Ik kijk zelden of nooit naar TV, maar vorige week zaterdag ben ik er toch even een half uurtje voor gaan zitten. “Een uitdaging om mezelf nu eens zo kwetsbaar op te stellen” zei Carola in het TV programma waarin ze een masterclass had gevolgd, en samen met andere artiesten de Mattheus Passion vertolkte. Een wel hele bijzondere artistieke uitdaging die Carola natuurlijk niet uit de weg ging. Aan haar gezichtsuitdrukking was te zien dat ze haar rol beheerste, dat ze zich niet naar het einde hoefde te worstelen maar kon concentreren op de juiste expressie. En die kwam goed naar voren; chappeau Carola ! Vakwerk. Hoewel ik zelf niet bepaald van het genre hou, heb ik haar uiteraard na afloop van het programma gebeld om haar te complimenteren. Zij had ook wel een goed gevoel gehad bij de finale uitvoering zei ze me. Ook had ze samen met Rob de Nijs versteld gestaan van de performance van Peter Lusse, de zingende acteur, of misschien toch wel een acterende zanger.

Zo komt Volendam artistiek gezien ook eens op een ander manier in de belangstelling. De laatste jaren zie je op de aanplakbiljetten van Piratenfestivals – door de jaren heen de parade van C artiesten -voornamelijk Volendamse toppers prijken. Jammer! Onze topartiesten lijden daardoor onnodig imagoverlies, en het is een in artistiek opzicht een kwalijke ontwikkeling voor ons dorp. Door zo’n optreden van Carola wordt deze dan weer eens op een postieve manier doorbroken.

De afgelopen week stond bij mij in het teken van het archiveren en bewerken van foto’s van onze wereldreis, maar ook de foto’s die ik als vriendendienst maakte van de kerk van Tuitjenhorn, die binnenkort haar 150 jarig bestaan viert.  Foto’s maken van interieurs van o.a kerken die nogal donker zijn met hele lichte ramen is geen makkelijke klus. Om een goede scherptediepte te verkrijgen werk je met kleine diafragma’s  waardoor de sluitertijden oplopen tot wel meerdere seconden. Daarom moeten tijdopnames op statief gemaakt worden. Tevens zijn de grote contrasten door de sterke tegenlichten uit de ramen te groot voor een fotocamera. Zo zal bijvoorbeeld de altaarbelichting goed zijn en de ramen veel te licht of juist andersom. Om toch alles goed doortekend en juist belicht te krijgen gebruik in de volgende methode. 

Onder: Hier een voorbeeld van het samenstellen van een goede foto van het altaar met veel tegenlicht uit de ramen erachter. Er worden op statief drie dezelfde foto’s met verschillende belichtingstijden achter elkaar gemaakt; een onderbelichte (L), een automatisch belichte (M), en een overbelichte foto (R). Deze drie worden in Photoshop als lagen over elkaar heen gelegd en van elke laag worden de onder en overbelichte delen weggegumd waardoor de foto daaronder ontstaat, die eigenlijk technisch gezien NIET in een keer genomen kan worden. Het menselijk oog kent deze beperking niet. Het is een onvoorstelbaar knap instrument; het “ziet” nog 100.000 keer sterkere contrasten dan de beste fotocamera in de wereld

Onder: Dit is het resultaat na een uurtje selecties maken van de weg te gummen delen; er is nu echter nog een probleem: door het gebruik van de wijdhoeklens vertekent de werkelijkheid sterk; de vertikale lijnen buigen boven naar links en rechts af. 

Onder: In Photoshop wordt dan daarna met het transformeerprogramma het scheve beeld naar recht vervormd. Deze foto kan qua belichting met geen enkel fototoestel ter wereld in een keer gemaakt worden

Onder: Op deze foto, die ik vorige week maakte op een rustige doordeweekse dag, een van de populairste stukken van de Volendamse Dijk

Voor het 2de achtereenvolgende weekend was het heel gezellig op en om de Volendamse Dijk. Het mooie weer speelde daarbij natuurlijk een voorname rol. Met vele vrienden en kennissen genoten we op de zonovergoten terrasjes net als vorige week bij de Pieperrace, ook het afgelopen Paasweekend van de ontluikende zomer. 

Beide weekenden was het echt mudvol op de tot wandelboulevard omgetoverde dijk. En nergens een wanklankje! Meerdere kenners waren het met mij eens; zo druk als de laatste 2 weekends is het hier nog maar zelden geweest. De 1ste Paasdag spande de kroon; het zag compleet zwart van de dijkbezoekers, maar ook 2de Paasdag mocht er zijn. We zaten met vrienden,- waarmee we binnenkort weer voor een paar dagen naar Oostenrijk gaan om er te wandelen,-  aan een bak koffie op het terras van Grand Cafe Cathrien aan de noordpier van de haven, toen we werden we uitgenodigd door Piet S, een andere kennis, die hoog boven Cafe Cathrien een mooi appartement bewoont. Op zijn terras – zo’n  20 meter hoog – met werkelijk een fabelachtig uitzicht over de Volendamse dijk en haven, zagen we dat je beneden eigenlijk “over de hoofden” kon lopen.

Onder: Op deze zomerse foto die ik vorige week maakte is rechts boven Grand Cafe Cathrien, pal onder het rode dak, boven de groene zonneschermen het schitterend gelegen terras te zien waar we 2de Paasdag met vrienden onder het genot van een heerlijk wijntje onze ogen uitkeken naar de drukbevolkte dijk; een waar panorama.

Wat ik me nooit gerealiseerd had was dat een dergelijke meute mensen vanaf die hoogte “een eigen sound” heeft; een gedempt mormelend geluid met een constante sterkte. Een vreemde gewaarwording. Bij een wijntje en een stukje lekkere Franse blauwe kaas zaten we zelf ook op gedempte toon te knorren bij dit absoluut opmerkelijke tafereel.

Later op de middag kwamen Kees, Sylvia en de kleine Nico bij ons op bezoek. Onze Kees heeft Nico een tijdje terug de BZN DVD met The Final Concert laten zien; waar hij overigens geen genoeg van kan krijgen. Wellicht  is Nico de laatste tijd daarom verslingerd aan mijn gitaren die her en der in ons huis hangen te rusten. Als hij op visite komt, wil hij eerst samen met mij een vast ritueel langs al die gitaren afwerken. Op elk instrument moet ik dan even spelen. Uiteraard gaat Nico dan daarna “aan de gang”

Onder: Onze zoon Kees stuurde mij deze foto op die hij tijdens een “drumsessie” van Nico op mijn akkoestische gitaar maakte. 

Ik heb het de laatste tijd vrij druk met het maken van een foto-album van onze wereldreis. Normaal presenteer ik mijn foto’s in HD format op mijn laptop, maar van dit waanzinnige avontuur willen we toch wel een geprinte versie hebben. De meeste tijd gaat zitten in het uitzoeken van welke foto wel, en welke niet in het album komt. Het bewerken en printen neemt eigenlijk minder tijd in beslag. Vandaag kwam daar even niets van; ik was de gehele dag met Volendammers Piet de Boer en Dick Brinkkemper in Tuitjenhorn om daar  – na de luchtfotosessie van vorige week,- foto’s van het interieur van de Katholieke Kerk te maken voor het boek van de bekende Tuitjenhorner Piet Blankendaal. Ik kom daar snel op terug! Eerst even de foto’s van vandaag bewerken, want ze zijn nodig voor het boek.

Het wordt nog drukker voor mij en mijn camera. Binnenkort wil ik ook onze  kinderen en kleinkinderen weer eens uitgebreid fotograferen. Hoewel, uitgebreid ? Als ze naar de fotograaf op de hoek gaan trekken ze daar rustig een halve dag voor uit, maar van mij wordt verwacht dat ik de fotosessie binnen de twee minuten klaar heb. Langer krijg ik niet! Nou ja, ik ben er inmiddels aan gewend. 

Onder: We hebben de laatste tijd met veel weemoed gesprekken over de wereldreis die we gemaakt hebben. Wat was dat een belevenis, en wat voelen we eigenlijk allebei weer heimwee naar dat prachtige Nieuw Zeeland, en naar de Fiji eilanden. We komen er niet over uitgesproken.Het smaakt absoluut naar meer. Hier nog even een terugblik: ” het subtropische Cape Reinga op het Noordereiland van Nieuw Zeeland”

We zijn blij om in elk geval binnenkort met vrienden te vertrekken naar Der Larchenhof in het Oostenrijkse Erpfendorp, een Wellnes Hotel van waaruit  we mooie wandelingen gaan maken, en een trip naar Obersalzburg naar het Adelaarsnest van Hitler, en de Konigsee . Ook zullen we daar als de anderen weer huiswaarts gaan, met onze Oostenrijkse vrienden naar de wijngebieden in Burgenland, aan de Oostenrijks – Hongaarse grens afreizen. Smul, smul !

In Juni vertrekken we met andere vrienden naar Griekenland waar we een hele speciale cruise zullen maken. Als het ware “Island Hopping” tussen een aantal kleine Griekse Eilanden. We kunnen het niet afwachten allemaal. 

Maar om te beginnen vlieg ik aanstaande vrijdag even met vrienden in de PH BNK naar de Duitse Waddeneilanden. Misschien dat we er wel een lekkere Bratwurst tegen aan gooien. Als het weer maar wel even meewerkt a.u.b. 

Gisteren kregen we van onze zoon Vincent het bericht dat de presentatie die hij moest organiseren in het kader van zijn HBO opleiding heeft afgerond; nu nog een onderdeel en klaar is Vincent.