegtuig konden huren om dwars over het Abel Tasman Park en de Golden Bay te vliegen. Het kon niet mooier, met dit sublieme vliegweer!

Onder: Deze luchtfoto van Marahau maakte ik gisterochtend – zaterdag – vanuit het door ons gehuurde sportvliegtuig van de Motueka Aeroclub. We vlogen verder over het Abel Tasman Park en over de Golden Bay; een schitterende ervaring!   

Onder: Afgelopen vrijdagavond samen met Jaap Bier voor zijn zomerverblijf “Bierhive” in Marahau; het was gezellig bij Jaap die hier Jack heet. Zijn vrouw – net als mijn vrouw heet zij ook Mary  – was er bij, en ook zijn dochter, schoonzoon en kleinkinderen.Ik kom hier later nog op terug.

Onder: Aan het strand voor onze campground in Kaiteriteri landt de Watertaxi, waar we vrijdagochtend aan boord gingen voor de vaart naar het Abel Tasman Park. Dit Park is het kleinste van de 14 Nationale Parken die Nieuw Zeeland rijk is. Je stapt uit de watertaxi in een door je zelf uit te kiezen baai, om een wandeling van naar keuze 1, 2 , 3 of 4 uren door de prachtige natuur naar een andere baai van het Park te maken, en wordt daar later weer van het strand opgehaald. Een absolute must voor iedereen die NZ bezoekt

Onder: Een luchtfoto van afgelopen zaterdagmorgen. Een deel van de Abel Tasman kustlijn, waarlangs de watertaxi vaart. Let op alle kleine baaitjes met goudgele stranden en alle zeilbootjes die er varen. Hier wordt van het leven genoten vrienden !! Hoewel: een van deze baaitjes werd door ontdekkingsreiziger Abel Tasman, “de Moordenaarsbaai” genoemd omdat hier de bemanning van zijn boot door de Maories werd afslacht.

Onder: Onderweg met de watertaxi voeren we langs “Split Apple Rock” ; vele wetenschappers hebben zich het hoofd gebogen over de reden van het splijten van deze kolossale rots. – let ter vergelijking op het hoofd van een zwemmende vrouw ervoor -. Tot  nu toe heeft niemand er een verklaring voor kunnen vinden; het is absurd !

Onder: Vanaf de watertaxi fotografeerde ik deze groep “open zee kayakers” in het tegenlicht.

Onder: Dit is een zogenaamde “inlet” in de Tonga Bay, een van de vele sprookjesachtige baaien van het Abel Tasman Park 

Onder: Een luchtfoto die ik zaterdagochtend maakte. Awaroa Lodge met het blauwe dak linksonder op de foto, een oase in het native forest van het Abel Tasman Park, waar je kan eten en drinken. Dit was het eindpunt van onze twee uur durende wandeling door het Park. Hier aangekomen – na zo’n hete wandeling- schreeuwt je lichaam om een koud biertje. Het werde er zelfs twee!! Na deze versnaperingen moesten we nog door het woud naar het strand rechts op de foto lopen, waar we weer op de watertaxi stapten 

Zaterdag reden we van Kaiteriteri naar Hanmar Springs. Juist toen we stonden in te checken bij de campground kwamen Ad en Tineke uit Heiloo – die we al een paar keer toevallig tegenkwamen,- het terrein oprijden, op er te overnachten. De wereld is klein , denk je dan. We hebben er samen maar een biertje op gedronken, het was tenslotte heel warm, en later in een lokaal restaurantje hebben we in de openlucht zitten genieten van een malse ribeye filet op een steengril. 

Onder: Hier zitten we dan zaterdagavond in Hanmar Sprinngs aan de steengrill met Ad en Tineke uit Heiloo, vanmorgen ging ieder weer zijn eigen weg. Wanneer zullen we elkaar weer tegen het lijf lopen; in een land dat 8 keer zo groot is als Nederland?.